รูปแบบการบริหารการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตรของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

Main Article Content

ภุลภญา ทัดแก้วมีกลิ่น
พระมหาธำรงค์ ฐิตปุญฺโญ

บทคัดย่อ

          บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาตัวแปรการบริหารการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตรของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2) สร้างรูปแบบการบริหารการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตรของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน 3) ประเมินและรับรองรูปแบบการบริหารการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตรของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน โดยใช้วิธีวิจัยทั้งการวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง คือ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 152 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา โดยผู้ให้ข้อมูล คือ ศึกษานิเทศก์ 1 คน ผู้บริหารสถานศึกษา 2 คน และครูวิชาการหรือครูผู้สอน 2 คน รวมผู้ให้ข้อมูลทั้งสิ้น 760 คน แบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่น .996 เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถาม แบบประเมินและรับรองรูปแบบ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงสำรวจ ผลการวิจัย พบว่า 1) องค์ประกอบการบริหารการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตรของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เป็นพหุตัวแปร มี 3 องค์ประกอบ 78 ตัวแปร ดังนี้ (1) ภาวะผู้นำการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตร (2) การบริหารการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตร และ (3) เทคโนโลยีการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตร 2) รูปแบบการบริหารการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตรของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน เป็นพหุตัวแปรที่มีความสัมพันธ์กันทั้ง 3 องค์ประกอบ โดยมีค่าความสัมพันธ์ในทางบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3) รูปแบบการบริหารการนิเทศการศึกษาตามหลักกัลยาณมิตรของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ทั้ง 3 องค์ประกอบ ได้รับการประเมินและรับรองว่ามีความถูกต้องความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ สอดคล้องกับแนวคิดทฤษฎีของการวิจัย ผ่านการประเมิน มีค่าเฉลี่ยในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560. สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมชุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

ทิพวรรณ ถาวรโชติ. (2564). รูปแบบการนิเทศด้วยเครือข่ายความร่วมมือเพื่อส่งเสริมประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฏีบัณฑิต สาขาบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ทรงพล สมภาค. (2562). รูปแบบการบริหารการนิเทศภายใน งานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษาขนาดเล็กในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. เอกสารอัดสำเนา.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2545). พุทธศาสตร์กับการแนะแนว. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: กองทุนวุฒิธรรมเพื่อการศึกษาและปฏิบัติธรรม.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2557). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 39). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พิมพ์ใจ สว่างดี. (2565). การศึกษาช่องว่างในการนิเทศภายในของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 3. วารสารวิชาการศึกษาพัฒนา, 8(1), 22-36.

วิไลลักษณ์ ละวู่. (2568). การนิเทศภายในตามหลักกัลยาณมิตรธรรม 7. วารสารนวัตกรรมการวิจัยเพื่อสังคม, 1(1), 56-58.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2566). รายงานสถานภาพการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ:กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักทดสอบทางการศึกษา. (2560). ระบบประกาศและรายงานผลสอบโอเน็ต. ค่าสถิติระดับ ศธ.ภาค. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 30 มีนาคม 2563 จาก http://www.newonetresult.niets.or.th

สำนักนโยบายและแผนการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). "แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566 - 2570) ของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน". สืบค้นข้อมูลเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2568 จาก http://www.bopp.go.th/?p=2404

สำนักนโยบายและแผนการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2568). สถิติข้อมูลทางการศึกษา ปีการศึกษา 2568/1 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 17 กุมภาพันธ์ 2568 จาก https://www.bopp.go.th/?page_id=9086

สุชาริณี ปั้นก้อน และทศพล ธีฆะพร. (2561). การบริหารการนิเทศภายในสถานศึกษาที่ส่งผลต่อมาตรฐานด้านคุณภาพผู้เรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดนครสวรรค์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 42. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 13(4), 212-223.

สุภาวดี ศิริสวัสดิ์. (2565). การพัฒนาการนิเทศภายในที่ตอบสนองบริบทครูไทย. วารสารการบริหารการศึกษา, 15(3), 21–34.

สุมาลี ผาสุข. (2564). การพัฒนารูปแบบการขับเคลื่อนโรงเรียนคุณธรรม สพฐ. ของโรงเรียนบ้านตรอกสะเดา. นครปฐม: คณะสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยคริสเตียน.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). การพัฒนาเครือข่ายการนิเทศการศึกษาขั้นพื้นฐานประจำเขตตรวจราชการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2568 จาก https://drive.google.com/file/d/1wUW8PUjHxfDJVGzwHP_UbNik2B6fyp-0/view.

อรพรรณ คงคล้าย. (2565). ความคาดหวังของครูที่มีต่อบทบาทของผู้นิเทศในฐานะกัลยาณมิตร. วารสารครุศาสตร์ศึกษา, 29(2), 80–95.

Best, W. J. (1970). Research in Education. Englewood Cliffs. New Jersey: Prentice-Hell, Inc.

Collins, S., and Long, A. (2003). Working with Psychological Effects of Trauma: Consequences for Mental Healthcare Workers-A Literature Review. Journal of Psychiatric and Mental Health Nursing, 10, 417-424.

Glickman, C. D., et al. (2014). The basic guide to supervision and instructional leadership. New Jersey: Pearson.

Keeves, P. J. (1998). Education Research and Methodology and Measurement: An. International Handbook. Oxford: Pergamon Press.

Krejcie, R. V., and Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research activies. Journal for Education and Psychological measurement, 30(3), 607-610.

Leithwood, K., et al. (2004). How Leadership Influences Student Learning. New York: The Wallace Foundation.

Likert, R. (1967). “The Method of Constructing and Attitude Scale”. In Reading in Fishbeic, M.Ed. Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley & Son.

Marzano, R. J., and Simms, J. (2012). Coaching Classroom Instruction: The Classroom Strategies Series. Bloomington: Marzano Research Laboratory.

Sergiovanni, T. J. (1992). Moral Leadership: Getting to the Heart of School Improvement. San Francisco, CA: Jossey Bass.

Tabachnik, B. G., et al. (1983). Using Multivariate Statistics. New York: Harper & Row.