การบริหารนโยบายเศรษฐกิจความงามและการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพประเทศไทยในยุคดิจิทัล

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการบริหารนโยบายเศรษฐกิจความงามและการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในประเทศไทยในยุคดิจิทัล การศึกษาใช้วิธีการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ โดยวิเคราะห์งานวิจัยและเอกสารทางวิชาการที่เกี่ยวข้องกับนโยบายการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ เศรษฐกิจความงาม และการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคดิจิทัลในบริบทของประเทศไทย กรอบแนวคิดประกอบด้วยแนวคิดเศรษฐกิจความงาม แนวคิดการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ ทฤษฎีการบริหารนโยบายสาธารณะในยุคดิจิทัล และกรอบการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ประเทศไทยมีศักยภาพสูงในการเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพระดับภูมิภาค ด้วยมรดกทางวัฒนธรรม ระบบสาธารณสุขที่มีประสิทธิภาพ และนโยบายรัฐบาลที่ชัดเจน รัฐบาลไทยกำหนดนโยบาย Medical Hub และ Wellness Hub ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2546 พร้อมส่งเสริมประเทศไทยเป็น Spa Capital of Asia โดยนำกลยุทธ์ดิจิทัลกรอบ 5-e มาประยุกต์ใช้ ซึ่งประกอบด้วย e-Government, e-Industry, e-Commerce, e-Education และ e-Society การเปลี่ยนผ่านดิจิทัลมีบทบาทสำคัญในการยกระดับอุตสาหกรรม โดยระบบนิเวศดิจิทัลอัจฉริยะที่บูรณาการเทคโนโลยี เช่น ปัญญาประดิษฐ์ อินเทอร์เน็ตของสรรพสิ่ง (IoT) และระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการให้บริการและความปลอดภัย การศึกษานำเสนอกรอบแนวคิดบูรณาการแบบพหุ ระดับที่แสดงความเชื่อมโยงระหว่างนโยบายภาครัฐ เศรษฐกิจความงาม การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ และการเปลี่ยนผ่านดิจิทัล ผ่านกลไกบูรณาการที่ประกอบด้วยความร่วมมือแบบพหุภาคี ความร่วมมือภาครัฐและเอกชน และการมีส่วนร่วมของชุมชน พร้อมทั้งเส้นทางการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคดิจิทัลที่แบ่งเป็นสามช่วงเวลา ได้แก่ รูปแบบดั้งเดิม ระยะเปลี่ยนผ่าน และรูปแบบดิจิทัลเต็มรูปแบบ ความท้าทายสำคัญ ได้แก่ ช่องว่างระหว่างเมืองและชนบทในการรับรองและคุณภาพบริการ การขาดแคลนบุคลากรที่มีทักษะดิจิทัล และการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลที่ไม่เพียงพอ จากการศึกษาสรุปว่าความสำเร็จในอนาคตต้องอาศัยการบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ การพัฒนาบุคลากรอย่างต่อเนื่อง และความร่วมมือระหว่างภาครัฐ เอกชน และชุมชน เพื่อพัฒนาอุตสาหกรรมอย่างยั่งยืนและเป็นธรรม