ศาสนารมณ์: เทคนิคการจัดการอารมณ์ตามแนวทางพระพุทธศาสนา

Main Article Content

ไชยา เสนแสนยา
พระธรรมวชิรมุนี บุญชิต ญาณสํวโร
กฤต ศรียะอาจ
พระครูโกมุทสุวรรณาภรณ์ บัวลอย กญฺจโน
พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี (เหมประไพ)
เกษริน บุตรา

บทคัดย่อ

          การศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวคิดเรื่องอารมณ์ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา 2) วิเคราะห์การจัดการอารมณ์ในคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนา 3) นำเสนอเทคนิคการจัดการอารมณ์ตามแนวทางพระพุทธศาสนา ด้วยการศึกษาจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก ผลการศึกษาพบว่า 1. อารมณ์ในทางพระพุทธศาสนาอธิบายผ่านสภาวะภายในที่เรียกว่าเจตสิกและการแสดงออกทางพฤติกรรม โดยให้ความสำคัญกับหลักหิริและโอตตัปปะ ในฐานะอารมณ์ทางศีลธรรมที่คุ้มครองโลก และการให้อภัยซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของการอยู่ร่วมกันและการบำบัดทางจิต 2. การวิเคราะห์การจัดการอารมณ์ พระพุทธศาสนามุ่งเน้นการจัดการความรู้สึกเชิงปัจเจกผ่านน้ำตา ซึ่งสะท้อนความสำนึกผิดและความเศร้าจากการสูญเสียสิ่งอันเป็นที่รัก และการจัดการความรู้สึกเชิงสังคมผ่านการใช้หลักพรหมวิหาร เพื่อระงับการผูกเวรและสร้างความปรองดอง นอกจากนี้ยังมีการใช้สัญลักษณ์และพิธีกรรมทางสังคมเพื่อสร้างความสำนึกและปลอบประโลมทางจิตใจ 3. เทคนิคการจัดการอารมณ์ ประกอบด้วย 1) เทคนิคการให้เหตุผลเชิงปัจเจกบุคคล โดยการย้ายฐานความคิดจากอวิชชาไปสู่สัมมาทิฏฐิ เปลี่ยนสถานะจากผู้ประสบภาวะจำยอมไปสู่ผู้กระทำการโดยเจตนาที่มีสติควบคุมตนเอง 2) เทคนิคการปรับตัวผ่านการยอมรับความเป็นจริงตามกฎไตรลักษณ์ และ 3) เทคนิคการให้เหตุผลเชิงสากลผ่านกระบวนการสุนทรียสนทนา เพื่อสร้างพื้นที่ว่างในการรับฟังโดยปราศจากสมมติฐานและการตัดสิน ซึ่งนำไปสู่การพัฒนาตามหลักไตรสิกขาและภาวนาทั้งในระดับความคิด ความรู้สึก และการกระทำ เพื่อความสงบสุขอย่างยั่งยืน

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). (2565, 01 พฤศจิกายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 139 ตอนพิเศษ 258 ง, หน้า 35.

สมภาร พรมทา. (2544). มรณยุติธรรม: ชาวพุทธควรคิดอย่างไรกับโทษประหารชีวิต. โครงการ "หนังสือไฟฟ้า" อันดับที่ 5. ปทุมธานี: สำนักพิมพ์วารสารปัญญา.

วรพจน์ สุทธิสัย. (2563). เชาวน์อารมณ์กับพฤติกรรมการจัดการกับความขัดแย้งในการทำงาน: กรณีศึกษาพนักงานระดับปฏิบัติการมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี. รายงานวิจัย. ทุนอุดหนุนการวิจัยจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.

อคิน รพีพัฒน์. (2551). วัฒนธรรมคือความหมาย: ทฤษฎีและวิธีการของคลิฟฟอร์ด เกียร์ซ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).

Greertz, C. (1973). The Interpretation of Cultures. New York: Basic Books.

Stoycheva, D. S. (2018). Analysis of the relationship between religion and forgiveness. Northern Iowa: University of Northern Iowa.

Sirgiovanni, E., et al. (2023). The Moralizing Effect: self-directed emotions and their impact on culpability attributions. Frontiers in Integrative Neuroscience, 12(4), 1-12.

Taylor, J. (2006). “Virtue and the Evaluation of Character”. The Blackwell Guide to Hume’s Treatise. edited By Saul TraiGer. Oxford: Blackwell Publishing Ltd.

Roth, J. K. (1988). Frederick Sontag. The Questions of Philosophy. California: Wadsworth Publishing Company.

Tangney, J. P., et al. (2007). Moral Emotions and Moral Behavior. Annual Review of sychology, 58(6), 347.

Derrida, J. (n.d.) To Forgive: The Unforgivable and the Imprescriptible, in QUESTIONING GOD 21 (John D.Caputo et al. eds., 2001). Compare also the transcription of the interview For a Justice to Come: AnInterview with Jacques Derrida, THE BRUSSELS TRIBUNAL. Retrieved [2004, February 19] www.brusselstribunal.org.

Lou Marinoff. (2551). The big questions ชีวิตนี้มีคำถาม. แปลโดย สุรพงษ์ สุวจิตตานนท์. กรุงเทพมหานคร: มายด์.

Moral, S. (2014). Conscience Through the Ages. Oxford: Oxford University Press.