องค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนเอกชัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทราบ 1) องค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนเอกชัย และ 2) แนวทางการพัฒนาองค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนเอกชัย การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารและข้าราชการครูโรงเรียนเอกชัย จำนวน 66 คน โดยใช้เทคนิคการเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการสุ่มแบบแบ่งประเภท เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามที่เกี่ยวกับองค์กรแห่งนวัตกรรม โดยมีค่าความเที่ยงตรงของแบบสอบถามระหว่าง 0.67 – 1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับเท่ากับ 0.961 และแบบบันทึกการสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์กรแห่งนวัตกรรมของโรงเรียนเอกชัย โดยภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับค่ามัชฌิมเลขคณิตจากมากไปหาน้อย ได้แก่ บุคลากรที่มีความสำคัญ การเชื่อมโยงและประสานงานข้าม การทำงานเป็นทีมที่มีประสิทธิภาพ โครงสร้างองค์การที่เหมาะสม การมีวิสัยทัศน์ร่วมกัน ภาวะผู้นำ และความมุ่งมั่นในการสร้างนวัตกรรม การมีส่วนร่วมอย่างสูงในนวัตกรรม และบรรยากาศที่ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ และ 2) แนวทางการพัฒนา ได้แก่ ควรปรับเปลี่ยนทัศนคติของบุคลากร สร้างวัฒนธรรมองค์กรที่กล้าลองผิดลองถูก ควรปรับโครงสร้างโดยเพิ่มหน่วยงานใหม่ที่มีหน้าที่รับผิดชอบด้านนวัตกรรมโดยตรง ควรลดลำดับขั้นการบังคับบัญชาที่ซับซ้อนลง ควรคัดเลือกและพัฒนาบุคลากรที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญ และประสบการณ์เฉพาะด้านให้เป็นแกนนำด้านนวัตกรรม ควรดำเนินการให้โรงเรียนมีเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เชื่อมโยงการมีส่วนร่วมด้านนวัตกรรมเข้ากับการพัฒนาวิชาชีพของครูและบุคลากร ควรปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางกายภาพให้เป็นพื้นที่กระตุ้นแรงบันดาลใจ ควรมีระบบจูงใจและรางวัลสำหรับนวัตกรรมและความคิดสร้างสรรค์ ควรพัฒนาระบบสื่อสาร และสร้างเครือข่ายความร่วมมือกับองค์กรภายนอกและชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
ข้อความในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
ธัญรดี หิรัญกิตติกร. (2565). การศึกษาความต้องการความเป็นองค์กรนวัตกรรมของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตภาษีเจริญ กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 12(2), 266 – 278.
นิรัติศรัย ธรรมศร. (2566). การบริหารจัดการสู่องค์กรนวัตกรรมของโรงเรียนในสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สำนักงานศึกษาธิการภาค 18. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(3), 1566 – 1583.
โรงเรียนเอกชัย. (2566). รายงานการประเมินและคัดเลือกสถานศึกษารางวัลพระราชทานระดับประถมศึกษาขนาดใหญ่ประจำปีการศึกษา. สมุทรสาคร: โรงเรียนเอกชัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สุภาภรณ์ ศรีสร้อย. (2568). การศึกษาองค์ประกอบการเป็นองค์กรนวัตกรรมของโรงเรียน. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครสวรรค์, 8(3), 259 – 268.
อรพินท์ สังข์ฉิม. (2568). แนวทางการเป็นองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(4), 76 – 88.
อัครพนธ์ อุทิศพงษ์. (2568). แนวทางการพัฒนาสถานศึกษาสู่การเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดหนองคาย. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(4), 310 – 324.
อินท์ชลิตา ปิติพันธุ์เลิศ. (2567). ปัจจัยการเป็นสถานศึกษาแห่งนวัตกรรมโลกยุคใหม่. วารสารบริหารธุรกิจราชมงคลสุวรรณภูมิ, 1(3), 24 – 33.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological testing (3rd ed.). Harper & Row.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Likert Rensis. (1967). The Human Organization. New York, NY: McGraw-Hill.
Michael L. Tushman and Charles A. O'Reilly. (1997). Winning through Innovation: A Practical Guide to Leading Organizational Change and Renewal. Boston: Harvard Business School Press.
Tidd Joe, John Bessant, and Keith Pavitt. (2013). Managing Innovation: Integrating Technological and Organizational Change (5th ed.). Chichester: John Wiley & Sons.
