การพัฒนาทักษะทางอารมณ์และสังคมของนักเรียนประถมศึกษายุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวทางการพัฒนาทักษะทางอารมณ์และสังคมของนักเรียนประถมศึกษายุคดิจิทัล ผลการศึกษา พบว่า แนวทางการพัฒนาทักษะทางอารมณ์และสังคมของนักเรียนประถมศึกษายุคดิจิทัลมี 5 แนวทางสำคัญ ได้แก่ 1) การบูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อเสริมสร้างทักษะทางปัญญาและสังคมอารมณ์ โดยใช้กระบวนการเรียนรู้ผ่านสื่อดิจิทัลที่เน้นการคิดวิเคราะห์ แก้ปัญหา ทดลอง และสร้างสรรค์ ซึ่งนำไปสู่การเรียนรู้เชิงรุก 2) การเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์ในบริบทดิจิทัลที่ช่วยพัฒนาความสามารถในการจัดการอารมณ์ การเห็นอกเห็นใจ การสร้างความสัมพันธ์ การทำงานร่วมกัน และการตัดสินใจอย่างมีความรับผิดชอบ 3) การส่งเสริมการเรียนรู้แบบร่วมมือและปฏิสัมพันธ์ทางสังคมผ่านช่องทางออนไลน์ เพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสาร การแลกเปลี่ยนความคิดเห็น การสร้างสัมพันธภาพ และความมั่นใจในตนเอง 4) การบูรณาการทักษะทางสังคมและอารมณ์ในการใช้เทคโนโลยี โดยเน้นการใช้เทคโนโลยีอย่างมีความรับผิดชอบผ่านกิจกรรมที่หลากหลาย เช่น การทำงานกลุ่มออนไลน์และเกมเพื่อการศึกษา และ 5) การเข้าถึงสื่อดิจิทัลอย่างเหมาะสม โดยต้องมีการกำกับดูแลและส่งเสริมการใช้สื่อที่มีคุณภาพเพื่อป้องกันผลกระทบจากเนื้อหาหรือค่านิยมที่ไม่เหมาะสมซึ่งอาจนำไปสู่พฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
ไชยชาญ เผือดคล้าย. (2565). แนวทางการแก้ปัญหาการกลั่นแกล้งรังแกกันในห้องเรียนชั้นประถมศึกษาด้วยการพัฒนาทักษะการเรียนรู้ทางอารมณ์และสังคม (Social and emotional learning: SEL). วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 27(1), 219-232.
ชัชวาลย์ ระดาฤทธิ์. (2567). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาในการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในการศึกษายุค 4.0. วารสารวิจัยนวัตกรรมการศึกษาและเทคโนโลยี, 2(2), 97-105.
นันทญ์ณภัค พรมมา และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2567). Social Emotional Learning (SEL): การเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์สามารถแก้ปัญหาการเรียนรู้ถดถอยได้อย่างไร. วารสารรามคำแหง ฉบับคณะศึกษาศาสตร์ (มนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์), 5(1), 72-82.
พชรกมล คำไวย์ และคณะ. (2567). รูปแบบการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน เพื่อ ส่งเสริมความสามารถในการปรับตัวของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษา เขตภาคเหนือตอนล่าง. (วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พิชิตชัย เที่ยงทำ และมนตรี วงษ์สะพาน. (2566). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้บทบาทสมมติร่วมกับเทคนิคเกมมิฟิเคชั่นที่ส่งแสริมทักษะทางสังคมและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้วิชาหน้าที่พลเมืองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ยศวดี ดีเย็น และจักรกฤษณ์ จันทะคุณ. (2567). การพัฒนาโปรแกรมส่งเสริมการตระหนักรู้ในตนเองตามแนวคิด CASEL ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. Journal of Modern Learning Development, 9(11), 49-63.
วรพล ศรีเทพ และสุดคนึง อาจชอบการ. (2567). กระบวนการพัฒนาทักษะการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพสำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาในยุคดิจิทัลด้วยกระบวนการ ACTMARR 7 ขั้นตอน. วารสารวิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์, 3(1), 113-141.
ษณอนงค์ ชูรา, ธีรศักดิ์ อุปไมยอธิชัย, สถิรพร เชาวน์ชัย และณัฐกานต์ ประจันบาน. (2567). รูปแบบการบริหารเครือข่ายความร่วมมือเพื่อส่งเสริมทักษะชีวิตของนักเรียนประถมศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Journal of Education and Innovation, 26(4), 356-369.
สุนิสา วงศ์อารีย์, สุปรีชา วงศ์อารีย์, เรวดี หมวดดารักษ์, ชาคริยา พันธ์ทอง และทรรศนีย์ วันชาดี. (2566). รูปแบบการพัฒนาทักษะชีวิตของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานีเขต 1. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(10), 201-210.
สุวัชราพร สวยอารมณ์, และปิยะฉัตร เอื้อชินกุล. (2567). การพัฒนาคู่มือระบบการให้การปรึกษา และดูแลช่วยเหลือนักเรียนวัยรุ่นในยุคดิจิทัลสำหรับครูที่ปรึกษาในจังหวัด ฉะเชิงเทรา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(3), 527–540.
อุษา น่วมเพชร, ศิรินทรา ด้วงใส, ชัดเจน จันทรพัฒน์, ธนเทพ นำพรวัฒนากุล, สายฝน เอกวรางกูร, & เกวลี วัชราทักษิณ. (2567). การพัฒนารูปแบบกระบวนการเรียนรู้ทักษะทางอารมณ์และสังคมโดยเพื่อนช่วยเพื่อนของนักเรียนโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 38(2), 87-100.
Ahmed, I., Hamzah, A. B. & Abdullah, M. N. L. Y. B. (2020). Effect of Social and Emotional Learning Approach on Students' Social-Emotional Competence. International Journal of Instruction, 13(4), 663–676.
Aslan, A. & Shiong, P. K. (2023). Learning in the Digital Age Full of Hedonistic Cultural Values Among Elementary School Students. Bulletin of Pedagogical Research, 3(2), 94–102.
Durlak, J. A., Weissberg, R. P., Dymnicki, A. B., Taylor, R. D. & Schellinger, K. B. (2011). The impact of enhancing students’ social and emotional learning: A meta-analysis of school-based universal interventions. Child Development, 82(1), 405–432.
