ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอัจฉริยะ ในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการพัฒนาการท่องเที่ยว 2) กำหนดยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอัจฉริยะ และ 3) ประเมินยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอัจฉริยะ ใช้การวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรที่ศึกษาได้แก่ ผู้ให้บริการด้านการท่องเที่ยว จำนวน 14,266 คน นำมาคำนวณโดยการเปิดตารางสำเร็จรูปของเครจซี่และมอร์แกนได้จำนวน 375 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาเป็นแบบสอบถามแบบประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเจาะจง ผู้ทรงคุณวุฒิด้านการท่องเที่ยวโดยจัดประชุมเชิงปฏิบัติการร่วมกับผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 30 คน ใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและสร้างข้อสรุป ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการพัฒนาการท่องเที่ยว โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.07, S.D. = 0.27) เมื่อพิจารณารายด้านค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อยได้แก่ ด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการท่องเที่ยว ( =3.86, S.D. = 0.54) ลำดับที่ 2 ด้านการบริหารจัดการตลาดดิจิทัลในการท่องเที่ยว ( = 3.97, S.D. = 0.66) ลำดับที่ 3 ด้านการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยวดิจิทัล ( = 4.15, S.D. = 0.44) และลำดับที่ 4 ด้านการใช้งานระบบข้อมูลและสื่อดิจิทัลในการท่องเที่ยว ( = 4.29, S.D. = 0.42) ตามลำดับ 2) ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอัจฉริยะมี 4 ยุทธศาสตร์ ได้แก่ ยุทธศาสตร์ที่ 1 การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการท่องเที่ยว ยุทธศาสตร์ที่ 2 การบริหารจัดการตลาดดิจิทัลในการท่องเที่ยว ยุทธศาสตร์ที่ 3 การมีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยวดิจิทัล ยุทธศาสตร์ที่ 4 การใช้งานระบบข้อมูลและสื่อดิจิทัลในการท่องเที่ยว ประกอบด้วย (1) วิสัยทัศน์ (2) พันธกิจ (3) เป้าประสงค์ (4) ประเด็นยุทธศาสตร์การพัฒนา ประกอบด้วย วัตถุประสงค์ กลยุทธ์ แผนงาน กิจกรรม และตัวชี้วัด และ 3) ผลการประเมินยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอัจฉริยะ มีค่าเฉลี่ยความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากทุกด้าน ผ่านเกณฑ์การประเมินที่มีค่าเฉลี่ยตั้งแต่ 3.51 ขึ้นไปทุกด้าน
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการพัฒนาการท่องเที่ยว 2) กำหนดยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอัจฉริยะ และ 3) ประเมินยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอัจฉริยะ ใช้การวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรที่ศึกษาได้แก่ ผู้ให้บริการด้านการท่องเที่ยว จำนวน 14,266 คน นำมาคำนวณโดยการเปิดตารางสำเร็จรูปของเครจซี่และมอร์แกนได้จำนวน 375 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาเป็นแบบสอบถามแบบประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเจาะจง ผู้ทรงคุณวุฒิด้านการท่องเที่ยวโดยจัดประชุมเชิงปฏิบัติการร่วมกับผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 30 คน ใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและสร้างข้อสรุป ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการพัฒนาการท่องเที่ยว โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.07, S.D. = 0.27) เมื่อพิจารณารายด้านค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อยได้แก่ ด้านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการท่องเที่ยว (
=3.86, S.D. = 0.54) ลำดับที่ 2 ด้านการบริหารจัดการตลาดดิจิทัลในการท่องเที่ยว (
= 3.97, S.D. = 0.66) ลำดับที่ 3 ด้านการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยวดิจิทัล (
= 4.15, S.D. = 0.44) และลำดับที่ 4 ด้านการใช้งานระบบข้อมูลและสื่อดิจิทัลในการท่องเที่ยว (
= 4.29, S.D. = 0.42) ตามลำดับ 2) ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอัจฉริยะมี 4 ยุทธศาสตร์ ได้แก่ ยุทธศาสตร์ที่ 1 การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการท่องเที่ยว ยุทธศาสตร์ที่ 2 การบริหารจัดการตลาดดิจิทัลในการท่องเที่ยว ยุทธศาสตร์ที่ 3 การมีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยวดิจิทัล ยุทธศาสตร์ที่ 4 การใช้งานระบบข้อมูลและสื่อดิจิทัลในการท่องเที่ยว ประกอบด้วย (1) วิสัยทัศน์ (2) พันธกิจ (3) เป้าประสงค์ (4) ประเด็นยุทธศาสตร์การพัฒนา ประกอบด้วย วัตถุประสงค์ กลยุทธ์ แผนงาน กิจกรรม และตัวชี้วัด และ 3) ผลการประเมินยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวอัจฉริยะ มีค่าเฉลี่ยความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากทุกด้าน ผ่านเกณฑ์การประเมินที่มีค่าเฉลี่ยตั้งแต่ 3.51 ขึ้นไปทุกด้าน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2565). แผนพัฒนาบริการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพฯ : กรมการท่องเที่ยว.
กอบชัย เมฆดี และศศินันท์ ศาสตร์สาระ. (2563). การพัฒนาสมรรถนะผู้นำเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอัจฉริยะ กรณีศึกษา ชุมชนท่องเที่ยวในเขตจังหวัดภาคกลางตอนบน. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(1), 60-77.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2566). แผนปฏิบัติการดิจิทัลของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) พ.ศ. 2566-2570. เข้าถึงได้จาก https://tatreviewmagazine.com/article/
tat-roadmap/.
ทรงพล รวมใหม่. (2565). การพัฒนาการท่องเที่ยวของชุมชนผ่านเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาสังคม). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทักษิณา ชัยอิทธิพรวงศ์ และคณะ. (2567). การใช้สื่อสังคมออนไลน์เป็นอาวุธขับเคลื่อนการท่องเที่ยวอัจฉริยะเมืองซีอาน. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยรังสิต, 19(2), 7-22.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ : สุวีริยาสาส์น.
บุญเพ็ง สิทธิวงษา. (2567). การบริหารจัดการเมืองอัจฉริยะศูนย์กลางการค้าการลงทุนการท่องเที่ยว และไมซ์ในอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขงตอนบน 4 จังหวัด ประเทศไทย. วารสารราชภัฏสุรินทร์วิชาการ, 2(1), 1-18.
ผกามาศ ชัยรัตน์ และคณะ. (2563). การพัฒนาการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT) เสริมทักษะการเรียนรู้ของชุมชนเพื่อ ประชาสัมพันธ์สถานที่ท่องเที่ยวโดยชุมชน เขตบางกอกน้อย กรุงเทพมหานคร. วารสารบัณฑิตศึกษา : มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 13(1), 1-17.
ภาฝัน จิตต์มิตรภาพ และคณะ. (2565). ปัจจัยขับเคลื่อนความสำเร็จในการพัฒนาเมืองอัจฉริยะ จังหวัดภูเก็ต. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 14(1), 188-202.
รัสรินทร์ พัฒนเมธีวิชญ์. (2565). เทคโนโลยีการเดินทางไร้สัมผัส : นวัตกรรมการท่องเที่ยวยุคปกติใหม่ระยะถัดไป. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 13(2), 212-227.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2561). การท่องเที่ยวไทยในยุคดิจิทัล. เข้าถึงได้จากhttps://old.parliament.go.th/ewtadmin/ewt/parliament_parcy/ewt_dl_link.php?nid=51776&filename=index.
หทัยรัตน์ หอมไกรลาศ และคณะ. (2567). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพและกีฬาแบบบูรณาการด้วยกระบวนการการมีส่วนร่วมและประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัล เพื่อสร้างมูลค่าเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่, 17(2), 53-66.
Christiana K. & Zacharoula A. (2023). E-Tourism for Sustainable Development through Alternative Tourism Activities. Sustainability, 15(11), 1-13.
Georgios, G. & Evangelia P. (2022). The Role of Managerial and Technological Innovations in the Tourism Industry: A Review of the Empirical Literature. Sustainability, 14(9), 1-20.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Wai, K. L. et al. (2025). Reviving from the Pandemic: Harnessing the Power of Social Media Reviews in the Sustainable Tourism Management of Group Package Tours. Tourism and Hospitality, 6(1), 1-26.
