แนวทางการพัฒนานโยบายเพื่อแก้ไขปัญหาความยากจนในเขตเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาและสำรวจสถานการณ์ความยากจนของครัวเรือนในเขตเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ รวมทั้งศึกษานโยบายการพัฒนาเพื่อแก้ไขปัญหาความยากจน และเสนอแนวทางการพัฒนานโยบายที่เหมาะสมเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชน การวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงสำรวจ โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่อาศัยอยู่ในเขตเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ จำนวน 375 ครัวเรือน ด้วยแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่นร้อยละ 95 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน

ผลการศึกษาพบว่า ครัวเรือนในเขตเทศบาลเมืองเพชรบูรณ์ประสบภาวะความยากจนหลายมิติ โดยเฉพาะด้านรายได้และความมั่นคงในการทำงาน เนื่องจากแรงงานส่วนใหญ่มีเพียงหนึ่งถึงสองคนและประกอบอาชีพไม่มั่นคง ส่งผลให้รายได้ไม่เพียงพอต่อการดำรงชีพ แม้การศึกษาและบริการสาธารณสุขในพื้นที่จะครอบคลุม แต่ยังพบปัญหาเด็กหลุดจากระบบการศึกษา ผู้ใหญ่ขาดทักษะอาชีพ และกลุ่มเปราะบางยังเข้าถึงบริการได้ยาก ที่อยู่อาศัยของครัวเรือนส่วนใหญ่มีความมั่นคงแต่บางส่วนยังทรุดโทรม และการเข้าถึงเทคโนโลยีดิจิทัลยังไม่ทั่วถึง สิทธิและสวัสดิการจากภาครัฐแม้จะครอบคลุมโดยภาพรวม แต่ยังมีครัวเรือนตกหล่นจากระบบ ขณะที่ความมั่นคงทางอาหารยังไม่ทั่วถึงในบางกลุ่ม สำหรับนโยบายการพัฒนาเพื่อแก้ไขปัญหาความยากจนพบว่า มีผลเชิงบวกต่อคุณภาพชีวิตในด้านการศึกษา สุขภาพ และรายได้ของประชาชน แต่การดำเนินงานยังไม่ทั่วถึงและไม่ต่อเนื่อง โดยเฉพาะในกลุ่มครัวเรือนยากจนและกลุ่มเปราะบางที่ยังประสบข้อจำกัดในการเข้าถึงบริการขั้นพื้นฐาน แนวทางการพัฒนานโยบายเพื่อแก้ไขปัญหาความยากจนควรมุ่งเน้นแนวทางแบบบูรณาการ ครอบคลุมทุกมิติ ทั้งการพัฒนาทุนมนุษย์ผ่านการศึกษา การฝึกทักษะอาชีพ และการส่งเสริมสุขภาพ การเสริมสร้างทุนทางสังคมด้วยการรวมกลุ่มและการมีส่วนร่วมของชุมชน การสนับสนุนทุนทางเศรษฐกิจด้วยการเข้าถึงแหล่งทุนและระบบออม การจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืนโดยเฉพาะด้านน้ำเพื่อสร้างความมั่นคงทางอาหาร และการพัฒนาทุนทางกายภาพ เช่น ที่อยู่อาศัย โครงสร้างพื้นฐาน และเทคโนโลยีดิจิทัลอย่างทั่วถึง ทั้งนี้การดำเนินงานเชิงบูรณาการในทุกมิติจะช่วยลดความเหลื่อมล้ำ เสริมสร้างความมั่นคง และยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนในระยะยาวอย่างยั่งยืน