Model of Conserving Long Boat Racing Tradition in Phichit Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this research was to present a model of conserving the long boat racing tradition in Phichit Province. This was a qualitative research. Data were collected from in-depth interviews with 18 key informants to answer the research objectives by selecting purposive method. Descriptive data analysis methods and descriptions were used. The results showed that Phichit Long Boat Racing Tradition Conservation Model (6Sor.) consisted of 1) three heads (Samsian) meant those involved in organizing the event, namely "Bowon" consisting of temples, houses and government officials; 2) enhancing (Sarmgserm-adding to complete) was a form of joint policy between the temple and the community; 3) watching (Sodsong-Sangvarapadhana, preventing loss); 4) cleaning up (Sasang-Pahanapadhana, correcting, improving); 5) inheriting (Suebsan=Anurakkhanapadhana) maintain) 6) creativity (Sangsan=Bhavanapadhana, develop, extend)
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
ญาณิศา บุญจิตร์ และสุชาติ มีสมบัติ. (2554). การอนุรักษ์และสืบสานประเพณีแห่พระแข่งเรือยาวขึ้นโขนชิงธงอำเภอหลังสวน จังหวัดชุมพร เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (รายงานการวิจัย). กรมส่งเสริมวัฒนธรรม: กระทรวงวัฒนธรรม.
ไทยรัฐออนไลน์. (2552). คลอดปฏิทินแข่งเรือยาวประเพณีปีนี้มี 80 สนาม. เข้าถึงได้จาก https: //www.thairath.co.th/content/8418
ธนสันต์ ปานแก้ว. (2558). ประเพณีชักพระทางทะเล อำเภอเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 4(3), 114-123.
นวมณฑ์ อุดมรัตน์. การศึกษาการมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ประเพณีตักบาตรพระร้อยทางเรือ: กรณีศึกษาชุมชนเลียบคลองมอญ แขวงทับยาว เขตลาดกระบัง กรุงเทพมหานคร”. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขามนุษย ศาสตร์และสังคมศาสตร์, 10(2), 302-310.
พระไชยยา พิณบรรเลง. (2552). การอนุรักษ์และสืบสานประเพณีการเห่เรือบกจังหวัดเพชรบุรีเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พระมหานิพนธ์ นิปโก (เกินสกุล). (2560). รูปแบบการอนุรักษ์มรดกวัฒนธรรมทางพระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในจังหวัดปทุมธานี. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 13(3), 89-100.
ภาณุพงศ์ อุดมศิลป์. (2557). ประเพณีส่วงเฮือชายฝั่งลุ่มน้ำโขง: บทบาทดั้งเดิมและการปรับเปลี่ยนตามนโยบายของรัฐชาติ. วารสารมนุษยศาสตร์วิชาการ, 21(2), 77-94.
รัตนา จันทร์เทาว์. (2559). เรือยาวประเพณี วิถีชีวิตอีสาน. ขอนแก่น: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เรารักเรือยาว We Love Longboat. (2562). “ปฏิทินเรือยาวประจำปี 2562”. เข้าถึงได้จาก https://www.facebook.com/welovelongboat/posts/ 2854645854605985
ศรคม เผือกผิววงศ์และคณะ. (2560). แนวทางการสร้างความร่วมมือในชุมชนด้วยพุทธสันติวิธี: กรณีศึกษาชุมชนวัดคู้บอน เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 6(ฉบับพิเศษ), 134-145.
สุพัตรา คงขำ และเครือวัลย์ คงขำ. (2561). แนวทางการอนุรักษ์ภูมิปัญญาพื้นบ้านการชักแห่เรือพระบกของตำบลเขาใหญ่ อำเภออ่าวลึก จังหวัดกระบี่. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย, 10(2), 277-288.
