Political Communication Through Social Networks of People in Mueang Phayao District, Phayao Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were 1) to study political communication through social networks of people in Mueang Phayao District, Phayao Province; 2) to study the political communication process through social networks of people in Mueang Phayao District, Phayao Province; and 3) to present the Buddhadhamma integration for political communication through social networks of people in Mueang Phayao District, Phayao Province. This was a qualitative research. The target group used in this research was 45 people living in Mueang Phayao District, Phayao Province by using purposive sampling. The research tool was an in-depth interview. The results of the research found that 1) social network was a result of the advancement of the Internet system, computers and communication technology which made a new social network popularly known. In the past, in general elections in Phayao Province, political parties and politicians had used social network to communicate politically through Facebook, Line and Instagram. The candidates posted a personal profile. The party's policies were passed on to the electorate to elect themselves as their representatives. Political communication process, especially social network was a broad and fast society. If the source of the data was not checked, the information that was communicated may cause the information to be distorted from the facts; and 3) the Buddhadhamma integration for political communication through social networks of people in Mueang Phayao District, Phayao Province had used Yonisomanasikara and Paratoghosa in political communication. The political communication included groups of politicians who sought their own interests and those of their friends. If the receivers did not consider or ponder well, they may become a tool of these people. Therefore, the government should encourage people who received information to think, analyze, and discriminate the content of information by integrating Buddhadhamma according to the Buddhist way of life.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กาญจนา แก้วเทพ. (2553). แนวพินิจใหม่ในสื่อสารศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
จันจิรา สมบัติพูนศิริ. (2563). ปฏิบัติการไม่ใช้ความรุนแรง ภาคประชาสังคม และประชาธิปไตย. เข้าถึงได้จาก https://www.nonviolent-conflict.
ดารารัตน์ คำเป็งและคณะ. (2563). การศึกษาความเคลื่อนไหวทางการเมืองและพฤติกรรมการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 2562 จังหวัดพะเยา. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
นันทนา นันทวโรภาส. (2557). สื่อสารการเมือง: ทฤษฎี และการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: แมสมีเดีย.
ประทุม ฤกษ์กลาง. (2552). การประชาสัมพันธ์ทางการเมือง (Political public relations). (พิมพ์ครั้งที่ 5). ปทุมธานี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
พระสุทัศน์ กตสาโร (ประทุมแก้ว). (2556). การศึกษาพุทธจริยธรรมกับการสื่อสารทางการเมือง. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิชิต วิจิตรบุญยรักษ์. (2554). สื่อสังคมออนไลน์: สื่อแห่งอนาคต. วารสารนักบริหาร, 31(4), 99-103.
วิยะดา ฐิติมัช. (2554). เครือข่ายสังคมออนไลน์: แนวโน้ม ปรากฏการณ์ และจริยธรรม. วารสารนักบริการ, 30(4), 150-156.
ศรัญญา ไชยวรรณ. (2554). สื่อใหม่ในสังคมการเมืองไทย กรณีศึกษาเฟซบุ๊ควอยส์ทีวี. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสื่อศิลปะและการออกแบบสื่อ). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อาทิตย์ สุริยะวงศ์กุล. (2555). การเมืองบนเฟซบุ๊ก: วัฒนธรรมการเมืองบนเครือข่ายสังคมออนไลน์ พ. ศ.2553-2555. (วิทยานิพนธ์สังคมวิทยาและมานุษยวิทยามหาบัณฑิต สาขาวิชามานุษยวิทยา). คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
