Could-Based Social Studies Learning Management to Promote Lifelong Learning Skills of Secondary School Students
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aimed to study cloud-based social studies learning management to promote lifelong learning skills of secondary school students. It was found that Thailand has established an information and communication technology policy framework 2011-2021 or “ICT 2020” according to the vision that ICT was an important driving force in bringing Thai people to knowledge, wisdom, and the Thai economy towards sustainable growth. In terms of emphasizing the development of students by using ICT as a tool or an important component of social studies teaching and learning, using cloud computing with teaching and learning management in the 21st century, it was considered another process that focused on students and learning under the society of technology and information media that were changing rapidly. Emphasis was placed on students developing more learning skills in the 21st century by using cloud computing technology to support teaching and learning and develop skills and processes to be better, modern, and sustainable by using information and communication technology to increase the efficiency of education in Thailand and was a guideline for organizing teaching and learning in the future to encourage students to have skills in line with Strategy No. 2 of the Ministry of Education, which was to support teaching and learning by using information and communication technology to increase the efficiency of education in Thailand. The objective was to build the country's manpower by emphasizing the development of students by using ICT as a tool or an important component of teaching and learning.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
จิรัชฌา วิเชียรปัญญา. (2549) การพัฒนาตัวบ่งชี้รวมสำหรับการจัดการความรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชรินทร์ มั่งคั่ง. (2559). อนาคตวิทยา: ทฤษฎีและเทคนิคการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษา. เชียงใหม่ : โครงการตำราและหนังสือ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เชษฐภูมิ วรรณไพศาล. (2563). การวิจัยทางสังคมศึกษา:หลักการและการประยุกต์. กรุงเทพฯ : แดเน็กซ์ อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
ทิศนา แขมมณี. (2545). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ผการัตน์ ใยทอง และคณะ. (2559). การศึกษาแนวทางการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยเพื่อเสริมสร้างจิตห้าลักษณะของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 12(4), 220-240.
พรธิดา วิเชียรปัญญา. (2547). การจัดการความรู้พื้นฐานและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ : เอ็กซ์เปอร์เน็ท.
พระปลัดราชันย์ ขวัญเมืองและคณะ. (2564). พัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดทางพระพุทธศาสนาเพื่อส่งเสริมความสามารถในการแก้ปัญหาสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(4), 1627-1640.
พิชาติ แก้วพวง. (2560). การคิดทางประวัติศาสตร์:ทักษะสำคัญของนักศึกษาครูสังคมศึกษา. วารสารวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 1(2), 15-21.
แม้นมาส ชวลิต. (2540). มาตรฐานเพื่อพัฒนาบิการห้องสมุดเอกสารวิชาการ. กรุงเทพฯ : สมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทย.
ศศินันท์ ศิริธาดากุลพัฒน์. (2551). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนเพื่อเสริมสร้างทักษะทางสังคมและความฉลาดทางอารมณ์ สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 2 ที่มีความสามารถพิเศษ. วารสารศึกษาศาสตร์, 19(2), 15-32.
สำนักเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ยุทธศาสตร์การพัฒนาคุณภาพการศึกษาระเบียบวาระแห่งชาติ 2551-2555. กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
สิริวรรณ ศรีพหล. (2554). การจัดการเรียนการสอนวิชาประวัติศาสตร์ในสถานศึกษา. นนทบุรี : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุดาพร ปัญญาพฤกษ์ และเสริมศรี ไชยศร. (2558). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดคอนสตรักติวิสต์เชิงสังคม เพื่อเสริมสร้างทักษะทางสังคมที่จำเป็นสำหรับวิชาชีพครูยุคใหม่. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 9(2), 15–26.
เสมอกาญจน์ โสภณหิรัญรักษ์ และปราวีณยา สุวรรณณัฐโชติ. (2555). มุมมองของผู้สนับสนุนการเปลี่ยนแปลงในโปรแกรมอีเลิร์นนิง เพื่อการส่งเสริมการนำการเรียนการสอนแบบอีเลิร์นนิงไปใช้ใน ระดับอุดมศึกษา. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติด้านอีเลิร์นนิง บูรณาการการเรียนรู้ออนไลน์ประชาคม อาเซียน: นโยบายและกระบวนการ (น.73-80). กรุงเทพฯ : โครงการมหาวิทยาลัยไซเบอร์ไทย (สกอ).
เสรี พงศ์พิศ. (2550). เศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ : เจริญวิทย์.
อิทธิเดช น้อยไม้. (2560). หลักสูตรและการจัดการเรียนรู้สังคมศึกษา. กรุงเทพฯ : โอ เอส พริ้นติ้งเฮ้าส์.
เอกชัย พุ่มดวง และยุสดีย์ โสมทัศน์. (2559). กระบวนการเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นแบบมีส่วนร่วมตามแนวศรษฐกิจชุมชนของกลุ่มอาชีพ ตำบลโคกโคเฒ่า อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี. (รายงานการวิจัย). สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) : มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
เอกสิทธิ์ ชนินทรภูมิ. (2559). การศึกษาแนวทางการจัดการเรียนรู้ตามแนวการสร้างความรู้ใหม่โดยใช้เกมการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศิลปากร, 14(1), 54-59.
Barr, B. & Shemis, S. (1997). Defining the Social Studies. Washington. DC : Nation Council for the social studies.
Holden, M. & Connelly, S. (2004). The learning city: urban sustainability education and building toward WUF legacy. Ottawa : Government of Canada.
Jarolimek, J. & Parker, W.P. (1993). Social Studies in Elementary Education. (9th ed.). New York : Maxwell Macmillan International.
Preston, R.C. (1960). Teaching in Social Studies in Elementary School. New York : Holt Reinhart and Winston.
Smith, J. A. (2004). Reflecting on the Development of Interpretative Phenomenological Analysis and Its Contribution to Qualitative Research in Psychology.
Stewart, R. (1998). Inside the learning society. London : Cassell.
