Analysis of the Concept of Secular Muni
Main Article Content
Abstract
This academic article aimed to present the concept of enlightenment of lay people or Gharavasa Muni in Buddhism. It was found that Buddhism was a religion that was open to all people to study, learn and practice. There were 4 levels of enlightenment from the basic level to the higher levels, namely the Sotapanna level, Sakadagami level, Anagami level, and Arahanta level. Those who can reach these four levels of Dharma were not limited to monks only. Lay people can also attain the highest Dharma in Buddhism, such as Phra Chao Suddhodana, Nang Visakha, Phra Chao Bimbisara, etc.. With the ability of lay people to attain Dharma as well as monks, therefore, those who were not ready to become ordained can choose to practice Dharma in a secular state called Gharavasa Muni or Agara Muni that referred to one who had the path to knowledge in the form of laymanship but behaved like a monk with 3 practice guidelines, namely 1) firmly belief in the Triple Gems; 2) chastity not related to your desires; and 3) behaving seriously and without compromise.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
จุฑาภัค หริรักษ์ธำรง. (2560). รูปแบบการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนาเถรวาท. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เตชิน อิสระภาณุวงค์. (2561). ศึกษาการบรรลุธรรมของฆราวาสที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทองย้อย แสงสินชัย. (2558). ธรรมธารา ฆราวาส (บาลีวันละคำ 969). เข้าถึงได้จาก https://dhamtara.com/?p=6757
นริศ จรัสจรรยาวงศ์. (2560). ฆราวาสมุนี เสถียร โพธินันทะ พ.ศ. 2472-2509. ศิลปวัฒนธรรม, 39(2), 96-123.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2540). การสร้างสรรค์ปัญญาเพื่อเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 25). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์ ในเครือบริษัท สำนักพิมพ์เพ็ทแอนด์โฮม จำกัด.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วศิน อินทสระ. (2558). ทางดำเนินของมุนี. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บริษัท ขุมทองอุตสาหกรรมและการพิมพ์ จำกัด.
วิเวกา นาคร. (2560, มีนาคม 13). ดังได้สดับมา. มติชนสุดสัปดาห์.