Guidelines for Developing Community Leaders’ Learning in Creative Tourism Management based on Community Identity in Secondary Cities of Lower-Northern 2
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research article were 1) to study the current conditions of learning; and 2) to propose guidelines for developing Community Leaders’ Learning in Creative Tourism Management based on Community Identity in Secondary Cities of Lower-Northern. It was a mixed methods research. It can be divided into 3 steps: Step 1 was a quantitative research by distributing questionnaires with a validity of more than 0.5 to a sample group of OTOP Nawatwithi community leaders by opening ready-made tables of Krejcy and Morgan, totaling 120 people from 3 areas in Phichit Province, namely Ban Khao Lon, Ban Pho Prathap Chang. and Ban Nong Chik Si. SWOT technique was used to analyze area potential. Statistics used in the research were mean and standard deviation; Step 2 was a qualitative research using observation and in-depth interviews with 5 tourism experts or people with experience in creative tourism management from outside agencies that were nationally recognized. Content analysis techniques were used. The results of the research found that 1) he current learning conditions of community leaders had important elements in learning according to the KSAAM model, 5 areas, 34 elements found that the overall levels of learning of community leaders in creative tourism management both 3 villages were at a moderate level (= 3.09). When considering each aspect, it was found that the aspect with the highest level was creative tourism management, followed by knowledge in creative tourism management and the aspect with the lowest level was attitude towards creative tourism management; and 2) guidelines for developing community leaders' learning in creative tourism management based on community identity in secondary cities of the lower northern region 2 required a form of organizing creative tourism in the areas of service, communication, and participation for tourism. Knowledge development of leaders must begin with the process of thinking, planning, deciding, taking action, supervising and leadership participation skills as well as integration with local tourism management network agencies appropriately.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กลุ่มงานบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 2. (2561). แผนพัฒนากลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 2 (พ.ศ.2561-2565). กรุงเทพฯ : สำนักนายกรัฐมนตรี.
กุลวดี ละม้ายจีน และคณะ. (2559). ศักยภาพชุมชนท้องถิ่นในการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน ในเขตพื้นที่พิเศษเมืองโบราณอู่ทองจังหวัดสุพรรณบุรี. Life Sciences and Environment Journal, 17(1), 190–199.
ฐิตาภา บำรุงศิลป์ และคณะ. (2561). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธ์ในจังหวัดศรีสะเกษ. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยว). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยพะเยา.
ปิ่นฤทัย คงทอง. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดนครศรีธรรมราช. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยวแบบบูรณาการ). บัณฑิตวิทยาลัย : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ภูริวัจน์ เดชอุ่ม. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรอบแนวคิดสู่แนวทางปฏิบัติสำหรับประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย, 33(2), 331-366.
เมทินี ทะนงกิจ และคณะ. (2561). ปัจจัยแห่งความสำเร็จของการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนท่องเที่ยวบ้านน้ำเชี่ยว. วารสารวิชาการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 14(1), 1-33.
รัตติยา เหนืออำนาจ และคณะ. (2562). การพัฒนาตัวแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์ในจังหวัดนครสวรรค์. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(1), 72-88.
ลาวรรณ เหมพิจิตร และภิราช รัตนันต์. (2561). การจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของกลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 2. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 13(38), 75-88.
วันวิสาข์ พลอยอินสว่าง, ดุสิตพร ฮกทา และอัญชิษฐา กิ้มภู่. (2563). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อการเรียนรู้ในแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดตรังอย่างมีส่วนร่วม. (รายงานการวิจัย). กองทุนส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม : วิทยาลัยการโรงแรมและการท่องเที่ยวราชมงคลศรีวิชัย วิทยาเขตตรัง.
วัลลภ วรรณโอสถ. (2564). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน OTOP นวัตวิถีเพื่อการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศราวุธ ผิวแดง และคณะ. (2559). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนเชิงสร้างสรรค์ กลุ่มชาติพันธ์ลุ่มน้ำโขง. (รายงานการวิจัย). สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ : มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดพิจิตร. (2562). โครงการสนับสนุนการดําเนินงานยุทธศาสตรสงเสริมชุมชนทองเที่ยว OTOP นวัตวิถี และการจัดประเภทชุมชนทองเที่ยวระดับจังหวัดพิจิตร. (อัดสำเนา)
สำนักงานสภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). สรุปสาระสำคัญแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบสองพ.ศ.2560-2564. กรุงเทพฯ : สำนักนายกรัฐมนตรี.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2561). คู่มือกระบวนการพัฒนาและยกระดับกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. นนทบุรี : บริษัท เพอร์เฟคลิงค์ คอนชัลติ้ง กรุ๊ป จำกัด.