Development of a Secondary Educational Service Area Office Management Model towards an Innovative Organization
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research article were 1) to study the current state and management approaches of secondary education service area offices towards becoming innovative organizations; 2) to develop a management model for secondary education service area offices towards becoming innovative organizations; and 3) to evaluate the management model for secondary education service area offices towards becoming innovative organizations. This was a research and development (R&D) study. The research process consisted of 1) studying the conditions and approaches. The informants were educational administrators, group directors, or officers under the Secondary Educational Service Area Offices nationwide, one person from each of the 62 offices, selected using purposive sampling, totaling 62 people; 2) the model was developed using a connoisseurship-based seminar format with focus group discussions, utilizing a group of 7 experts; and 3) the model was evaluated by a user group consisting of 30 educational administrators, group directors, and staff members. The research tools used included document analysis, questionnaires, in-depth interviews, and evaluation forms. The statistical methods used included percentage, mean, and standard deviation. The research findings revealed that 1) the state and management approaches of the Secondary Educational Service Area Office towards becoming an innovative organization in six areas were as follows 1) vision and shared goals, 2) organizational processes and culture, 3) innovative organizational leadership, 4) creative thinking skills of personnel, 5) knowledge and information management, and 6) in terms of innovation evaluation, the implementation rate was 90% or higher in all aspects, and there were 4 areas and 8 points of management guidelines, and 6 areas and 12 points of guidelines for managing towards an innovative organization; 2) the model development results consisted of 4 components, namely: Component 1: Management; Component 2: Management towards an innovative organization; Component 3: Agile Management approaches; and Component 4: Success of the innovative organization; and 3) the evaluation of the management model for the Secondary Educational Service Area Office towards becoming an innovative organization showed the highest level of accuracy, appropriateness, feasibility, and overall benefit.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
จิติมา วรรณศรี. (2563). นวัตกรรมสู่การพัฒนาสถานศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์รัตนสุวรรณ.
ชวน ภารังกูล. (2556). การศึกษาความเป็นองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในจังหวัดราชบุรี. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.
ธีระ รุญเจริญ. (2553). ความเป็นมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษายุคปฏิรูปการศึกษา (ฉบับปรับปรุง) เพื่อปฏิรูปรอบสองและประเมินภายนอกรอบสาม. ข้าวฟ่าง.
สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ.2561-2580 (ฉบับย่อ). สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ (องค์การมหาชน) (2564). ภาพอนาคตการพัฒนานวัตกรรมเชิงพื้นที่. จี.พี.ไซเบอร์พรินท์.
สุกัญญา แช่มช้อย. (2565). การบริหารสถานศึกษาเพื่อสร้างนวัตกรรมรุ่นเยาว์. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2564). การบริหารสู่องค์กรแห่งนวัตกรรมการศึกษา. ตักสิลาการพิมพ์.
อรอนงค์ โรจน์วัฒนบูลย์. (2553). การพัฒนาตัวแบบผู้บริหารเชิงนวัตกรรม. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์]. NRCT:Digital. Object Identifier. https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14457/NIDA.the.2010.6
Avolio, B. J., & Bass, B. M. (2004). Multifactor Leadership Questionnaire. Manual and Sampler Set. (3rd ed.). Mindgarden.
Christiansen, J. A. (2000). Building the innovative organization: Management systems that encourage innovation. Macmillan.
Damanpour, F., & Schneider, M. (2006). Phases of the adoption of innovation in organizations: Effects of environment, organization and top managers. British Journal of Management 2006; 17 (3): 215-236. https://doi.org/10.1111/j.1467-8551.2006.00498.x
Higgins, J.M. (1995). How Effective Innovative Companies Operate — Lessons from Japanese Strategy. Creativity and Innovation Management, 4(2), 110-119 https://doi.org/10.1111/j.1467-8691.1995.tb00211.x
Kotter, J. P. (2018). Leading Change. (2nd ed.). Harvard Business Review Press.
Madaus, G. F., Scriven, M. S., & Stufflebeam, D. L. (1983). Evaluation Models viewpoints on educational and human services evaluation. (8th ed). Khuwer-Nijhoff.
National Institute of Education. (2009). A Teacher Education Model for the 21st Century (TE21). NIE.
Quinn, J. B. (1985). Managing innovation: Controlled chaos. Harvard Business Review, 63(3), 73–84. https://hbr.org/1985/05/managing-innovation-controlled-chaos
Tidd, J., & Bessant, J. (2018). Managing Innovation: Integrating Technological, Market and Organizational Change. Wiley.
