Strategic Management for Developing Green Universities Among Rajabhat Universities in the Lower Northern Region
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) study the strategic management of green universities in alignment with the McKinsey 7-S Framework, () study green university management in alignment with the UI GreenMetric criteria, 3) study green university management in alignment with the Sustainable Development Goals (SDGs), and
4) propose strategic management guidelines for developing green universities among Rajabhat universities in the lower northern region. This qualitative research employed in-depth interviews with 24 key informants selected through purposive sampling from Pibulsongkram Rajabhat University and Kamphaeng Phet Rajabhat University, comprising administrators, personnel, students, and relevant external stakeholders. Data were analyzed through content analysis and thematic synthesis based on the research framework, and the findings were confirmed through a focus group discussion with eight participants. The results revealed the following: 1) The universities implemented green university strategic management in alignment with the McKinsey 7-S Framework, which was found to be important and essential for achieving sustainable organizational success. 2) The universities implemented green university management in alignment with the UI GreenMetric criteria in a concrete manner, with integrated environmental management. 3) The universities implemented green university management in alignment with the SDGs in a concrete manner, with integrated environmental management. 4) The proposed strategic management guidelines for developing green universities among Rajabhat universities in the lower northern region consisted of two parts. Part 1 was a strategic plan envisioning the universities as excellent green universities that cultivate a green culture for sustainable local communities and society. Part 2 comprised guidelines for driving the strategic plan to cultivate a green culture through the four-phase SEED Green Model: Phase 1, Sparking (raising awareness); Phase 2, Enabling (strengthening competencies); Phase 3, Energizing (accelerating change); and Phase 4, Deepening (embedding a green identity), which establishes a green cultural identity for Rajabhat universities in the lower northern region.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). สานพลังการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรมไทย พลิกโฉมให้ประเทศมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วและยั่งยืน ยกระดับความสามารถในการแข่งขันด้วยเศรษฐกิจสร้างคุณค่าและพร้อมก้าวสู่อนาคต. https://www.mhesi.go.th/
กิตติยา ฤทธิภักดี, อุใบ หมัดหมุด และปิยะพร จันทร์เพ็ชร. (2568). บทบาทวิทยาลัยชุมชนสตูลในการขับเคลื่อนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs). วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(12), 113–127. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/JSSD/article/view/9797
จารุวรรณ ลิมป์ไพบูลย์, สุคนธ์ทิพย์ สุภาจันทร์ และกาญจนา รัตนธีรวิเชียร. (2565). ปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาเป็นมหาวิทยาลัยสีเขียวของมหาวิทยาลัยเอกชนไทย. วารสารบริหารธุรกิจและการบัญชี มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 6(1), 34–47. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/kkbsjournal/article/view/248568
เซ็ง ตูช และธราวุฒิ บุญเหลือ. (2568). การเปรียบเทียบนโยบายสำหรับการสร้างมหาวิทยาลัยสีเขียวยั่งยืน. ใน การประชุมวิชาการมหาวิทยาลัยมหาสารคามวิจัย ครั้งที่ 9 (น. 44–54). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ฐิติรัตน์ อิทธิมีชัย, สยาม อรุณศรีมรกต, วยากร อุดมโภชน์, พรทิวา อาชีวะ และปรีชา เปี่ยมพงศ์สานต์. (2566). ยุทธศาสตร์การพัฒนามหาวิทยาลัยสีเขียวอย่างยั่งยืนของมหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสาร, 6(1), 139–149. https://doi.org/10.14456/issc.2023.13
ณรงค์กร มโนจันทร์เพ็ญ. (2567, 25 พฤศจิกายน). สรุปดีลสำคัญประชุมโลกร้อน COP29 มีอะไรบ้าง. THE STANDARD. https://thestandard.co/cop29-conclusion/
ดนัย บวรเกียรติกุล, ภารดี อาษา, มนัสนันท์ พิบาลวงค์ และรจฤดี โชติกาวินทร์. (2565). การมีส่วนร่วมของประชากรในการจัดการสิ่งแวดล้อมภายในมหาวิทยาลัยบูรพาให้เป็นมหาวิทยาลัยสีเขียว. BU Academic Review, 21(1), 131–144.
ทรงกิต การีซอ และวรภัทร์ อิงคโรจน์ฤทธิ์. (2563). การเพิ่มประสิทธิภาพทางความยั่งยืนด้านพลังงานและการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกรณี: มหาวิทยาลัยราชภัฏเขตภูมิศาสตร์ภาคกลาง กรณีศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา. วารสารสิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างวินิจฉัย, 19(3), 23–42. https://doi.org/10.14456/bei.2020.13
พนาวัน เปรมศรี และโชติ บดีรัฐ. (2565). ผลสัมฤทธิ์การดำเนินการสู่ความเป็นมหาวิทยาลัยสีเขียว. วารสารการพัฒนาการเรียนรู้สมัยใหม่, 7(9), 422–435. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jomld/article/view/257085
พนาวัน เปรมศรี, ภาสกร ดอกจันทร์ และกัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2567). แนวทางการขับเคลื่อนนโยบายมหาวิทยาลัยสีเขียวแบบมีส่วนร่วมของกลุ่มมหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือตอนล่าง. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(8), 1–16. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JRKSA/article/view/271044
พัฑรา สืบศิริ, มณฑล จันทร์แจ่มใส, อัธยานันท์ จิตรโรจนรักษ์ และบัญชา บูรณสิงห์. (2560). โครงการจัดสภาพแวดล้อมเพื่อความเป็นมหาวิทยาลัยสีเขียว. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 12(1), 103–119. https://li01.tci-thaijo.org/index.php/PRRJ_Scitech/article/view/72379
พัลลภ ศรีอ่อนคง, สุพัตรา ยอดสุรางค์ และฐิติมา โห้ลำยอง. (2567). การจัดการมหาวิทยาลัยสีเขียวในประเทศไทย. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 6(3), 631–642.
มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. (2568). รายงานการจัดอันดับ UI GreenMetric World University Rankings 2025 มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร. https://ga.kpru.ac.th/ui-green-files/ui_green_kpru_2025.pdf
โมทนา สิทธิพิทักษ์, สิริฉันท์ สถิรกุล เตชพาหพงษ์ และพันธ์ศักดิ์ พลสารัมย์. (2564). ปัจจัยแห่งความสำเร็จของมหาวิทยาลัยสีเขียวที่ยั่งยืน. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 49(2), 1–10. https://doi.org/10.58837/CHULA.EDUCU.49.2.6
รัตกร แสงสุด. (2568). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการสิ่งแวดล้อมชุมชนของไทย: แนวทางสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารนวพุทธศาสตร์, 4(2), 15–33.
ศูนย์วิจัยและสนับสนุนเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2567). เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goals: SDGs). SDG Move. https://www.sdgmove.com/intro-to-sdgs/
สราวุธ แพพวก และสมบูรณ์ ศิริสรรหิรัญ. (2566). แนวทางการเป็นมหาวิทยาลัยสีเขียว เพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนของสถาบันอุดมศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ มหาวิทยาลัยมหิดล, 10(2), 171–191. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/isshmu/article/view/265225
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570).
Ahmad, F., Hossain, M. B., Mustafa, K., Ejaz, F., Khawaja, K. F., & Dunay, A. (2023). Green HRM practices and knowledge sharing improve environmental performance by raising employee commitment to the environment. Sustainability, 15(6), 5040. https://doi.org/10.3390/su15065040
Kurbatova, T., Lysenko, D., Trypolska, G., Prokopenko, O., Järvis, M., & Skibina, T. (2022). Solar energy for green university: Estimation of economic, environmental and image benefits. International Journal of Global Environmental Issues, 21(2/3/4), 198–216. https://doi.org/10.1504/IJGENVI.2022.10051037
Lashari, I. A., Li, Q., Maitlo, Q., Bughio, F. A., Jhatial, A. A., & Syed, O. R. (2022). Environmental sustainability through green HRM: Measuring the perception of university managers. Frontiers in Psychology, 13, 1007710. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.1007710
Mejía-Manzano, L. A., Vázquez-Villegas, P., Smith, A., Soeiro, A., Kálmán, A., Atabarut, T., Otaduy-Rivera, N., Membrillo-Hernández, J., & Caratozzolo, P. (2023). An exploratory study examining the key aspects and actions for universities to achieve high sustainability rankings. Sustainability, 15(5), 4165. https://doi.org/10.3390/su15054165
Pham, V. T. (2024). Developing green education: The path for Wageningen University to become smart university in the Netherlands. International Journal of Multidisciplinary Research and Growth Evaluation, 5(1), 775–782. https://doi.org/10.54660/.IJMRGE.2024.5.1.775-782
Rajab, M., & Yusliza, M. Y. (2023). Implementation green human resource management in universities. Greenation International Journal of Tourism and Management, 1(2), 196–202. https://research.e-greenation.org/GIJTM/article/view/48
Safarkhani, M., & Örnek, M. A. (2022). The meaning of green campus in UI GreenMetric World University Rankings perspective. A|Z ITU Journal of the Faculty of Architecture, 19(2), 315–334. https://doi.org/10.5505/itujfa.2022.22566
Tshivhase, L., & Bisschoff, C. (2023). Designing a model to measure and manage the implementation of green initiatives at South African universities. Environmental Economics, 14(1), 1–12. https://doi.org/10.21511/ee.14(1).2023.01
Universitas Indonesia. (2024). UI GreenMetric World University Rankings. https://greenmetric.ui.ac.id/rankings/rankingsoverview
World Commission on Environment and Development. (1987). Our common future. Oxford University Press.
Yakymchuk, A., Berezovska, I., Rataj, M., Wójcik, J., & Holovchak, M. (2023). Sustainable energy and climate change universities: Economic analysis and organizational aspects. Scientific Papers of Silesian University of Technology. Organization and Management Series, (182), 751–760. https://doi.org/10.29119/1641-3466.2023.182.39