Model for Developing Academic Administration Strategies Based on the Digital Intelligence Concept for Schools Under the Secondary Educational Service Area Office Surat Thani Chumphon
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to 1) study the current and desired states of academic administration strategy development based on the digital intelligence concept in schools under the Secondary Educational Service Area Office Surat Thani Chumphon, 2) develop a model for developing academic administration strategies based on the digital intelligence concept, and 3) conduct a confirmatory factor analysis of the model to examine its construct validity and its fit with empirical data. The research was conducted in three stages. In Stage 1, the sample consisted of 171 school administrators and teachers selected through stratified random sampling, and eight key informants were selected through purposive sampling. Data were collected using a 32-item questionnaire and a 10-item interview form and were analyzed using mean, standard deviation, and t-test. In Stage 2, seven experts participated in a focus group discussion, and the data were analyzed through content analysis. In Stage 3, the sample consisted of 342 school administrators and teachers. Data were collected using a 72-item questionnaire and analyzed through confirmatory factor analysis. The results revealed the following: 1) The overall current state was at a high level ( = 4.12), and the overall desired state was also at a high level (
= 4.47), with a statistically significant difference at the .01 level. 2) The developed model consisted of eight components and 24 indicators: digital identity, digital use, digital safety, digital security, digital emotional intelligence, digital communication, digital literacy, and digital rights. The model was developed and refined through a synthesis of concepts, documents, related research, and expert recommendations, and is intended to serve as a framework for developing academic administration strategies that promote students’ digital intelligence. 3) The confirmatory factor analysis of the construct validity of the model’s components and indicators showed that the model fit indices met the established criteria, with χ²/df = 1.79, CFI = .99, TLI = .98, SRMR = .03, and RMSEA = .05.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กรมสุขภาพจิต. (2566). แผนปฏิบัติราชการระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2566–2570) ของกรมสุขภาพจิต. https://dmh.go.th/intranet/p2565/หนังสือแผนปฏิบัติราชการ2566-2570.pdf
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). นโยบายการจัดการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2564–2565. https://www.moe.go.th/wp-content/uploads/2023/01/นโยบายการจัดการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ-ปีงบประมาณ-พ.ศ.2564-2565.pdf
ทิพยวรรณ หรรษาคุณาชัย. (2562). ส่งเสริมทักษะเด็ก รับมือยุคดิจิทัล. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. https://www.thaihealth.or.th/?p=235641
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2553). การบริหารงานวิชาการ. ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
วิรุฬรัตน์ สีหลิ่ง. (2566). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความฉลาดทางดิจิทัลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น [วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. คลังข้อมูลดิจิทัล มหาวิทยาลัยบูรพา. https://digital_collect.lib.buu.ac.th/dcms/files/63920123.pdf
ศักดิ์ดนัย โรจน์สราญรมย์. (2562). กลยุทธ์การบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดความฉลาดรู้ทางดิจิทัลของนักเรียน [วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2019.949
สรานนท์ อินทนนท์. (2563). ความฉลาดทางดิจิทัล (พิมพ์ครั้งที่ 3). วอล์ค ออน คลาวด์.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุราษฎร์ธานี ชุมพร. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567. https://www.spmsnicpn.go.th/th/download/plan/plan_2567.pdf
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). นโยบายสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2563. https://utdone.net/data%20utd1/OBEC-policy-2563.pdf
DQ Institute. (2017). The top 8 empowerments of DQ education: Digital intelligence quotient impact (Part 2). https://www.dqinstitute.org/wp-content/uploads/2017/08/DQ-Impact-Report-PART2.pdf
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Nouri, J., Zhang, L., Mannila, L., & Norén, E. (2020). Development of computational thinking, digital competence and 21st century skills when learning programming in K-9. Education Inquiry, 11(1), 1–17. https://doi.org/10.1080/20004508.2019.1627844
Ribble, M. (2015). Digital citizenship in schools: Nine elements all students should know (3rd ed.). International Society for Technology in Education.