ศักยภาพของชุมชนชายแดนสองแผ่นดินในการจัดการท่องเที่ยวของตำบลหาดเล็ก อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาศักยภาพของชุมชนชายแดนสองแผ่นดินในการจัดการการท่องเที่ยวของตำบลหาดเล็ก อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม และการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม การสังเกตแบบมีส่วนร่วม และการจัดเวทีประชาคมร่วมกับชุมชนและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งชายแดนไทย-กัมพูชา ประกอบด้วย เจ้าหน้าที่ภาครัฐ ตัวแทนหน่วยงานความมั่นคงกัมพูชา สมาชิกสภาเทศบาล ตัวแทนวิสาหกิจชุมชนและนักท่องเที่ยว ทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติ นอกจากนี้ยังใช้การสังเกตการณ์แบบไม่มีส่วนร่วมเพื่อตรวจสอบข้อมูลและสำรวจศักยภาพการท่องเที่ยวในพื้นที่ ผลการวิจัย พบว่า ชุมชนชายแดนมีทุนชุมชนหลายด้านที่เอื้อต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ประกอบด้วย ทุนทางสังคม ทุนทางวัฒนธรรม ทุนทางสัญลักษณ์ และทุนทางเศรษฐกิจ นอกจากนี้การมีส่วนร่วมของชุมชนในการวางแผนและดำเนินกิจกรรมการท่องเที่ยวเป็นปัจจัยสำคัญที่นำไปสู่ความสำเร็จในการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนชายแดนสองแผ่นดิน ผลการวิจัยนำไปสู่การจัดทำแผนการท่องเที่ยวเชื่อมโยงไทย-กัมพูชา ภายใต้ธีม “ย้อนวันวาน ผสานสองแผ่นดิน” และเกิดการลงนามในบันทึกความร่วมมือระหว่างผู้บริหารท้องถิ่นไทย-กัมพูชาในการส่งเสริมการท่องเที่ยวข้ามแดนอย่างเป็นรูปธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
สิตางศ์ เจริญวงศ์ และคณะ. (2564). การสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจจากฐานรากโดยการท่องเที่ยวชุมชนเชิงนิเวศของชุมชนชายฝั่งชายแดนภาคตะวันออก: กรณีศึกษา ตำบลหาดเล็ก อำเภอคลองใหญ่ จังหวัดตราด. (รายงานการวิจัย). สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) : มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2557). คู่มือเกณฑ์มาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน (Community-Based Tourism: CBT). กรุงเทพฯ : องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education. New York : Greenwood.
Dillon, M. (2020). Introduction to sociological theory: Theorists, concepts, and their applicability to the twenty-first century. (3rd ed.). NJ : John Wiley & Sons Ltd.
Emery, M., Fey, S. & Flora, C. (2006). Using community indicator projects for community change. Community Development, 37(3), 69–83.
Fennell, D. A. (2008). Ecotourism. (Third edition). London : Routledge.
Koontz, H. (1998). Management. (6th ed.). New York : McGraw-Hill.
Okazaki, E. (2008). A community-based tourism model: Its conception and use. Journal of Sustainable Tourism, 16(5), 511–529.
Timothy, D. J. (2001). Tourism and political boundaries. London : Routledge.
United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO). (2003). Convention for safeguarding of intangible cultural heritage. UNESCO.
Wang, N. (1999). Rethinking authenticity in tourism experience. Annals of Tourism Research, 26(2), 349–370.
