ปัญหาเกี่ยวกับหนี้ซึ่งอาจกำหนดจำนวนได้แน่นอนตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 : ศึกษาเฉพาะกรณีหนี้ตามคำพิพากษาของศาลซึ่งยังไม่ถึงที่สุด

บทคัดย่อ

การฟ้องบุคคลให้ล้มละลาย จำนวนหนี้สินซึ่งลูกหนี้มีต่อเจ้าหนี้ถือเป็นหลักเกณฑ์และเงื่อนไขสำคัญของการฟ้องคดีล้มละลาย ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 มาตรา 9 และมูลหนี้ซึ่งจะนำมาคำนวณการมีหนี้สินล้นพ้นตัวของลูกหนี้จะต้องเป็นหนี้ที่อาจกำหนดจำนวนได้โดยแน่นอน ไม่ว่าหนี้นั้นจะถึงกำหนดชำระแล้วหรือไม่ก็ตาม การนำหนี้ตามคำพิพากษาของศาลมาฟ้องลูกหนี้ให้ล้มละลายก็เช่นเดียวกัน คำพิพากษาของศาลนั้นจะต้องถึงที่สุดก่อนเพื่อแสดงถึงความแน่นอนของมูลหนี้ที่จะนำมาฟ้อง การใช้หลักความผูกพันของคำพิพากษาต่อคู่ความในขณะยื่นฟ้องล้มละลาย อาจจะส่งผลในเชิงเสียหายต่อลูกหนี้ได้ ถ้าหากต่อมาศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเปลี่ยนแปลงคำพิพากษา จนทำให้มูลหนี้นั้นเสียไป หรือมีจำนวนไม่เป็นไปตามเกณฑ์การฟ้องล้มละลายตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. 2483 เพราะฉะนั้นจะต้องกำหนดหลักเกณฑ์ของกฎหมายล้มละลายในการกำหนดมูลหนี้ให้ชัดเจน ในกรณีเจ้าหนี้นำมูลหนี้ตามคำพิพากษาของศาลมาฟ้องบุคคลให้ล้มละลาย จะต้องเป็นหนี้ตามคำพิพากษาของศาลที่ถึงที่สุดแล้วเท่านั้น เพื่อป้องกันความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นกับลูกหนี้ในอนาคต เมื่อคำพิพากษาของศาลอุทธรณ์หรือศาลฎีกาเปลี่ยนแปลงมูลหนี้จนทำให้ไม่เป็นไปตามเกณฑ์การฟ้องบุคคลให้ล้มละลาย