การบังคับใช้กฎหมายและแนวทางเพื่อการบริหารจัดการพื้นที่โบราณสถานของเทศบาลตำบลเวียงเชียงแสน อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้จัดทำขึ้นเพื่อศึกษาสภาพการบังคับใช้กฎหมายและหาข้อเสนอในการบังคับใช้กฎหมายบริหารจัดการพื้นที่โบราณสถานของเทศบาลตำบลเวียงเชียงแสน อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพจากการศึกษาเอกสารด้านกฎหมายที่เกี่ยวข้อง และสัมภาษณ์ประชาชน เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องแบบเฉพาะเจาะจง แล้วนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์เพื่อหาแนวนโยบายที่เหมาะสมในการแก้ไขปัญหา ซึ่งผลการศึกษาสภาพปัญหาพบว่าอำนาจในการบริหารจัดการบนพื้นที่โบราณสถานยังคงเป็นของกรมศิลปากรตามพระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พ.ศ. 2504 และมิได้ให้อำนาจโดยตรงแก่เทศบาลตำบลเวียงเชียงแสนซึ่งเป็นฝ่ายปกครองส่วนท้องถิ่นในการเข้าบริหารจัดการพื้นที่อย่างเต็มรูปแบบ การดำเนินกิจกรรมใดๆบนพื้นที่โบราณสถานนั้น จำเป็นต้องขออนุญาตใช้พื้นที่กับหน่วยงานกรมศิลปากรเป็นครั้งคราว ซึ่งก่อให้เกิดความล่าช้าในการดำเนินโครงการ ทั้งไม่สามารถแสวงหารายได้ที่มีจำนวนมากพอสำหรับต่อยอดในเชิงบริหารจัดการพื้นที่ได้อย่างเหมาะสม เพื่อให้เกิดการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพทางผู้บริหารจึงควรมีแนวทางในการปฏิบัติงานดังนี้
- ควรมีการกำหนดแนวทางปฏิบัติร่วมกันระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและกรมศิลปากร ในการดำเนินการจัดกิจกรรมบนพื้นที่โบราณสถานในเขตเทศบาลตำบลเวียงเชียงแสน พร้อมแต่งตั้งคณะกรรมการร่วมระหว่างหน่วยงานเพื่อความโปร่งใส ชัดเจนในอำนาจดำเนินการ และถูกต้องตามหลักเกณฑ์การอนุรักษ์ของกรมศิลปากร โดยระบุเป็นบันทึกความร่วมมือระหว่างหน่วยงานเป็นแผนปฏิบัติงานประจำปีของเทศบาล
- กรมศิลปากรควรจัดทำคู่มือเบื้องต้นการดูแลรักษาโบราณสถานและจัดทำคู่มือเกี่ยวกับกฎหมาย กฎระเบียบด้านการปกป้องคุ้มครองมรดกทรัพย์สินทางศิลปวัฒนธรรม รวมทั้งขั้นตอน แนวทางและ วิธีการดำเนินการทางกฎหมาย เพื่อมอบให้กับเทศบาลตำบลเวียงเชียงแสนใช้ประกอบการดำเนินกิจกรรมตามแผนงาน
- มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย ควรเป็นหน่วยงานที่เข้ามาร่วมบริการวิชาการแก่ท้องถิ่นโดยประสานกรมศิลปากรสำหรับการส่งเสริมสนับสนุนด้านวิชาการและบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญชำนาญ ไปเป็นที่ปรึกษาและให้คำแนะนำแก่เทศบาลตำบลเวียงเชียงแสนในการบริหารจัดการพื้นที่โบราณสถาน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กิตติศักดิ์ ปรกติ. (2550). สิทธิของบุคคลซึ่งรวมกันเป็นชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
เกรียงไกร เกิดศิริ. (2551). ชุมชนกับภูมิทัศน์วัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: อุษาคเนย์.
ปรานอม ตันสุขานันท์. (2556). การอนุรักษ์ชุมชนเมืองUrban conservation กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานจังหวัดเชียงราย. คู่มือด้านการท่องเที่ยวเชื่อมโยงกับประเทศอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง. (2556). ม.ป.ท..
สุดารัตน์ อุทธารัตน์. (2557). แนวคิดการตั้งถิ่นฐานและการบริหารจัดการเมืองเพื่อสร้างองค์ความรู้ในการพัฒนาเมืองและท้องถิ่น : กรณีเชียงตุง เชียงรุ้ง และเชียงใหม่, กรุงเทพฯ: สำนักคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.).
สุณีย์ บริสุทธิ์. (2552). การส่งเสริมความตระหนักของชุมชนเชียงแสนต่อคุณค่าด้านโบราณสถานเมืองเชียงแสน. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัย ฟาร์อีสเทอร์น.
พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ.2496 (ฉบับแก้ไขพ.ศ.2562).
พระราชบัญญัติโบราณสถาน ศิลปวัตถุ โบราณวัตถุ และการพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ(ฉบับที่ 2) พ.ศ.2504.
วันชัย วัฒนศัพท์. (2550). “ รู้จักกับปัญหาความขัดแย้ง” การไกล่เกลี่ยระงับข้อพิพาทและความขัดแย้งในชุมชน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.