อำนาจหน้าที่ขององค์การบริหารส่วนตำบลในการจัดการทางวัฒนธรรม
Main Article Content
บทคัดย่อ
อำนาจในการดำเนินการทางวัฒนธรรมในท้องถิ่นได้มีการกำหนดให้เป็นอำนาจองค์การบริหารส่วนตำบลตามพระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542 ประกอบพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหาร
ส่วนตำบล พ.ศ. 2537 อีกทั้งยังมีการออกแผนปฏิบัติการกำหนดขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อกำหนดแนวทางในการจัดทำบริการสาธารณะแต่ละประเภท
อย่างไรก็ดี จากการศึกษาพบว่า พระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2542 ประกอบพระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 มิได้กำหนดขอบเขตอำนาจของการดำเนินการทางวัฒนธรรมขององค์การบริหารส่วนตำบลไว้อย่างชัดเจนและครอบคลุม นอกจากนี้ ยังพบปัญหาอำนาจในการดำเนินการทางวัฒนธรรมระหว่างองค์การบริหารส่วนตำบลกับส่วนกลาง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นด้วยกันเอง หรือสภาวัฒนธรรมตำบลอีกด้วย รวมถึงความสามารถขององค์การบริหารส่วนตำบลในการดำเนินการทางวัฒนธรรม ยังเกิดปัญหาทั้งในด้านความเชี่ยวชาญ งบประมาณ และปัญหาความร่วมมือระหว่างองค์การบริหารส่วนตำบลด้วยกันเอง ดังนั้น จึงควรกำหนดกฎหมายหรือแนวทางในการดำเนินงานขององค์การบริหารส่วนตำบลในงานด้านวัฒนธรรมให้มีความชัดเจนมากยิ่งขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. การศึกษาวัฒนธรรมท้องถิ่น กับการเพิ่มประสิทธิภาพของสถาบันส่งเสริมศิลป วัฒนธรรมของกรมศิลปากร และการท่องเที่ยว กับการพัฒนาทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: ฝ่ายเผยแพร่และประชาสัมพันธ์ สำนักงานเลขานุการกรม กรมศิลปากร, 2541.กรมศิลปากร. คู่มือการดูแลรักษาโบราณสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สมาพันธ์จำกัด, 2552.
กระทรวงวัฒนธรรม. “ประวัติกระทรวงวัฒนธรรม.” https://www.m-culture.go.th/th/article_view.php?nid=3092. สืบค้นเมื่อวันที่ 13 ตุลาคม 2563.
โกวิทย์ พวงงาม และคณะ. “โครงสร้าง ภาระหน้าที่ และความสัมพันธ์ขององค์การบริหารส่วนท้องถิ่น.” ใน ท้องถิ่นอภิวัฒน์. กรุงเทพฯ: สถาบันวิถีทรรศน์, 2551.
โกวิทย์ พวงงาม. การปกครองท้องถิ่นไทย หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เดือนตุลา, 2559.
กฤษฏา ตัสมา. “การจัดการพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นในยุคโลกาภิวัตน์.” วารสารศิลปะศาสตร์ปริทัศน์, ฉ.24 (2560): 74. http://arts.hcu.ac.th/upload/files/JournalLib/7-12-24.pdf. สืบค้นเมื่อวันที่ 12 กันยายน 2564.
คณัสพิสิษฐ์ ราชสิงห์. “ปัญหาเกี่ยวกับรายได้ขององค์การบริหารส่วนตำบล : ศึกษากรณีการจัดเก็บ การรับจัดสรร และการกู้ยืมเงิน.” วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2557.
งามพิศ สัตย์สงวน. หลักมานุษยวิทยาวัฒนธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2538.
ชวลิต สละ. ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: บริษัทวี.พริ้นท์ (1991) จำกัด, 2556.
มูหัมมัดมันซูร หมัดเร๊าะ. “อิทธิพลของวัฒนธรรมอาหรับต่อสังคมมลายูในจังหวัดปัตตานี.” วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 2551.
ราชบัณฑิตยสถาน. “พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554.” https://dictionary.orst.go.th/lookup_domain.php. สืบค้นเมื่อวันที่ 12 มกราคม 2563.
วุฒิสาร ตันไชย. “การกระจายภารกิจหน้าที่ไปสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นยุคใหม่.” http://www.local.moi.go.th/webst/botfam1.htm. สืบค้นเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564.
ศิริพงศ์ อริยสุนทร. “การอนุรักษ์หรือฟื้นฟูจารีตประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่น ศิลปวัฒนธรรมอันดีงามของท้องถิ่นและชาติ ตามกฎหมายว่าด้วยวัฒนธรรม : กรณีศึกษาการจัดตั้งสภา วัฒนธรรมตามพระราชบัญญัติวัฒนธรรมแห่งชาติ พ.ศ. 2553.” การค้นคว้าอิสระ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2558.
สำนักงานคณะกรรมการการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี. คู่มือการปฏิบัติงานด้านการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี, 2545.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. ประชาชนได้อะไรจากการตั้งกระทรวงวัฒนธรรมสรุปสาระสำคัญการประชุมสัมมนาประชาพิจารณ์. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ, 2545.
ยศศักดิ์ โกไศยกานนท์. กฎหมายคุ้มครองมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เดือนตุลา, 2559.
UNESCO. “Convention Concerning the Protection of the World Cultural and Natural Heritage.” https://whc.unesco.org/en/conventiontext/. accessed April 6, 2021.