การบริหารจัดการแรงงานต่างด้าวกับสังคมไทย ภายใต้พระราชกำหนดการบริหารจัดการการทำงาน ของคนต่างด้าว พ.ศ. 2560

บทคัดย่อ

พระราชกำหนดการบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2560 ได้ประกาศใช้
มากว่าครึ่งทศวรรษ และส่งผลสำคัญต่อระบบเศรษฐกิจและความสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างสังคมไทยและแรงงานข้ามชาติ งานเขียนชิ้นนี้ศึกษากฎหมายดังกล่าวด้วยมโนทัศน์แบบ
หลังอาณานิคมศึกษา และการวิเคราะห์ในเชิงกฎหมายกับสังคม โดยศึกษาจากเอกสารและการจัดเสวนากลุ่มย่อยของผู้มีส่วนได้เสียต่อกฎหมายดังกล่าว ได้แก่ แรงงานข้ามชาติ ผู้ประกอบการ บริษัทนำคนต่างด้าวมาทำงานกับนายจ้างในประเทศและรัฐไทย ผลการศึกษาพบว่ารัฐไทยออกแบบระบบการบริหารจัดการแรงงานข้ามชาติแบบการสร้างสภาวะหลังอาณานิคมภายในเหนือแรงงานข้ามชาติในประเทศ โดยมีบทบัญญัติแห่งกฎหมายออกแบบให้สภาพแวดล้อมทางกฎหมาย เศรษฐกิจ และการต่อรองผลประโยชน์ของแรงงานข้ามชาติอยู่ในสถานะรอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งแรงงานส่วนใหญ่ที่เข้ามาทำงานในประเทศด้วยระบบการบันทึกความเข้าใจร่วมระหว่างรัฐ นอกจากนี้ รัฐไทยยังมีแนวโน้มจะบริหารจัดการแรงงานข้ามชาติและผู้มีส่วนได้เสียที่เกี่ยวข้องด้วยการใช้อำนาจรัฐอย่างเข้มงวดผ่านมาตราการทางปกครองและมาตราการทางอาญา ซึ่งเป็นกลไกที่เน้นการควบคุมมากกว่าการสร้างความร่วมมือและความไว้วางใจระหว่างกัน และวิถีแห่งการใช้อำนาจดังกล่าวทำให้ภารกิจหลักของพระราชกำหนดการบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว พ.ศ. 2560 ที่ต้องการคุ้มครองสิทธิมนุษยชน พัฒนาเศรษฐกิจและสังคมไทย ตลอดจนธำรงไว้ซึ่งความมั่นคงของรัฐนั้นไม่ประสบความสำเร็จ รัฐไทยจึงควรทบทวนแนวทางในการบริหารจัดการแรงงานต่างด้าวให้มีลักษณะอำนาจนิยมน้อยลง เน้นการรับรองคุ้มครองและพัฒนาสิทธิของแรงงานข้ามชาติ ซึ่งจะส่งผลในทางปฏิบัติเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพในการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม ตลอดจนความมั่นคงของรัฐในระยะยาว