ปัญหาทางกฎหมายเกี่ยวกับการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางการแพทย์ก่อนฟ้องคดี: ศึกษาเฉพาะกรณีโรงพยาบาลของรัฐ

Sasinan Yootung; Jidapa Pornying

Authors

Sasinan Yootung Master of Laws student, Faculty of Law Thaksin University.
Jidapa Pornying Faculty of Law, Thaksin University.

Keywords:

Mediation, Medical Dispute, Public Health

Abstract

This research aims to study and analyze the problems and forms of mediation
in medical disputes, especially in government hospitals, by studying using documentary research methods from textbooks, research, academic articles, books, and various documents, as well as electronic data related to mediation in medical disputes, both in Thai and foreign laws. The research results found that Thailand has promoted the power of government agencies, the public sector, investigators and the courts of justice to mediate according to
Dispute Mediation Act 2019 However, it is not stipulated that medical dispute mediation is required in government hospitals specifically. When compared to the United States and Singapore, it is found that there are laws on medical dispute mediation, with a process for selecting mediators with expertise in medicine and those who have been trained in
the mediation process to act as mediators in medical disputes specifically, which affects
the confidence of each party, making the mediation very successful. Which results in a significant decrease in the number of medical cases that go to court. In addition, it is also a way to maintain good relations and friendship between patients and doctors or hospitals. This research suggests that a law on medical dispute mediation in government hospitals should be drafted and enforced specifically by having the Ministry of Public Health organize a training course on medical dispute mediation so that public health personnel have knowledge and expertise in mediation in order to reduce the number of cases that go to court and to create harmony between patients, doctors and government hospitals.

References

ไทยรัฐ ออนไลน์. (2565). ลูกชายร้อง รถชนพ่อเชิงกรานหัก หมอระบุแค่ฟกช้ำ ให้มารักษาที่บ้านจนตาย. สืบค้น 30 ธันวาคม 2567 จาก https://www.thairath.co.th/news/local/north/2476051

ศิริ ขาวสำอางค์. (2557). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางการแพทย์ของศาลจังหวัดนนทบุรี. (สารนิพนธ์ รัฐศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุเทพมหานคร.

อรรถพงศ์ ทิพย์อักษร. (2561). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางการแพทย์ก่อนฟ้องคดี. วารสารนิติพัฒน์ นิด้า. 7(2), น. 29-50.

วรพจน์ เวียงจันทร์. (2557). การไกล่เกลี่ย สมานฉันท์ในระบบพิจารณาคดีอย่างต่อเนื่องของศาลยุติธรรม : ศึกษาเฉพาะกรณีของศาลจังหวัดพิษณุโลก และศาลจังหวัดกบินทร์บุรี. หลักสูตรผู้พิพากษาผู้บริหาร ในศาลชั้นต้น รุ่นที่ 13. สถาบันพัฒนาข้าราชการฝ่ายตุลาการศาลยุติธรรม สำนักงานศาลยุติธรรม.

กระทรวงสาธารณสุข (2565). คู่มือการจัดการคดีทางการแพทย์ (สำหรับบุคลากรทางการแพทย์และเจ้าหน้าที่). นนทบุรี. กระทรวงสาธารณสุข.

นพพงษ์ บุญจิตราดุลย์.(2543). หลักการบริหารศึกษา. กรุงเทพฯ. ภาควิชาบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2534). ความขัดแย้งการบริหารเพื่อความสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ. ต้นอ้อแกรมมี่.

ภัฏฐิญา สิริบวรพิพัฒน์ และเศรษฐภัทร์ กรีกุล. (2563). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางการแพทย์ของประเทศไทยเปรียบเทียบกับประเทศญี่ปุ่น (สารนิพนธ์ นิติศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีปทุม, กรุเทพมหานคร.

ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 – 2580. (2561,13 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา.เล่มที่ 135 ตอนที่ 82 ก, หน้า 1-61

วนิดา อินทรอำนวย. (2565). “กฎหมายว่าด้วยการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท”. กลุ่มงานพัฒนากฎหมาย สำนักกฎหมาย สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2565). สปสช.-ศูนย์สันติวิธีสาธารณสุข จัดเวิร์กช็อปจัดการความขัดแย้งเพิ่มทักษะจนท.รับเรื่องร้องเรียน. สืบค้น 30 ธันวาคม 2567 จาก http://www.medi.co.th/news_detail41.php?q_id=1167

สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2567). สปสช. จับมือ ศูนย์สันติวิธีสาธารณสุข เสริมศักยภาพคนทำงาน รับเรื่องร้องเรียน/คุ้มครองสิทธิบัตรทองในชุมชนและโรงพยาบาล. สืบค้น 30 ธันวาคม 2567 จาก https://www.nhso.go.th/news/4323

วิศร์ อัครสันตติกุล. (2564). ปัญหาความผิดต่อแผ่นดินที่ควรยอมความได้. Journal of Buddhist Education and Research: JBER. 7(1), น. 289-298

Greenberg. J. & Baron. R.A. (1997). Behavior in organizations (6th ed.) Upper Saddle River. NJ: Prentice Hall.

เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2540). ความขัดแย้งการบริหารเพื่อความสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ. ต้นอ้อแกรมมี่

วันชัย วัฒนศัพท์. (2550). การแก้ปัญหาข้อพิพาทและผลแห่งการตัดสินใจ : การไกล่เกลี่ยระงับข้อพิพาท และความขัดแย้งในชุมชน.กรุงเทพฯ: คณะทำงานโครงการนำร่องพัฒนาระบบงานยุติธรรมชุมชน กระทรวงยุติธรรม กระทรวงยุติธรรม.

ลาวัลย์ นาคดิลก และสัญญา เคณาภูมิ. (2560). แนวคิดการไกล่เกลี่ยเพื่อยุติข้อพิพาทคดีอาญาในชั้นพิจารณาคดีของศาล. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 4(2), น. 61-75.

พงษ์ธร ธัญญสิริ. (2552). คณะกรรมการยุติธรรมของประชาชนยุติธรรมชุมชน กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงยุติธรรม กระทรวงยุติธรรม.

สำนักงานศาลยุติธรรม สำนักงานระงับข้อพิพาท. (2545). การพัฒนาระบบศาลในประเทศอเมริกาและไทย : ระบบไกล่เกลี่ยข้อพิพาทและระบบบันทึกคำพยาน. บทบัณฑิตย์. 58(3), น. 31-37.

สุวิทย์ ธีรพงษ์. (2538). ระบบไกล่เกลี่ยเพื่อยังให้เกิดการประนีประนอมยอมความของศาลแพ่ง. ดุลพาห. 42(4), น. 41-51

ศุภโชค ทัศนา. (2563). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางการแพทย์ตามพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 : ศึกษาเฉพาะกรณีทางแพ่ง. (วิทยานิพนธ์ นิติศาสตร์มหาบัณฑิต).มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพมหานคร.

ภักดิ์ภูมินทร์ พุ่มมูล. (2565). การไกล่เกลี่ยและประนอมข้อพิพาทของพนักงานฝ่ายปกครอง ในรูปของคณะผู้ไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางแพ่ง. (วิทยานิพนธ์ นิติศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพมหานคร.

คะนึงนิจ แซ่เฮง. (2559). การไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในสิงคโปร์. สืบค้น 28 สิงหาคม 2567 จาก https://khanuengnit.blogspot.com/2016/05/blog-post.html

สุรัฏชยา ผาสุข. (2567). การพัฒนากฎหมายเกี่ยวกับการไกล่เกลี่ยก่อนฟ้อง เพื่อสร้างมาตรการระงับข้อพิพาทในคดีแพ่ง. (สารนิพนธ์ นิติศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีปทุม, กรุงเทพฯ.