ผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลย่าเสริม ด้วยบาร์โมเดลที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์และความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาทางคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์หลักในการศึกษาและเปรียบเทียบผลการเรียนคณิตศาสตร์และความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้นวัตกรรมการเรียนรู้ผ่านวิธีแก้ปัญหาของโพลย่าร่วมกับแบบจำลองแท่ง กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยคือ นักเรียนจำนวน 28 คน โดยใช้เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2) แบบทดสอบวัดผลการเรียนคณิตศาสตร์ ซึ่งมีค่าความยากง่ายระหว่าง 0.62 - 0.79 ค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.30 - 0.48 และค่าความเชื่อมั่นที่ 0.95 3) แบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาที่มีค่าความยากระหว่าง 0.62 - 0.76 และค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.31 - 0.48 4) แบบสอบถามความพึงพอใจ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติพื้นฐานและการทดสอบทีแบบไม่อิสระ ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการเรียนวิชาคณิตศาสตร์หลังเรียน โดยใช้การแก้ปัญหาเชิงตรรกะของโพลย่าร่วมกับการใช้แบบจำลองแท่ง มีผลสูงกว่าก่อนเรียนอย่างชัดเจน 2. ผลการเรียนคณิตศาสตร์หลังเรียน ด้วยวิธีการแก้ปัญหาของโพลย่าร่วมกับแบบจำลองแท่ง สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 75 อย่างมีนัยสำคัญ 3. ความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์หลังเรียน ด้วยวิธีการแก้ปัญหาของโพลย่าร่วมกับแบบจำลองแท่ง สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 75 อย่างมีนัยสำคัญ 4. ความพึงพอใจของนักเรียน ต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลย่าร่วมกับบาร์โมเดล อยู่ในระดับ "มากที่สุด" ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า การใช้แนวทางการแก้ปัญหาของโพลย่าร่วมกับบาร์โมเดลมีผลดีต่อการเรียนคณิตศาสตร์ ทั้งในด้านผลการเรียน ความสามารถในการแก้โจทย์ และความพึงพอใจของนักเรียน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2548). เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษา พ.ศ. 2548 และแนวทางการบริหารเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษา พ.ศ. 2548. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ต้องใจ โสภา และ นิเวศน์ คำรัตน์. (2563). การใช้กระบวนการแก้ปัญหาของโพลยาของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. นครสวรรค์: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
นัชนันท์ กมขุนทด. (2552). พัฒนาแบบฝึกทักษะการแก้โจทย์ปัญหาสมการคณิตศาสตร์สำหรับนักเรียนชั้น ประถมศึกษาปีที่ 6. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนการสอน. กำแพงเพชร: มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
บุณฑริกา พงษ์ศิริวรรณ. (2552). การพัฒนาทักษะในการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โดยใช้เทคนิคเคดับเบิลยูดีแอล. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต.เชียงใหม่: วิทยาลัยมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ประพันธ์ศิริ สุเสารัจ. (2551). การพัฒนาการคิด. กรุงเทพมหานคร: 9119 เทคนิค พิ้นติ้ง.
พัชรา โภชนุกูล. (2556). ผลการใช้วิธีสอนแบบโพลยา (Polya) ร่วมกับแบบฝึกตามแนวคิด KWDL ที่มีต่อความสามารถในการแก้โจทย์ปัญหาและผลการเรียน ฃคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
โรงเรียนบ้านนาขาม. (2565). รายงานการประเมินตนเอง (SAR) ปีการศึกษา 2566. บึงกาฬ :โรงเรียนบ้านนาขาม อำเภอเมือง จังหวัดบึงกาฬ.
วันทนีย์ บุญสุวรรณ์. (2560). ผลสัมฤทธิ์และความคงทนในการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่เรียนแบบกลุ่มช่วยเรียนรายบุคคล. วิทยานิพนธ์ปริญญา. มหาบัณฑิต. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ศิริลักษณ์ ใชสงคราม. (2562). การพัฒนาความสามารถการแก้โจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่จัดการเรียนรู้ด้วยเทคนิค TGT ร่วมกับบาร์โมเดล (Bar Model). (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักงานทดสอบทางการศึกษา. (2546). คู่มือการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.
อรทัย สุดบับ. (2556). เอกสารประกอบการอบรม การแก้โจทย์ปัญหาโดยใช้ รูปบาร์โมเดล. อุตรดิตถ์: โรงเรียนบ้านปากปาด สพป.อุตรดิตถ์ เขต 2.
Polya, G. (1957). How to solve it . (3rd ed.). New York: Double Day: Double Anchor Book.
