ROLES OF BUDDHIST MONKS TO ENCOURAGEMENT LEARNING COMMUNITY RESOURCES : A CASE STUDY WATPHRATHAT RUENGRONG, SISAKET PROVINCE
Main Article Content
Abstract
The objective of this research is; 1. study the concept of being a learning center of Wat Phra That Rueang Rong, 2. study the role of community learning resources promotion of PhraThatRueangRong Temple monks, 3. study the guidelines for promoting community learning resources of monks at Wat Phra Rueang Rong in Sisaket Province, it is a qualitative research to analyze the documents with data from opinions from in-depth interviews by 15 experts /person, the presenting the study results by descriptive the analysis method. The results of the study revealed that, 1) Wat Phra That Rueang Rong is ready to be an important source of learning for the community, With the important elements of being a community learning center, which is a place for learning about arts and culture of the community, it is the center of community activities, It is a Buddhist tourist attraction, that has mental value, and it is a place to promote the morality and ethics of the community, 2) The monks promote community learning resources by performing in 2 areas, which are the role of temple management as a learning source and the role of display of learning resources, and found that, there are problems and obstacles in the role of the monks that affect the efficiency of the community learning resources, such as the knowledge service The side is the source of activities to participation the public relations and dissemination, and the budget for the development of learning resources, 3) there are; 6 ways promote the community learning sources of WatPhraRueangRong, which are knowledge services as a source of activities supporting the participation Public relations and information dissemination, the side is a classroom at your leisure, and the development of learning resources.
Article Details
References
ฉันทนา สุรัสวดี. “รูปแบบพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น : การจัดการมรดกวัฒนธรรมภูมิปัญญาท้องถิ่นให้เป็นแหล่งเรียนรู้และสนุบสนุนการท่องเที่ยวในพื้นที่บางกะเจ้าจังหวัดสมุทรปราการ”. รายงานวิจัย. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 2560.
นภัทร์ มงคลปทุมรัตน์. “การจัดการแหล่งเรียนรู้พระราชวังจันทน์”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2556.
นพปฎล ธาระวานิช. “การศึกษาเบื้องต้นในการพัฒนาวัดเจดีย์หอยให้เป็นแหล่งเรียนรู้และแหล่งท่องเที่ยวของจังหวัดปทุมธานี”. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัยมหาวิทยาลัยรังสิต: มหาวิทยาลัยรังสิต, 2555.
นิลรัตน์ กลิ่นจันทร์. “ศึกษาศาสนสถานที่สาคัญต่อการอนุรักษ์การท่องเที่ยวของวัดในกรุงเทพมหานคร”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารจัดการคณะสงฆ์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2553.
ทวี พรมมา. “แหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรม : การสร้างมาตรฐานในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานภาคอีสาน”. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวัฒนธรรมศาสตร์. บัณฑิตศึกษา: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 2556.
บุษยมาส แดงขำ. “แนวทางการจัดการพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านวัดฝั่งคลอง(ไทยพวน)ตำบลเกาะหวาย อำเภอปากพลีจังหวัดนครนายก”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม. บัณฑิตศึกษา: มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2556.
ประเวศ วสี. กระบวนทรรศน์ใหม่ในการพัฒนาประเทศท้องถิ่นเข้มแข็ง. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสาธารณสุขแห่งชาติ, 2522.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). บทบาทของสถาบันพระพุทธศาสนากับการจัดการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2556.
พระครูโสภิตปุญญากร (กล้า กตปุญฺโญ) และพระครูโอภาสนนทกิตติ์. “บทบาทของวัดในฐานะเป็นแหล่งเรียนรู้เชิงวัฒนธรรม”. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์. ปีที่ 2 ฉบับที่ 3 (กันยายน-ธันวาคม 2558): 81-86.
พระมหาเทวประภาส มากคล้าย. “การมีส่วนร่วมของพระสงฆ์ องค์กรภาครัฐ และประชาชนในการพัฒนาวัดให้เป็นแหล่งเรียนรู้ของชุมชนในจังหวัดอุตรดิตถ์”. วิทยานิพนธ์รัฐปรศาสนศาสตรมหาบัณฑิต การบริหารและพัฒนาประชาคมเมืองและชนบท. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์, 2554.
พยุง ใบแย้ม. “การพัฒนารูปแบบการใช้แหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นที่เหมาะสมเพื่อการจัดการศึกษาในระดับประถมศึกษา”. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารเพื่อการพัฒนาการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี, 2558.
พินิจ ลาภธนานันท์. กระบวนการเปลี่ยนแปลงทางสังคมกับการปรับเปลี่ยนบทบาทการพัฒนาของพระสงฆ์นักพัฒนาในภาคอีสาน. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยสังคมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2544.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2539.
วิชัย นนทการ. “การวิเคราะห์คุณค่าและบทบาทของวัดในฐานะแหล่งเรียนรู้ของชุมชนไทย: กรณีศึกษาวัดไทยลอสแองเจลิส ประเทศสหรัฐอเมริกา”. วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพัฒนศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยบูรพา, 2552.
สุมาลี สังข์ศรี และคณะ. “การจัดการเรียนรู้ของแหล่งเรียนรู้ตลอดชีวิต: พิพิธภัณฑ์”. รายงานวิจัย. สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ, 2548.
สุภมาศ อ่ำดวง. “แนวทางการจัดแหล่งเรียนรู้ในวัดเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ตลอดชีวิต”. วิทยานิพนธ์ครุศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษานอกระบบโรงเรียน. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. รายงานการเสวนา “บทบาทที่พึงประสงค์ของวัดและพระสงฆ์กับการพัฒนาสังคมไทย”. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี, 2544.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. “รายงานสรุปการสัมมนา นโยบายส่งเสริมการศึกษาตลอดชีวิตของประเทศไทย”. กรุงเทพมหานคร: สถาบันเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาแห่งชาติ, 2543.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. รายงานการเสวนา “บทบาทที่พึงประสงค์ของวัดและพระสงฆ์กับการพัฒนาสังคมไทย”. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี, 2544.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. รายงานสรุปการสัมมนาเรื่องยุทธศาสตร์การเรียนรู้ตลอดชีวิต. กรุงเทพมหานคร: องค์การค้าคุรุสภา, 2543.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. “แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 10 (พ.ศ.2550-2554)”. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี, 2549.
อรรถพล เพียรประเสริฐ. “การจัดการพิพิธภัณฑ์วัดโพธาราม ตำบลศรีถ้อย อำเภอแม่ใจ จังหวัดพะเยา”. วิทยานิพนธ์ศิลปศาตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2557.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2545 และ(ฉบับที่ 3) พ.ศ.2553. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://person.mwit.ac.th/01-Statutes/NationalEducation._pdf, [9 สิงหาคม 2562].