THE GUIDELINES ON DRUG PREVENTION AND SOLUTION AMONG A CHILDREN AND YOUTH GROUP IN CHAIYAPHUM PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were to study the condition of drug problems and to determine the guidelines for prevention and solution of drug problems for a youth group in Chaiyaphum Province. This research was a quantitative and qualitative research. The sampling group was a community in Muang District, Chaiyaphum Province. The quantitative data were collected by using a questionnaire to get information from 387 persons attained through stratified randomization. The qualitative part was conducted by structured interview from 30 people. Data were analyzed by using descriptive statistics including number, percentage, mean, and standard deviation while qualitative data were analyzed by content analysis. The findings of this research are as follows. 1) The overall drug problems in children and youth group is at a high level. The problems are caused by factors within the community, the children themselves, factors outside the community, and the family. 2) The guidelines for prevention and solution for drug problems among children and youth group should start from the children as the first priority. Self-confidence must be inculcated in refusing drug trials and skills in refusing their peers related to drugs. Knowledge on drugs should be inculcated among youth. Understanding should be created among family and community members in the proper practice when drug addicted children and youth are found. This also includes the establishment of a drug treatment center in the community
Article Details
References
กรรณทิวา มุณีแนม, (2562) , “แนวทางแก้ไขปัญหายาเสพติดโดยผู้นำชุมชนและประชาชนในพื้นที่ตำบลบาราเฮาะ อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี”, ,บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
คณะกรรมการบริหารเครือข่ายองค์กร วิชาการสารเสพติด, (2555), “โครงการสำรวจคุณภาพชีวิตและความเป็นอยู่ของประชาชน : ประมาณการจำนวนประชากรใช้ยาเสพติดในประเทศไทย”, กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด.
จุลจีรา จันทะมุงคุณ, ธิติรัตน์ เหล่าคมพฤฒาจารย์และณัฐิกา ราชบุตร, (2563), “ประสิทธิผลของโปรแกรมการเสริมสร้างทักษะชีวิตร่วมกับกระบวนการเรียนรู้แบบมี
ส่วนร่วมเพื่อป้องกันการเสพสารเสพติดของนักเรียนระดับประถมศึกษาตอนปลาย จังหวัดชัยภูมิ”, วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย , 28(4) :304-316.
ณัษฐนนท ทวีสินและอานนท์ ทวีสิน, (2560), “แนวทางการป้องกันปัญหายาเสพติดของเยาวชนในจังหวัดฉะเชิงเทรา”, วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฎพระนคร, 8(1) : 151- 158.
ดนัยพร เยี่ยมสุริยงค์, (2560), “สถานบำบัดยาเสพติดด้วยกระบวนการชุมชนบำบัด”, กรุงเทพฯ : สาขาวิชาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
บังอร เทพเทียนและกรวีร์ ไพรอด, (2562),“การนำนโยบายประชารัฐร่วมใจ สร้างหมู่บ้านชุมชนมั่นคงปลอดภัยยาเสพติด พ.ศ.2559–2560 ไปสู่การปฏิบัติ : กรณีศึกษาในเขตดินแดง กรุงเทพมหานคร”, วารสารวิชาการสาธารณสุข, 28(5): 828-844.
บุญชม ศรีสะอาด, (2556),“วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1”, พิมพ์ครั้งที่ 5,กรุงทพฯ
: สุวีริยาสาส์น.
ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ, (2563) , “นโยบายการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดในสถานศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ”, กรุงเทพฯ : กระทรวงศึกษาธิการ.
ภารณี นิลกรณและประพันธ ขันติธีระกุล, (2562), “การประเมินผลรูปแบบการป้องกันการใช้สารเสพติดรายใหม่ในเยาวชน โดยความร่วมมือของภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง จังหวัดนครปฐม”, ศูนย์ศึกษาปัญหาการเสพติด (ศศก.) คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
วรางคณา จันทร์คงและปาจรีย์ ผลประเสริฐ, (2561), “แนวทางการสร้างภูมิคุ้มกันและป้องกันยาเสพติดในกลุ่มเด็กและเยาวชน นอกสถานศึกษา ในจังหวัดกําแพงเพชร”, วารสารกฎหมายสุขภาพและสาธารณสุข, 4(1) : 65-74.
วิไลลักษณ์ ลังกา, อรอุมา เจริญสุข, พัชราภรณ์ ศรีสวัสดิ์และกัมปนาท บริบูรณ์, (2562), “การวิเคราะห์สภาพการณ์ปัจจุบันของปัจจัยเสี่ยง ปัจจัยภูมิคุ้มกันและพฤติกรรมเสี่ยงต่อการใช้สารเสพติดของเด็กและเยาวชนในพื้นที่หมู่บ้านอาสาพัฒนาและป้องกันตนเอง (อพป.)”, วารสารการจัดการ ทางการศึกษาปฐมวัย, 1(1) : 28-43.
สำนักงานจังหวัดชัยภูมิ, (2563), “ประชากรและโครงสร้างประชากร จังหวัดชัยภูมิ”, ชัยภูมิ : กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดชัยภูมิ.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดชัยภูมิ, (2563), “สถานการณการใชยาเสพติดของเด็กและเยาวชน จังหวัดชัยภูมิ”, สืบค้นจาก : https://cpho.moph.go.th/?page_id=11800 สืบค้นเมื่อวันที่ 2 มกราคม 2564.
สำนักยุทธศาสตร์ สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด, (2563) , “แผนยุทธศาสตร์การป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด พ.ศ.๒๕๖๓-๒๕๖๗”. กรุงเทพฯ: สำนักยุทธศาสตร์.
สุภางค์ จันทวานิช, (2553), “วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ”, พิมพ์ครั้งที่ 18 , กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวปรียา จันต๊ะ, (2562), “การมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด ในพื้นที่เทศบาลเมืองแม่เหียะ จังหวัดเชียงใหม่” วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 4(1) : 16-29.
อธิพงษ์ ตันศิริ, (2560), “การมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด ศึกษากรณี อำเภอแกลง จังหวัดระยอง”,บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยบูรพา.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W, (1970), “Determining Sample Size for Research Activities”. Educational and Psychological Measurement.
Hoffman, J.P., (2006), “Family structure, community context, and adolescent problem behaviors”, Journal of Youth and Adolescence, 35: 867-880.
Junge, S.K., Manglallan,S. &Raskauskas, J., (2003), “Building life skills through After school participation in experiential and cooperative learning”, Child study journal, 4(2): 218-230.
Steinberg, L., (2007), “Risk taking in adolescence: New perspectives from brain and behavioral science”, Current Directions in Psychological Science, 16(2): 55 - 59.
Tafa, M., & Baiocco, R.,(2009),“Addictive Behavior and family functioning during adolescence”, The American Journal of Family Therapy, 37: 388-395.
