MANAGEMENT OF PROBLEM-BASED LEARNING
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Problem-based learning refers to a learning method that begins with a real problem or situation in relation to real life. It motivates the learners to have curiosity or interest based on the needs of learners. Problem-based learning is based on the concept of knowledge creation process. It is a cognitive development process that the learners create new knowledge by relying on their own fundamentally existing knowledge. The learning process is in accordance with the environment that allows learners to experience the real problem condition through: having interactions with the environment; absorbing new experiences; adapting their structure of knowledge to the new experiences; and drawing the information they have to act and solve problems.
Article Details
References
ซาฟีนา หลักแหล่ง. (2552). ผลของการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานตามแนวคิดวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสังคม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนมูลนิธิอาซิซสถาน จังหวัดปัตตานี. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี.
บุญนำ อินทนนท์, (2551). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน วิทยาศาสตร์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนโยธินบำรุง ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ โดยใช้ปัญหาเป็นฐานและการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะหาความรู้. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ทิศนา แขมมณี .(2556). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทองจันทร์ หงศ์ลดารมภ์. (2538). การเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นหลัก (Problem Based Learning). กรุงเทพฯ: ข่าวสารกองบริการการศึกษา.
มัณฑรา ธรรมบุศย. 2545. “การพัฒนาคุณภาพการเรียนรูโดยใช้ PBL (Problem-Based Learning), วิชาการ. (กุมภาพันธ), 11-17.
ราตรี เกตบุตตา. (2546). “ผลของการเรียนแบบใช้ปัญหาเป็นหลักต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและความคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา”, บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2541). จิตวิทยาการศึกษา. ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัลลี สัตยาศัย. (2547). การเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นหลัก รูปแบบการเรียนรูโดยผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพมหานคร : บุคเน็ท.
อำพร ไตรภัทร. (2543). คู่มือการเรียนการสอนคิดวิเคราะห์. ขอนแก่น: ขอนแก่นการพิมพ์.
อาภรณ์ แสงรัศมี. (2543). ผลของการเรียนแบบใช้ปัญหาเป็นหลักต่อลักษณะการเรียนรู้ด้วย ตนเอง ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม และความพึงพอใจต่อการเรียน การสอนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Barrows, H.S. & Tamblyn, R.M. (1980). Problem-Based Learning : An Approach to Medical Education. New York : Springer.
Diana, D., & Henk, S. (1995). The Advantages of Problem-Based Curriculam. Netherlands: Department of Educational Development and Research University of Limburg.
Hmelo, C.E., & Lin, Xiaodong. (2000). Becoming Self-Directed Learners : strategy Development in Problem-Based Learning. Mahwah, New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates.
Howard, J.A. and J.N. Sheth. (1999). The theory of buyer behavior. Reading, MA : AddisonWesley.
Knowles, M.S. (1975). Self-Directed Learning : A Guide for Learners and Teachers. Chicago : Follett Publishing Company.
Woods, D.R. (1994). Problem-Based Learning: How to Gain the Most from PBL. Hamilton : W.L. Griffin Printing Limited.
Gijselaers, W.H. (1996). Connecting Problem-Based Practices with Educational Theory. San Francisco : Jossey-Bass
Schmidt, H.G. (1983). "Problem-Based Learning: Rationale and Description". Medical Education. 17 (January 1983), 11-16.
