INFLUENCE OF THE MASS MEDIA ON POPULARITY OF PHUE THAI PARTY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: 1) To study Influence of The Mass Media on Popularity of Phue Thai Party. 2) To study the Guidelines for development Influence of The Mass Media on Popularity of Phue Thai Party which is qualitative research Collect information from key informants by purposive sampling including media academics 3 people, Political Media 5 people, Political Science Academics 3 people, Political Party Representatives 3 people and 3 people who are the voting base of the Pheu Thai Party Total of 17 people. Use the semi-interview tool. and analyzing the data by analyzing inductive summaries (Analytic Induction). By interpreting the conclusions from the concrete or visual phenomena collected from the information obtained from the interview. The results of the study found that 1) Influence of the mass media on the role of the mass media, media working process, Ethics and ethics of the media affect the popularity of the Pheu Thai Party and 2) Guidelines for development Influence of The Mass Media on Popularity of Phue Thai Party. The mass media should produce media that is more socially responsible. Don't exaggerate the advertising. Have ethics in presenting media content through various channels. Do not present news that is provocative or suggestive that is divisive. And should give yourself the opportunity to gain experience to increase your work experience.
Article Details
References
กรภพ ธัญญกรณ์ภูวดล และพิมนกาลล์ ธีร์ก้านพลูกลาง. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาทางการเมืองในระดับท้องถิ่นของประชาชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร. วารสารราชนครินทร์, 17(1), 11-19.
โกวิท วงศ์สุรวัฒน์. (2556). การเมืองการปกครองไทย: หลายมิติ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2545). การปฏิรูปกระบวนการเรียนรู้ ปฏิวัติการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ : โครงการวิถีทรรศน์.
ไชยา พรหมา. (2563). พรรคการเมืองกับการสร้างความนิยมทางการเมือง: กรณีศึกษาพรรคเพื่อไทย. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 3(2), 56-77.
ณัชชา พัฒนะนุกิจ. (2566). สื่อมวลชนกับจริยธรรมและจรรยาบรรณในยุคโซเชียลมีเดีย (Social Media). สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 12, 2566, จาก https://www.presscouncil.or.th/ethics/4280.
ณัฐพงษ์ ธรรมทอง. (2562). ทัศนคติของประชาชนชาวกรุงเทพมหานครที่มีต่อพรรคอนาคตใหม่ : ศึกษาในห้วงเวลา ปี พ.ศ. 2562. (การค้นคว้ารัฐศาสตรมหาบัณฑิต).กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกริก.
ณัฐพร ยงวงศ์ไพบูลย์ และคณะ. (2565). ความนิยมทางการเมืองของพรรคพลังประชารัฐในกรุงเทพมหานคร. วารสารการบริหารและสังคมศาสตรปริทรรศน, 5(4). 121-133.
ทรงยศ บัวเผื่อน. (2559). บทบาทสื่อมวลชนในยุค คสช. กับการส่งเสริมประชาธิปไตยให้ประชาชนในภาคตะวันออก. (รายงานวิจัยมหาวิทยาลัยบูรพา). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ประไพพิมพ์ สุธีวสินนนท์ และประสพชัย พสุนนท์. (2559). กลยุทธ์การเลือกตัวอย่างสำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 29(2), 31-48.
ปิยะรัตน์ สนแจ้ง. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร : ศึกษากรณีประชาชนกรุงเทพมหานคร ปี พ.ศ. 2562. (การค้นคว้ารัฐศาสตรมหาบัณฑิต).กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกริก.
พรรคเพื่อไทย. (2566). ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับพรรค. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 12, 2566, จาก https://ptp.or.th/.
ภาณุพงษ์ ทินกร. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อจรรยาบรรณสื่อโทรทัศน์ในยุคดิจิทัลและแนวทางกากับดูแล. (การค้นคว้าอิสระนิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
เลอภพ โสรัตน์ และคณะ. (2556). บทบาทสื่อมวลชนกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองไทย. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 7(1), 96-107
สมควร กวียะ. (2555). การประชาสัมพันธ์ใหม่. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
จาก https://www.watnyanaves.net/th/book-full-text/347.
สมพงศ์ เกษมสิน และจรูญ สุภาพ. (2562). การเมืองและเศรษฐกิจเปรียบเทียบ. กรุงเทพมหานคร : ไทยวัฒนาพานิช.
สมาคมนักข่าววิทยุและโทรทัศน์ไทย. (2566). อิทธิพลของสื่อ ความเด่นชัดใน “อดีต” จนเป็นรูปธรรมใน “ปัจจุบัน”. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 12, 2566, จาก https://www.thaibja.org/.
สรรพัชญ์ เจียระนานนท์. (2561). บทบาทหน้าที่ของสื่อมวลชนในยุคที่ใคร ๆ ก็ (อยาก) เป็นสื่อได้. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 12, 2566, จาก http://www.presscouncil.or.th/archives/4113.
สุมาธิกานต์ สังวาลไชย. (2564). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการเลือกตั้งนายกเทศมนตรี ระหว่างปี 2555 - 2563 : กรณีศึกษา พื้นที่ตาบลกระทุ่มล้ม อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. (การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตร์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
Lasswell, H. D. (1948). The structure and function of communication in society. In L. Bryson (Ed.), The communication of ideas (pp. 37-51). New York: Harper and Row.
Mcquail, Denis. (1987). Theory of Media and Theory of Society. London: Sage Publication.
Promise Omo-Obas. (2016). The influence of political party branding on voting brand preference among the youth in South Africa. (A Thesis of master’s Dissertation Marketing). University of the Witwatersrand: South African.
