THE DEVELOPMENT OF KHLUY-PEANG-OR SKILL BY USING HARROW'S PRACTICAL SKILLS TEACHING MODEL OF MATTHAYOMSUKSA 2 STUDENTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research is quasi-experimental research by The objective is to compare flute playing skills. By organizing practical skills learning at Harrow between after school and the criteria of 80 percent of Matthayom 2 students and to study the level of satisfaction with Harrow's arrangement of learning how to play the flute with practical skills. of Matthayom 2 students. The sample group used in the research was Matthayom 2/2 students at Theppittayaphanumat School, Thepha District, Songkhla Province, totaling 20 people, obtained by random sampling. The tools used in the research were 1) a learning management plan. Using Harrow's Practical Skills Teaching Model, 2 plans: 2) a flute playing skill test model, 3) a satisfaction assessment form with teaching and learning using Harrow's Practical Skills Model. Statistics used in the research include percentage, mean, standard deviation. The statistic used in the confidence analysis uses the alpha coefficient of the satisfaction test. And Cronbach's alpha coefficient statistics were used to test the research hypotheses by testing the hypotheses using the One Sample t-test. The results found that Comparative results of flute playing skills By organizing practical skills learning at Harrow Between after studying and the 80 percent criterion, Matthayom 2 students had a post-study average score (X̅= 17.88, S.D. = 1.90) higher than 80 percent, with statistical significance at the .05 level.
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551 และวิธีการ
วัดและประเมินผล. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กิติมา ปรีดีดิลก. (2529). ทฤษฎีการบริหารองค์การ. กรุงเทพฯ: ชนะการพิมพ์.
โกวิทย์ ประวาลพฤกษ์ และสมศักดิ์ สินธุระเวชญ์. (2547). การประเมินผลในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ: วัฒนาพานิชย์.
จรวยพร สุดสวาท และคณะ. (2545). ความพึงพอใจของนิสิตระดับปริญญาตรี ภาคพิเศษที่มีต่อการให้บริการของมหาวิทยาลัยนเรศวร. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการประถมศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร, พิษณุโลก.
จรัญ กาญจนประดิษฐ์. (2554). ขลุ่ยเพียงออ. ขอนแก่น: คณะศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จินตนา ยูนิพันธ์. (2529). มาตรฐานการพยาบาล: ทฤษฎีและการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: เรือนแก้วการพิมพ์.
ทิศนา แขมมณี. (2553). ศาสตร์การสนองคือความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพมาศ เดชกำจร. (2565). การจัดการเรียนรู้การเป่าขลุ่ยเพียงออตามแนวคิดสมองเป็นฐานร่วมกับคิวอาโค้ด สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 วิทยานิพนธ์คณะครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฎอุตรดิตถ์, อุตรดิตถ์.
นรนิติ พรหมพื้น. (2562). การพัฒนาการเขียนแบบเบื้องต้นด้วยรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของ แฮร์โรว์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย นนทบุรี.วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยสุโขทัย ธรรมาธิราช, นนทบุรี.
นวพล นาทองพูน. (2561). การส่งเสริมทักษะปฏิบัติโดยใช้ทฤษฎีของแฮร์โรว์ร่วมกับเครือข่ายการเรียนรู้ทางสังคม สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนผดุงนารี. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาสารคาม.
บุญชม ศรีสะอาด. (2541). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ภาควิชาพื้นฐานของการศึกษาคณะศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
บุญชุม ศรีสะอาด และคณะ. (2553). การพัฒนาการสอน. กรุงเทพฯ: ชมรมเด็ก.
บุญชุม ศรีสะอาด. (2551). พื้นฐานการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 4). กาฬสินธุ์: ประสานการพิมพ์.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2553). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: ศูนย์สื่อเสริมกรุงเทพ.
พงษ์ศิลป์ อรุณรัตน์. (2558). ปฐมบทดนตรีไทย. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร
พิศิษฐ ตัณฑวณิช. (2553). สถิติเพื่องานวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: บุ๊ค พอยท์.
พัฒนพงค์ บรรณาการ. (2552). การพัฒนาแบบฝึกการเป่าขลุ่ยไทยสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วิทยานิพนธ์คณะศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
ไพโรจน์ ตีรณธนากูล. (2542). การสอนช่างอุตสาหกรรม: วิธีสอนทักษะปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์พิมพ์ดี.
ไพศาล หวังพานิช. (2526). การวัดผลการศึกษา. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
ภนิดา ชัยปัญญา. (2541). การวัดความพึงพอใจ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2543). เทคนิคการวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ:
สุวีริยาสาส์น.
วัฒนา รัตนพรหม และวรรณดี ธานีรัตน์. (2560). การพัฒนาชุดกิจกรรม เรื่องการรำมโนราห์ โดยใช้ รูปแบบการเรียนการสอนทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์. สุราษฎร์ธานี: สำนักวิทยบริการและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
วิชัย เหลืองธรรมชาติ. (2531). ความพึงพอใจและการปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมใหม่ของประชากรในหมู่บ้านอพยพ เขื่อนรัชชประภา เขื่อนเชี่ยวหลาน จังหวัดสุราษฎร์ธานี วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพฯ.
วิมล สุทิน. (2555). การพัฒนาชุดการเรียนรู้ เรื่อง การเป่าขลุ่ยเพียงออ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี, ลพบุรี.
วิรุฬ พรรณเทวี. (2542). ความพึงพอใจของการให้บริการของหน่วยงานกระทรวงมหาดไทยในอำเภอเมือง จังหวัดแม่ฮ่องสอน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองและการปกครอง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
ศลใจ วิบูลย์กิจ. (2544). ความสัมพันธ์ระหว่างเทคนิคการประสานงานของศึกษาธิการอำเภอกับความพึงพอใจในการทำงานของเจ้าหน้าที่ในสำนักงานศึกษาธิการอำเภอเขตการศึกษา 3 วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาชาวิชาการเมืองและการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาสารคาม.
สมคิด สร้อยน้ำ. (2552). หลักการสอน. อุดรธานี: คณะครุศาสตร์ สถาบันราชภัฏอุดรธานี.
สมศักดิ์ คงเที่ยง และอัญชลี โพธิ์ทอง. (2542). การบริหารบุคลากรและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์.
กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). รูปแบบการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
สุเทพ พานิชพันธุ์. (2541). ความพึงพอใจของเกษตรกรในการเข้าร่วมโครงการปรับโครงสร้างและระบบการผลิตการเกษตรจังหวัดอุบลราชธานี วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาส่งเสริมการเกษตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้, เชียงใหม่.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York : Harper Collins.
Harrow, A. j. (1972). A Taxonomy of the Psychomotor Domain. New York: Longman.
