AN EFFECT OF MADITATION ON RESILIENCE QUOTIENT BASED ON BUDDHIST PSYCHOLOGY FOR ADULT PRACTITIONERS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were 1) to study the level of the resilience quotient based on Buddhist Psychology for adult practitioners; and 2) to study the effects of meditation on the resilience quotient based on Buddhist Psychology for adult practitioners in the ages of 41-60 years old. The study was a quasi-experimental research with one-group pretest-posttest design with 2 groups of the sample divined into an experimental control groups with 30 subjects each who were tested with a pretest-posttest resilience quotient. Thereafter, the experimental group participated in the 4 day meditation project dividing the consecutive meditation retreat periods into 2 time morning session and 2-time afternoon session for 3 hours each with a 2 hour break between training sessions every day. For analyzing the data, statistics including mean, standard deviation with t-test was employed.
The findings of the study were as follows:
- The level of the resilience quotient of the experimental group both in the faith and self-Esteem was high (
=4.44, S.D.=0.54), the runner-up as the relationships with oneself and others (
- The effects of meditation on the resilience quotient based on Buddhist Psychology for adult practitioners in the ages of 41-60 years old of the experimental group after the experiment was higher and more than the control group with statistical significance at a greater level of .001.
Article Details
References
กรมสุขภาพจิต. (2563). แนวทางการดูแลสุขภาวะด้านจิตใจ. (พิมพ์ครั้งที่1). กรุงเทพมหานคร: บียอนด์พับลิสชิ่ง.
กูล โพธิ์ทอง. (2560). กระบวนการตื่นรู้เพื่อพัฒนาจิตตนตามแนวพุทธจิตวิทยา. ในดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาพุทธจิตวิทยา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ณาตรการณ์ ชยุตสาหกิจ. (2557). การสนับสนุนจากครอบครัว ความหมายในชีวิตและสุข
ภาวะในเยาวชนผู้กระทำผิดที่ใช้สารเสพติด: การวิจัยแบบผสานวิธี. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิพย์ธิดา ณ นคร. (2552). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภูมิคุ้มกันเพื่อการเผชิญวิกฤติตามแนวพุทธจิตวิทยาสำหรับวัยผู้ใหญ่. ในดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาพุทธจิตวิทยา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ประพันธ์ ศุภษร และคณะ. (2555). กระบวนการพัฒนาจิตอาสาตามแนวพระพุทธศาสนา. ในรายงานการวิจัยสถาบันวิจัยพุทธศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมมงคลญาณ(พระอาจารย์วิริยังค์สิรินธโร). (2556). หลักสูตรครูสมาธิเล่ม1. (พิมพ์ครั้งที่11). กรุงเทพมหานคร: พิฆณี.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มลวิภา เหมือนพรหม. (2554). “โปรแกรมเสริมสร้างความเข้มแข็งทางใจในการป้องกันการฆ่าตัวตายในกลุ่ม นักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย”. ในรายงานการศึกษาอิสระปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เริงชัย หมื่นชนะ. (2558). ระบบและทฤษฎีพุทธจิตวิทยา. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 2(1), 63-78.
สุเมธ โสฬศ. (2554). “การศึกษาเครื่องมือจำแนกจริตที่เหมาะสมในการเจริญสติปัฏฐาน”. ในวิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Campbell, A. Converse P. E. & Rodgers. W. L. (1976). The Quality of American Life:Perceptions, Evaluations and Satisfactions. Russell Sage Foundation.
Phophichit, N. (2018).The effects of Buddhist Psychological factors on Resilience of Adolescents (Doctoral dissertation). Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
