การพัฒนาความสามารถด้านการออกแบบและสร้างนวัตกรรมการศึกษาด้วยการเรียนแบบผสมผสานของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ

Main Article Content

ลักขณา สุกใส

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1)เพื่อศึกษากระบวนการพัฒนาความสามารถของนักศึกษาระดับปริญญาตรี ด้านการออกแบบและสร้างนวัตกรรมการศึกษาโดยใช้การวิจัยเป็นฐาน (2)เพื่อศึกษาความสามารถของนักศึกษาระดับปริญญาตรีด้านการออกแบบและสร้างนวัตกรรมการศึกษา และ(3)เพื่อนำเสนอกระบวนการฝึกอบรมเพื่อพัฒนาความสามารถของนักศึกษาระดับปริญญาตรี ด้านการออกแบบและสร้างนวัตกรรมการศึกษาโดยใช้การวิจัยเป็นฐาน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ จำนวน 29 คน รูปแบบการวิจัย คือ แบบศึกษากลุ่มทดลองกลุ่มเดียววัดครั้งเดียว (The one-group posttest -only design) ผลการวิจัยพบว่า (1) กระบวนการพัฒนาความสามารถของนักศึกษาระดับปริญญาตรี ด้านการออกแบบและสร้างนวัตกรรมการศึกษาโดยใช้วิจัยเป็นฐานประกอบด้วย 4 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นการออกแบบขั้นการพัฒนา ขั้นการนำ ไปทดลองใช้ และขั้นการประเมินผล โดยมีใบงานที่เป็นภาระงานเพื่อกำหนดกิจกรรม จำนวน 16 ใบงาน (2) นักศึกษาระดับปริญญาตรี ประเมินตนเองด้านความสามารถในการออกแบบและสร้างนวัตกรรมการศึกษา อยู่ในระดับปานกลางถึงมาก (3) นักศึกษาระดับปริญญาตรีมีความพึงพอใจในการเข้าร่วมการฝึกอบรม อยู่ในระดับมาก (4) ผลการสะท้อนคิดการเรียนรู้ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี พบว่า นักศึกษาระดับปริญญาตรีส่วนใหญ่คาดหวังที่จะมีความสามารถในการผลิตสื่อเพื่อใช้ในการเรียนการสอนได้ด้วยตนเอง จากผลการวิเคราะห์ข้อมูลนักศึกษาระดับปริญญาตรี ได้รับความรู้ตามที่คาดหวังไว้ และได้รับแนวคิดการออกแบบและสร้างนวัตกรรมการศึกษาที่เป็นระบบมากยิ่งขึ้น นักศึกษาระดับปริญญาตรี ส่วนใหญ่ต้องการให้ผู้จัดการฝึกอบรมแจ้งทรัพยากรในการผลิตสื่อการเรียนการสอนในลักษณะคอมพิวเตอร์ช่วยสอนล่วงหน้า และจัดอบรมอย่างต่อเนื่อง เพิ่มเทคนิคการจัดทำคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเกี่ยวกับรูปแบบที่จะนำ ไปใช้สอนจริงและสอนทฤษฎีการเรียนรู้เพิ่มเติมและนักศึกษาระดับปริญญาตรี ส่วนใหญ่วางแผนที่จะนำทักษะและแนวความคิดในการออกแบบและสร้างนวัตกรรมการศึกษาไปพัฒนาสื่อการเรียนการสอนในรูปแบบที่หลากหลายโดยใช้สื่อประสมเพื่อให้นักเรียนเกิดความเข้าใจในเนื้อหาง่ายขึ้น

Article Details

ประเภทบทความ
Research Articles

เอกสารอ้างอิง

กองวิจัยทางการศึกษา, กรมวิชาการ (2545). การวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้ตามหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: กองวิจัยทางการศึกษา กรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ.

คุรุสภา, สำนักงานเลขาธิการ. (2550). 3 ปีหนึ่งโรงเรียน หนึ่งนวัตกรรมของคุรุสภา.กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา.

จันทร์เพ็ญ เชื้อพานิช. (2549). นวัตกรรมการวัดการเรียนรู้ตามแนวปฏิรูปการศึกษา. คณะครุศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

จิรวรรณ นาคพัฒน์. (2547). ผลของการเสริมพลังอำนาจครูโดยการพัฒนาความสามารถด้านการออกแบบและจัดการเรียนรู้. บัณฑิตวิทยาลัย :จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ณัฐกร สงคราม. (2553). การออกแบบและพัฒนามัลติมีเดียเพื่อการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทิศนา แขมมณี. (2548). ศาสตร์การสอน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เนาวนิตย์สงคราม. (2554). การสร้าง Digital Video & Digital Storytelling เพื่อการเรียนการสอนยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปราโมทย์พรหมขันธ์. (2553).ผลของการเรียนการสอนแบบโครงงานในการออกแบบและสร้าง นวัตกรรมการศึกษาที่ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาครู. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.

ปราโมทย์ พรหมขันธ์. (2554). การออกแบบและสร้างบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.

ลักขณา สุกใส และคณะ. (2564). การพัฒนารูปแบบนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสาน ของหลักสูตรท้องถิ่นชัยภูมิ“แผ่นดิน ถิ่น รักษ์”สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา.วารสารมนุษย์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม,11(3), 146-158.

พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และคณะ. (2551). การสอนคิดด้วยโครงงานการเรียนการสอนแบบบูรณาการ.กรุงเทพฯ: สำ นักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และคณะ. (2554). สร้างนวัตกรรมการเรียนรู้ด้วยการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วรรณี แกมเกตุ. (2551).วิธีวิทยาการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุวิมล ว่องวานิช. (2548). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

สุวิมล ว่องวานิช. (2552). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. พิมพ์ครั้งที่ 12 กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อนงค์พร พะวรรัมย์. (2546). การเปรียบเทียบผลการประเมินการปฏิบัติงานสอนของครูระหว่าง การประเมินตนเองกับการประเมินแบบ 360 องศา.บัณฑิตวิทยาลัย :จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Gagné, R, M., Griggs, L,. and Wager, w, w. (1992). Principles of Instructional Design. 4th Ed. New York: Holt, Rinehart and Wilson.