การพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยเรื่อง การพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการพัฒนาศักยภาพของผู้สูงอายุในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาศักยภาพของผู้สูงอายุในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 3) หาแนวทางการพัฒนาศักยภาพของผู้สูงอายุในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 ใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสานเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 400 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบง่าย และการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 40 คน โดยใช้วิธีการสุ่มแบบเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตอนล่าง 2 ทั้ง 5 ด้าน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.50, S.D. = 0.92) และการพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 โดยรวม อยู่ในระดับมาก ( = 3.47, S.D. = 0.84) เช่นกัน
2) การศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2
ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยด้านแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ ปัจจัยด้านการตระหนักรู้คุณค่า ปัจจัยด้านการรับรู้ ปัจจัยด้านทัศนคติ และปัจจัยด้านทักษะการเรียนรู้ เป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และเป็นไปตามสมมติฐานการวิจัยที่ตั้งไว้
3) แนวทางการพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 ได้แนวทางการพัฒนาศักยภาพ ทั้ง 3 ด้าน ได้แก่ 1.ด้านสุขภาพ ประกอบด้วย การดูแลสุขภาพด้วยกิจกรรมการผ่อนคลาย การพักผ่อน การออกกำลังกาย การรับประทานอาหารตามหลักโภชนาการ และการตรวจสุขภาพประจำปี 2. ด้านการมีส่วนร่วม ประกอบด้วย การเข้าไปเป็นสมาชิกกลุ่ม ชมรม การเป็นจิตอาสา และ 3. ด้านความมั่นคง ประกอบด้วย ความมั่นคงในชีวิตด้านเศรษฐกิจ ด้านครอบครัว และด้านและทรัพย์สิน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
จิณณ์ณิชา พงษ์ดี และปิยธิดา คูหิรัญญรัตน์. (2558). ปัญหาและความต้องการด้านสุขภาพของผู้สูงอายุ
ในเขตพื้นที่รับผิดชอบของโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตำบลบ้านเหมืองแบ่ง ตำบลหนองหญ้าปล้อง อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย. วารสารการพัฒนาสุขภาพชุมชน มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 3 (4).
561-576.
จิราพร มะโนวัง และคณะ. (2559). ความมั่นคงในชีวิตของผู้สูงอายุในชุมชนบ้านป่าซางวิวัฒน์ ตำบลนางแล อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ สำนักวิชาสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 9 (2), 176-190.
จิตติมา บุญเกิด. (2558). การสร้างความตระหนักรู้และทัศนคติเชิงบวกแก่ผู้สูงอายุในชุมชนเพื่อป้องกันการหกล้ม. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข. 9 (1), 13-25.
ฐิติวรรณ ศรีเจริญ และ วุฒิพงศ์ อาจริยอาจอง. (2553). การศึกษาปัญหาการดูแลสุขภาพผู้สูงอายุและการจัดสวัสดิการแก่ผู้สูงอายุกรณีศึกษา อุปสงค์ต่อผู้ดูแลผู้สูงอายุในจังหวัดขอนแก่น. Naresuan University Journal, 17(3), 280-286.
ธนกร สิริสุคันธา และคณะ. (2561). การมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุในการขับเคลื่อนนโยบายเศรษฐกิจฐานรากและประชารัฐในพื้นที่อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง. 7 (2), 47-63.
ธีระศักดิ์ อรัญพิทักษ์. (2552). คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุชายแดนไทย-ลาว : กรณีศึกษาเชียงของ-ห้วยทราย. มนุษยศาสตร์สาร, 10 (2), 58-69.
เบญจมาศ ยศเสนา. (2560). การเห็นคุณค่าผู้สูงอายุ. Journal of Community Development Research (Humanities and Social Sciences), 9 (1) 1-14
พิทักษ์พงศ์ ปันต๊ะ และ ดาว เวียงคำ. (2554). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล การรับรู้ประโยชน์ของการออกกำลังกายและการรับรู้อุปสรรค ของการออกกำลังกายกับพฤติกรรมการออกกำลังกายของผู้สูงอายุ ในจังหวัดพะเยา. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ. 5 (1), 7 -16.
พิมพิสุทธิ์ บัวแก้ว และ รติพร ถึงฝั่ง. (2559). การดูแลสุขภาพและภาวะสุขภาพของผู้สูงอายุไทย. วารสาร สมาคมนักวิจัย. 21(2), 94-109.
ไพรวรรณ พลวัน. (2561). แผนการดำเนินงาน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2562 กรมกิจการผู้สูงอายุ.
เข้าถึงเมื่อ 10 มีนาคม 2563 จาก http://tpso4.m-society.go.th/images/DatabaseTPSO4 /News_TPSO/Advertise/2562/3.-Elderly-peo-06122561.pdf
ไพบูลย์ พงษ์แสงพันธ์และคณะ. (2557). การพัฒนาการเรียนรู้และอาชีพของผู้สูงอายุ: การวิเคราะห์สถานการณ์ แผนงานวิจัย การพัฒนาเมืองผู้สูงอายุแสนสุข. มหาวิทยาลัยบูรพา: จังหวัดชลบุรี
มัชฌิมา ศิริอิ่มสำราญ. (2557 ). ทัศนคติต่อการดำรงชีวิตและพฤติกรรมการบริโภคของผู้สูงอายุและผู้ก้าวเข้าสู่วัยสูงอายุ ในเขตกรุงเทพมหานคร. ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิเทศศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รังสรรค์ สิงหเลิศ (2558) ระเบียบวิธีวิจัย และการใช้สถิติสำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ:
ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.
ระบบสถิติทางการทะเบียน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย.(2562) ข้อมูลประชากร. สืบค้นเมื่อ 16 มิถุนายน 2562 จาก :http://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statTDD/.
ระพีพรรณ คําหอม และคณะ. (2542). การประเมินโครงการบริการสวัสดิการสังคมเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุไทย. เอกสารประกอบการประชุมวิชาการระดับชาติ “บทบาทรัฐและองค์กรชุมชนกับผู้สูงอายุไทย : สถานการณ์ปัจจุบันและทิศทางในอนาคต. 23-24 ธันวาคม 2542.
วิพรรณ ประจวบเหมาะ และคณะ. (2553). การเปลี่ยนแปลงทางประชากรและข้อมูลสถิติที่สำคัญ
เกี่ยวกับผู้สูงอายุ. มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มส.ผส.) และวิทยาลัยประชากรศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : พงษ์พาณิชย์เจริญผล.
วิไลวรรณ วัฒนานนท์. (2543). ปัญหาและความต้องการของผู้สุงอายุชุมชนบ้านเป็ด อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการพยาบาลชุมชน, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ศิริวรรณ ศิริบุญ. (2543). การตอบสนองต่อปัญหาและความต้องการของผู้สูงอายุ: ศึกษากรณีตัวอย่าง
การจัดตั้งศูนย์บริการทางสังคมของผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยประชากรศาสตร์
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคมมหาวิทยาลัยมหิดล. (2548). สุขภาพคนไทย 2548. สํานักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ, กรุงเทพมหานคร: อิงค์ออน เปเปอร์ จํากัด.
สุพรรษา แสงจันทร์ และคณะ. (2559) การรับรู้ความหมายความมีคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุที่มีภาวะซึมเศร้า. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข (Nursing Journal of the Ministry of Public Health), 26 (2), 76-88.
สุทธิชัย จิตะพันธุ์กุล. (2544). หลักสำคัญของเวชศาสตร์ผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
สุภาพ หงส์ษา. (2553). การมีส่วนร่วมของผู้สูงอายุต่องานด้านสวัสดิการสังคม เทศบาลตำบลยายแย้มวัฒนา อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดบุรีรัมย์. ภาคนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎบุรีรัมย์.
สำนักบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2. (2559). แผนพัฒนากลุ่ม
จังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 (พ.ศ. 2561 – 2564). สืบค้นเมื่อ 11 มีนาคม 2563 จาก http://www.ubu.ac.th/web/files_up/03f2017041009195558.pdf
สำนักสงเสริมและพิทักษผูสูงอายุ (2555) ทำเนียบองคกร ชมรมดานผูสูงอายุ พ.ศ. 2555. สำนักงานสงเสริมสวัสดิภาพและพิทักษเด็ก เยาวชน ผูดอยโอกาส และผูสูงอายุ, กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย: ชุมนุมสหกรณการเกษตรแหงประเทศไทย
อาชัญญา รัตนอุบล และคณะ. (2554). การศึกษาและการเรียนรูตลอดชีวิตของผู้สูงอายุไทย.
จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย, คณะครุศาสตร์รวมกับมูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุ
ไทย (มส.ผส.), สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.): กรุงเทพฯ.
McCleland, D.C. (1985). How Motive, Skills, and Values Determine What People Do. American Psychologist, 40 (7): 812-825.
Taro Yamane. (1973 ). Statistics: An Introductory Analysis. 3rd Ed. New York. Harper and Row Publications.
WHO. (2002). Active Ageing: A Policy Framework. Geneva, Switzerland: World Health
Organization.
