การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา เรื่อง การพัฒนาศักยภาพทางกีต้าร์ สู่ความเป็นเลิศสำหรับนักเรียน โรงเรียนโพธิ์ไทรพิทยาคาร
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา 2) พัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา เรื่อง การพัฒนาศักยภาพทางกีต้าร์สู่ความเป็นเลิศ 3) ศึกษาผลการใช้หลักสูตรสถานศึกษา เรื่อง การพัฒนาศักยภาพทางกีต้าร์สู่ความเป็นเลิศ 4) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนต่อการเรียนด้วยหลักสูตรสถานศึกษา เรื่อง การพัฒนาศักยภาพทางกีต้าร์สู่ความเป็นเลิศ ของนักเรียนโรงเรียนโพธิ์ไทรพิทยาคาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 29 อุบลราชธานี - อำนาจเจริญ ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้เกี่ยวข้องกับการพัฒนาหลักสูตร จำนวน 23 คน นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนโพธิ์ไทรพิทยาคาร จำนวน 515 คน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ จำนวน 9 คน และนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 19 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์, หลักสูตรสถานศึกษา, แบบประเมินหลักสูตร, แผนการจัดการเรียนรู้, แบบประเมินศักยภาพการปฏิบัติทางกีต้าร์, แบบสอบถาม แต่ละแบบมีค่า IOC เท่ากับ 0.8-1.0 แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ค่าความยากง่ายระหว่าง 0.23-0.78 ค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.27-0.91 ได้ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.93 วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1) หลักสูตรวิชาศิลปะ มีการแยกเป็นรายชั้น นักเรียนมีต้องการพัฒนาศักยภาพทางกีต้าร์ 2) ได้หลักสูตรสถานศึกษา เรื่อง การพัฒนาศักยภาพทางกีต้าร์สู่ความเป็นเลิศ จำนวน 5 หน่วยการเรียนรู้ มีผลการประเมินโดยรวมผ่านเกณฑ์ทุกหน่วย ความเหมาะสมในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 3) ผลการใช้หลักสูตรมีประสิทธิภาพเท่ากับ 85.74/83.55 ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ศักยภาพในการบรรเลงกีต้าร์ของนักเรียนระดับมาก ร้อยละ 52.63 ระดับดี ร้อยละ 42.10 และระดับปานกลาง ร้อยละ 21.05 4) ผลการวัดความพึงพอใจของนักเรียน มีความพึงพอใจต่อการเรียนด้วยหลักสูตรสถานศึกษา เรื่อง การพัฒนาศักยภาพทางกีต้าร์สู่ความเป็นเลิศ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
เขมนิจ รัตนเดชาภิวัฒน์. (2562). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม การขับร้องประสานเสียง ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนมัธยมสังคีตวิทยา กรุงเทพมหานคร. สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2562 จาก http://www.repository.rmutt.ac.th/dspace/handle/123456789/2307
จารึก ศุภพงศ์. (2562). การศึกษาการดำเนินการพัฒนาหลักสูตรดนตรี สำหรับนักเรียนผู้มี
ความสามารถพิเศษทางด้านดนตรี : กรณีศึกษาโรงเรียนมัธยมสังคีตวิทยา
กรุงเทพมหานคร. สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2562 จาก
http://www.tnrr.in.th/?page=result_search&record_id=64563
ชม ภูมิภาค. (2524). เทคโนโลยีทางการสอนและการศึกษา. กรุงเทพฯ: ประสานมิตร.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2561). การพัฒนาหลักสูตร ทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ: บริษัทวีพริ้นท์ จำกัด.
นัติเทพ การีเทพ. (2559). กระบวนการสอนกีตาร์คลาสสิค ของอาจารย์เกียรติ เอกศิลป์. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 9 (2), 368.
พรทิพย์ สายแวว. (2559). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความคงทนในการเรียนรู้เรื่องโน้ตดนตรีสากลเบื้องต้นของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 8(1), 85.
มนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2562). การพัฒนาหลักสูตร มโนทัศน์ การประยุกต์ใช้ พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มารุต พุฒผล. (2562). การวิจัยและพัฒนาเพื่อการพัฒนาหลักสูตรและการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
ยงยุทธ เอี่ยมสะอาด. (2562). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาทักษะดนตรีของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 6(2),78.
วิพุธ ตั้งแต่ง. (2562). กระบวนการเรียนการสอนกีตาร์แจ๊สระดับปริญญาบัณฑิตในประเทศไทย. หลักสูตรดุริยางคศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสังคีตวิจัยและพัฒนา แผน ก แบบ ก 2 ระดับปริญญามหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุชัณษา รักยินดี และณัฐรดี ผลผลาหาร. (2557). ความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อการจัดการ เรียนการสอน วิชาดนตรี (ศูนย์ดนตรี) กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อรปรียา ญาณะชัย, ณฐพร อารีญาติ, พนมพร ศิริถาพร, ดุษฎี อุปการ และวัชราภรณ์
บุญยรักษ์. (2561) รูปแบบการพัฒนาศักยภาพทางดนตรีของนักศึกษาโดยการเรียนรู้แบบร่วมมือพี่สอนน้อง. VeridianE-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 11(1), 2993.
Weinstein and Fantini. (1972). The Disadvantaqed. New York,
Willeylnterscience, 487.
