การพัฒนาสมรรถนะของผู้นำนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยครั้งนี้วัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันของสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา 2) เพื่อหาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา 3) เพื่อประเมินแนวทางการพัฒนาสมรรนะของผู้นำนักศึกษา ประกอบไปด้วย 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ศึกษาสภาพปัจจุบันสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา ระยะที่ 2 ศึกษาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา ระยะที่ 3 ประเมินแนวทางการพัฒนาสรรถนะของผู้นำนักศึกษา กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้บริหาร ผู้นำนักศึกษา 4 องค์กร 4 วิทยาเขต จำนวน 201 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถามและการสัมภาษณ์เชิงลึก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) การศึกษาสภาพปัจจุบันสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา โดยการวิเคราะห์องค์ประกอบของสมรรถนะของผู้นำนักศึกษามีจำนวนทั้งสิ้น 6 องค์ประกอบ ได้แก่ 1)ด้านความเป็นผู้นำและการใช้อธิพล 2) ด้านการแก้ปัญหาและการจัดการความขัดแย้ง 3) ด้านการทำงานเป็นทีม 4) ด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณและการตัดสินใจ 5) ด้านความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม และ 6) ด้านทักษะทางวิชาชีพ และการศึกษาสภาพปัจจุบันสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา มีความจำเป็นในการพัฒนา 3 ด้าน คือ ด้านความเป็นผู้นำและการใช้อิทธิพล ด้านการแก้ปัญหาและการจัดการความขัดแย้ง ด้านทักษะทางวิชาชีพ ผลของการประเมินร่างแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา พบว่า ร่างแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา โดยรวมมีความเหมาะสม อยู่ในระดับมากที่สุด และมีแนวทางในการพัฒนานักศึกษา คือ การมุ่งเน้นในการศึกษาในเรื่องที่จะพัฒนาอย่างต่อเนื่อง การรับฟังการถ่ายทอดองค์ความรู้จากผู้เชี่ยวชาญ และการมอบหมายหน้าที่ให้ปฏิบัติในโครงการ 3) การประเมินแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา มีแนวทางการพัฒนาด้านความเป็นผู้นำและการใช้อิทธิพล ด้านการแก้ปัญหาและการจัดการความขัดแย้ง ด้านทักษะทางวิชาชีพ และมีผลการประเมินแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา ซึ่งผลการการประเมินแนวทางสมรรถนะของผู้นำนักศึกษา ความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ อยู่ในระดับมากทุกด้าน
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
เกตุดาว หลงลืม. (2560). การพัฒนาสมรรถนะนักศึกษาคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เกรียงไกร ยุระพันธ์. (2557). การพัฒนาสมรรถนะหลักของผู้นำนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏใน
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน ประเทศไทย บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏ
อุดรธานี.
จรรจิรา ดาราชาติ. (2560). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะนักศึกษาสาขาวิชาการโรงแรมของ
สถานศึกษาอาชีวภูเก็ต ตามกรอบคุณวุฒิวิชาชีพเพื่อตอบสนองความคาดหวังของสถานประกอบการ. บัณฑิตวิทยาลัย : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
จิรัฐ ชวนชม. (2561). การพัฒนาสมรรถนะ. กรุงเทพฯ: ศูนย์บริการสื่อและสิ่งพิมพ์กราฟฟิคไซท์.
ณภัทร แก่นเสาร์. (2551). พฤติกรรมความเป็นผู้นำของผู้นำองค์กรนักศึกษา มหาวิทยาลัยแม่โจ้
จังหวัดเชียงใหม่. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
บรรจบ บุญจันทร์. (2561). กลยุทธ์การพัฒนาภาวะผู้นำนักศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัย
ราชภัฏนคราชสีมา. รายงานผลการวิจัย. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ปาริชาติ จันทสุรัส. (2559). ทักษะทางวิชาชีพในการปฏิบัติงานและคุณภาพการตรวจสอบภายใน:
มุมมองของผู้รับบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัย
สงขลานคริน.
วิชัย แหวนเพชร. (2559). ความต้องการและแนวทางการพัฒนาสมรรถนะนักศึกษา คณะ
เทคโนโลยีอุตสาหกรรมมหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วประเทศ. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัย
ราชภัฏพระนคร, กรุงเทพฯ.
ศรีเสด็จ กองแกน. (2566). การจัดการความขัดแย้ง. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่,
(2), 36-49.
อลงกรณ์ คูตระกูล. (2560). การพัฒนาสมรรถนะนักศึกษาคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยใช้กระบวนการวิชาการเรียนรู้ผ่านกิจกรรม. บัณฑิตวิทยาลัย :
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.