การสังเคราะห์สถานการณ์ข้อความรู้ที่ปรากฏในแผนการศึกษาแห่งชาติ
คำสำคัญ:
การสังเคราะห์, สถานการณ์ข้อความรู้, แผนการศึกษาแห่งชาติบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสังเคราะห์สถานการณ์ข้อความรู้ที่ปรากฏในแผนการศึกษาแห่งชาติของประเทศไทย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงบรรยาย และการสังเคราะห์เชิงเนื้อหา จากแผนการศึกษาแห่งชาติทั้ง 9 ฉบับ เพื่ออธิบายพัฒนาการเชิงแนวคิดและพลวัตของ “ข้อความรู้” ในบริบทการเปลี่ยนแปลงทางสังคม เศรษฐกิจ และการเมืองของประเทศ
ผลการวิจัยพบว่า
สถานการณ์ข้อความรู้สามารถจำแนกได้เป็น 3 ยุคสำคัญ ได้แก่ 1) ยุคสร้างชาติเพื่อความทันสมัย ซึ่งมุ่งเน้นการจัดการศึกษาเพื่อหล่อหลอมพลเมืองดีของชาติ พัฒนาทรัพยากรมนุษย์ให้สอดรับกับการเติบโตทางเศรษฐกิจ การสร้างชาติบนฐานประชาธิปไตย ตลอดจนการปลูกฝังคุณธรรม จริยธรรม ควบคู่กับการผลิตกำลังคนเข้าสู่ตลาดแรงงานภายใต้กรอบแนวคิดทุนนิยมเสรี 2) ยุคพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และสังคมแบบองค์รวม ซึ่งเน้นการพัฒนาผู้เรียนอย่างรอบด้านทั้งปัญญา ร่างกาย จิตใจ และสังคม ส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต และการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนในการจัดการศึกษา ซึ่งนำไปสู่การก่อรูปของสังคมแห่งการเรียนรู้ที่ตั้งอยู่บนฐานของความเอื้ออาทร ความสมานฉันท์ และการน้อมนำปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงมาประยุกต์ใช้ และ 3) ยุคสังคมโลกเดียวกัน ซึ่งให้ความสำคัญกับการลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา การเสริมสร้างพลเมืองโลกที่มีสมรรถนะด้านพหุวัฒนธรรมและสันติภาพ ตลอดจนการเข้าถึงทรัพยากรสารสนเทศและเทคโนโลยีดิจิทัลอย่างเสมอภาค ข้อค้นพบดังกล่าวสะท้อนให้เห็นถึงพัฒนาการของกรอบความคิดทางการศึกษาที่เปลี่ยนผ่านจากการเน้น “การสร้างชาติ” สู่ “การพัฒนามนุษย์อย่างองค์รวม” และต่อเนื่องสู่ “การสร้างพลเมืองโลกในสังคมดิจิทัล” ซึ่งเป็นฐานสำคัญในการกำหนดทิศทางและนโยบายการศึกษาของประเทศไทยในอนาคตอย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กิตตินันท์ เครือแพทย์, วันชัย ธรรมสัจการ, และอุทิศ สังขรัตน์. (2564). การพัฒนามนุษย์แบบองค์รวมในมิติทุนทางสังคมของไทย ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรม. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 13(1), 1–44. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-la/article/view/227194
จุฬากรณ์ มาเสถียรวงศ์. (2561, 11 ตุลาคม). รายงานสกว.: ความท้าทายของศตวรรษที่ 21 กับการเรียนรู้ยุคใหม่. Knowledge Farm. https://knowledgefarm.tsri.or.th/new-educational-system
ชัยชาญ ปรางค์ประทานพร และศิริพร ดาบเพชร. (2566). บทสำรวจประเด็นคุณภาพการศึกษาไทย ตั้งแต่ พ.ศ. 2503-2514. วารสารประวัติศาสตร์ มศว, 48(1), 91–118. https://so19.tci-thaijo.org/index.php/JOH/article/view/143
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2540). วัฒนธรรมคือทุน. พี.เพรส.
ธงชัย สมบูรณ์. (2561). การสร้างอัตลักษณ์ของชาติที่ส่งผ่านคำขวัญวันเด็กแห่งชาติ. วารสารพิกุล คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 16(2), 111-130.
ธงชัย สมบูรณ์. (2567). แนวโน้มการศึกษาตลอดชีวิต. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ธเนศ วงศ์ยานนาวา (2566). ว่าด้วยทุนนิยมมหาวิทยาลัยในสภาวะเสรีนิยมใหม่. สำนักพิมพ์สมมติ
ธีรยุทธ บุญมี. (2546). ชาตินิยมและหลังชาตินิยม. สำนักพิมพ์สายธาร.
ประทีป คงเจริญ. (2564). ทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรม: คุณลักษณะสำคัญของพลโลกในยุคเศรษฐกิจที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยธนบุรี, 15(3), 165–177. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/trujournal/article/view/251117
ประเวศ วะสี. (2542). เศรษฐกิจพอเพียง และประชาคม แนวทางการพลิกฟื้นเศรษฐกิจสังคม. สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.
วรวุฒิ โรมรัตนพันธ์. (2552). ทุนทางสังคม: กระบวนทัศน์ใหม่ในการจัดการสิ่งแวดล้อม. โครงการส่งเสริมการสร้างตำรา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). ข้อเสนอตัวชี้วัดการศึกษาเพื่อความเป็นพลเมืองโลก ตามกรอบเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (Sustainable Development Goal : SDG 4.7) : กรณีศึกษาแนวทางการส่งเสริมความเป็นพลเมืองโลก (Global Citizenship) ประสบการณ์นานาชาติ. พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ.2561-2580. สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Homsombat, P. (2025). Integrating Local Wisdom and Modern Education: A Holistic Approach to Curriculum Development. Journal of Exploration in Interdisciplinary Methodologies (JEIM), 2(3), 66-83. https://so19.tci-thaijo.org/index.php/JEIM/article/view/1585
UNESCO. (2005). Towards knowledge societies. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000141843
United Nations. (2015). Sustainable Development Goals. https://sdgs.un.org/goals