การมีส่วนร่วมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่นในการส่งเสริมการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ โดยประยุกต์ตามหลักอปริหานิยธรรม
คำสำคัญ:
การมีส่วนร่วม, ผู้นําท้องถิ่น, การบริหารคณะสงฆ์, หลักอปริหานิยธรรม, เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการมีส่วนร่วมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่นในการส่งเสริมการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักอปริหานิยธรรมกับการมีส่วนร่วมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่นในการส่งเสริมการบริหารกิจการคณะสงฆ์ และ 3) นำเสนอแนวทางการประยุกต์หลักอปริหานิยธรรมในการส่งเสริมการบริหารกิจการคณะสงฆ์ของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่นในเทศบาลเมืองกาฬสินธุ์ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ ได้แก่ ผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น จำนวน 197 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สูตรของทาโร่ ยามาเน่ และสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพใช้ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 12 รูป/คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เชิงลึก โดยแบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .830 วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า
1. การมีส่วนร่วมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่นในการส่งเสริมการบริหารกิจการคณะสงฆ์โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (M = 3.52, S.D. = 0.54) โดยด้านการเข้าร่วมมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (M = 3.63) รองลงมา คือ ด้านการประเมินผล (M = 3.53) ส่วนด้านการดำเนินงานและด้านการรับผลประโยชน์มีค่าเฉลี่ยเท่ากัน (M = 3.47)
2. หลักอปริหานิยธรรมมีความสัมพันธ์ทางบวกกับการมีส่วนร่วมของผู้นำทางการเมืองท้องถิ่นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (r = .78)
3. แนวทางการประยุกต์หลักอปริหานิยธรรมควรเน้นการประชุมอย่างสม่ำเสมอและพร้อมเพรียง การจัดระบบการประชุมที่ชัดเจน การร่วมดำเนินกิจกรรมเพื่อประโยชน์ส่วนรวม การเคารพกฎเกณฑ์และข้อบัญญัติ ตลอดจนการเสริมสร้างความสามัคคีและความเข้าใจอันดีระหว่างผู้นำทางการเมืองท้องถิ่น คณะสงฆ์ และชุมชน
เอกสารอ้างอิง
ปรีชา มีชัย. (2562). การเมืองไทยกับพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มติชน.
พระมหาจิระศักดิ์ สิริภทฺโท (จิระสถิต). (2567). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมของภาคประชาสังคม ในการจัดงานมหกรรมพืชสวนโลก จังหวัดอุดรธานี. (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาวรเมธ เตชธมฺโม (ดีสุรกุล). (2561). การส่งเสริมการบริหารกิจการคณะสงฆ์ด้านสาธารณสงเคราะห์ของอำเภอแก้งคร้อ จังหวัดชัยภูมิ. (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาภานุวัฒน์ สิทธิเมธาวี (จันทะยา), ชาญชัย ฮวดศรี และสุธิพงษ์ สวัสดิ์ทา. (2566). การมีส่วนร่วมในการบริหารกิจการคณะสงฆ์ด้านสาธารณสงเคราะห์ของผู้นำท้องถิ่นในอำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น. วารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์, 8(2), 214-226. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/saketreview/article/view/269300/181784
พระวสันต์ วสนฺตเวที (หงอกชัย) และชาญชัย ฮวดศรี. (2564). การมีส่วนร่วมของผู้นำท้องถิ่นในการส่งเสริมการปกครองคณะสงฆ์อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. Journal of Buddhist Education and Research, 7(1), 71-82.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เทศบาลเมืองกาฬสินธุ์. (2567). คณะผู้บริหารสำนักงานแรงงานจังหวัดกาฬสินธุ์. เข้าถึงได้จาก https//www.kalasinlocal.go.th/public/person/data/chart/structure_id/17/menu/1180
สมชาย ปรีชา. (2555). บทบาทของคณะสงฆ์ไทยในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis. (2nd ed.). New York: Harper and Row.
