การพัฒนาทักษะครูด้านการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนยุคดิจิทัลในโรงเรียนสหราษฎร์อนุกูล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 3
คำสำคัญ:
การพัฒนาครู;, ระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน;, ดิจิทัลบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาครูให้มีความรู้ความเข้าใจด้านการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัล 2) พัฒนาทักษะครูด้านการดำเนินงานระบบ 3) ศึกษาความพึงพอใจของผู้เข้าร่วมต่อการพัฒนาทักษะครู การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research) ตามแนวคิดของ Stephen Kemmis และ Robin McTaggart กลุ่มผู้ร่วมวิจัยและผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ครู ผู้อำนวยการสถานศึกษา และนักวิชาการศึกษา จากโรงเรียนสหราษฎร์อนุกูล และสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 3 จำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ แบบทดสอบ แบบบันทึก และแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และร้อยละ ควบคู่กับการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1. ครูผู้เข้าร่วมมีความรู้ความเข้าใจด้านการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัลเพิ่มขึ้น อยู่ในระดับดี
2. ครูมีทักษะในการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัลได้อย่างถูกต้องและเหมาะสม โดยรวมอยู่ในระดับมาก
3. ครูมีความพึงพอใจต่อการพัฒนาทักษะดังกล่าวอยู่ในระดับมาก นอกจากนี้ ข้อเสนอแนะจากการวิจัยชี้ให้เห็นว่าควรส่งเสริมการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของครูอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้สามารถประยุกต์ใช้เครื่องมือดิจิทัลในการดูแลช่วยเหลือนักเรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพและสอดคล้องกับบริบทการศึกษาในยุคดิจิทัล
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
_______. (2567). นโยบายการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2567-2568. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอนในยุคดิจิทัล: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประนอม แก้วสวัสดิ์. (2556). การพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิชญ์ภูมิ ใจสุขสันต์ และพรรณ ประทุมไทย. (2568). แนวทางการพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของสถานศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาน่าน. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(2), 880-892.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2554). การพัฒนาการเรียนรู้ตนเอง. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โรงเรียนสหราษฎร์อนุกูล. (2566). รายงานประจำปีของโรงเรียนสหราษฎร์อนุกูล ปีการศึกษา 2566. ขอนแก่น: โรงเรียนสหราษฎร์อนุกูล.
สมชาย รัตนทองคำ. (2564). การบริหารจัดการชั้นเรียนในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580 (ฉบับย่อ). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. (3rd ed.). Geelong, Victoria, Australia: Deakin University Press.
Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. New York, NY: Association Press.
Rout, S., & Behera, S. K. (2014). Constructivist approach in teacher professional development: An overview. American Journal of Educational Research, 2(12A), 8-12.
Sergiovanni, T. J., & Starratt, R. J. (2007). Supervision: A redefinition. (8th ed.). New York, NY: McGraw-Hill.
