การพัฒนาทักษะครูด้านการจัดการเรียนรู้นาฎศิลป์ เรื่อง รำบายศรีสู่ขวัญ โดยใช้ทักษะปฏิบัติของกลุ่มโรงเรียนตำบลบ้านบัว สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2
คำสำคัญ:
การพัฒนาทักษะครู;, การจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์;, การเรียนรู้โดยใช้ทักษะปฏิบัติ;, โรงเรียนในตำบลบ้าบัว;บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาความรู้ความเข้าใจของครูเกี่ยวกับการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ เรื่องรำบายศรีสู่ขวัญ โดยใช้ทักษะปฏิบัติ 2) พัฒนาทักษะของครูในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้นาฏศิลป์ให้ถูกต้อง และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของครูที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ การวิจัยใช้แนวทางการวิจัยเชิงปฏิบัติการตามแนวคิดของ Kemmis และ McTaggart โดยดำเนินการ 2 วงรอบ แต่ละวงรอบประกอบด้วย 4 ขั้นตอน ได้แก่ การวางแผน การปฏิบัติ การสังเกต และการสะท้อนผล กลุ่มเป้าหมายคือครูจำนวน 7 คนในกลุ่มโรงเรียนตำบลบ้านบัวที่สมัครใจเข้าร่วม เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วยแบบทดสอบ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต แบบบันทึกการประชุม แบบประเมินทักษะ และแบบสอบถาม โดยใช้กลยุทธ์การประชุมเชิงปฏิบัติการและการนิเทศภายใน
ผลการวิจัยพบว่า
1. ครูมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์เพิ่มขึ้น สามารถเขียนแผนการจัดการเรียนรู้และออกแบบกิจกรรมได้สอดคล้องกับมาตรฐานการเรียนรู้ อย่างไรก็ตาม ในวงรอบแรกยังพบว่าครูบางส่วนขาดความชำนาญในการปฏิบัติ
2. ภายหลังการปรับปรุงในวงรอบที่ 2 โดยใช้การนิเทศภายในแบบโค้ชชิ่ง (Coaching) ครูสามารถจัดกิจกรรมการเรียนรู้ได้ถูกต้องและมีประสิทธิภาพ ครบถ้วนตามกระบวนการทักษะปฏิบัติ 4 ขั้น ได้แก่ เลียนแบบ ฝึกปฏิบัติ ปรับปรุงพัฒนา และปฏิบัติอย่างชำนาญ ส่งผลให้ผู้เรียนมีพฤติกรรมการเรียนรู้ที่ดีขึ้น
3. ครูมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้ทักษะปฏิบัติในระดับมาก โดยเฉพาะด้านการฝึกปฏิบัติจริง การได้รับคำแนะนำจากการนิเทศภายใน และการนำไปใช้ในชั้นเรียน โดยสรุป การพัฒนาครูโดยใช้การประชุมเชิงปฏิบัติการร่วมกับการนิเทศภายในตามกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการ สามารถยกระดับความรู้ ความเข้าใจ และทักษะในการจัดการเรียนรู้นาฏศิลป์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และสามารถนำไปประยุกต์ใช้ในบริบทการจัดการเรียนรู้จริงได้อย่างมั่นใจ
เอกสารอ้างอิง
จงรักษ์ อิทธิอุดมเดช. (2562). ปัญหาและความท้าทายในการสอนนาฏศิลป์ในโรงเรียน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์, 14(2), 45-60.
ทิศนา แขมมณี. (2563). ศิลปะการสอน: แนวทางการจัดการเรียนรู้เพื่อความเป็นเลิศของผู้เรียน. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรี มีสุคนธ์. (2562). การพัฒนาชุดการสอนนาฏศิลป์ไทย เรื่องรำบายศรีสู่ขวัญ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้การจัดการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติตามแนวคิดของเดวีส์. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). ฉะเชิงเทรา: มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
วิจารณ์ พานิช. (2556). การนิเทศการศึกษาและบทบาทของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารการศึกษาภาคเหนือ, 1(1), 45-60.
ศศิมา สุขสว่าง. (2562). การนิเทศการศึกษากับการพัฒนาครูในยุคการศึกษา 4.0. วารสารพัฒนาการศึกษา, 11(2), 55-68.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2560). พระบรมราโชวาทและพระราชดำริเกี่ยวกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต. เข้าถึงได้จาก https://www.thaihealth.or.th/พระบรมราโชวาท-พระราชดำริ
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2. (2566). รายงานผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน กลุ่มโรงเรียนตำบลบ้านบัว. ชัยภูมิ: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุนันทา แก้วกระจ่าง. (2562). การพัฒนาทักษะการสอนนาฏศิลป์ไทย เรื่องรำบายศรีสู่ขวัญ สำหรับครูผู้สอนนาฏศิลป์ระดับประถมศึกษา โดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Darling-Hammond, L., Hyler, M. E., & Gardner, M. (2017). Effective teacher professional development. Palo Alto, CA: Learning Policy Institute. Retrieved from https://learningpolicyinstitute.org/sites/default/files/product-files/Effective_Teacher_Professional_Development_REPORT.pdf
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. (3rd ed.). Geelong, Victoria: Deakin University Press.
Nguyen, K. A. (2021). Instructor strategies to aid implementation of active learning: A systematic literature review. International Journal of STEM Education, 8(1), 1-15. https://doi.org/10.1186/s40594-021-00270-7
