การพัฒนารูปแบบการจัดสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ของโรงเรียนพันท้ายนรสิงห์วิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสมุทรสาคร สมุทรสงคราม
คำสำคัญ:
สภาพแวดล้อมการเรียนรู้;, รูปแบบการจัดสภาพแวดล้อมการเรียนรู้;, SPIE Modelบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาการจัดสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ของโรงเรียนพันท้ายนรสิงห์วิทยา 2) ออกแบบและสร้างรูปแบบการจัดสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ 3) ประเมินรูปแบบ 4) เปรียบเทียบผลก่อนและหลังการใช้รูปแบบ และ 5) ศึกษาผลการใช้รูปแบบในด้านประสิทธิภาพ ประสิทธิผล และคุณค่า การวิจัยเป็นแบบวิจัยและพัฒนา กลุ่มปฏิบัติการทดลอง ได้แก่ ผู้บริหารและครู จำนวน 12 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามสภาพปัญหา รูปแบบ SPIE Model แบบประเมินรูปแบบ แผนปฏิบัติการทดลอง แบบประเมินก่อนและหลังการทดลอง และแบบประเมินด้านประสิทธิภาพ ประสิทธิผล และคุณค่า ตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือโดยค่าความตรงเชิงเนื้อหา (IOC) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างสัมพันธ์กัน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1. สภาพปัญหาการจัดสภาพแวดล้อมการเรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมาก
2. รูปแบบที่พัฒนาขึ้นคือ SPIE Model ประกอบด้วย 4 ขั้นตอน ได้แก่ การวิเคราะห์ผู้เรียนและสภาพแวดล้อม การวางแผน การดำเนินการ และการประเมินผลและปรับปรุง
3. ผลการประเมินรูปแบบมีค่าความตรงเชิงเนื้อหาเฉลี่ยเท่ากับ 1.00
4. ผลการทดลองใช้รูปแบบ พบว่า คะแนนหลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
5. ผลการใช้รูปแบบในด้านประสิทธิภาพ ประสิทธิผล และคุณค่าอยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
กรรณิกา ศิลาเรียม และสุริยะ รูปหมอก. (2568). แนวทางการบริหารสภาพแวดล้อมการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์สำหรับสถานศึกษา สหวิทยาเขตราชบุรีที่ 1 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาราชบุรี. วารสารสหวิทยาการและการจัดการร่วมสมัย, 4(1), 19-35.
กิ่งกนก กิณเรศ, อภิสิทธิ์ สมศรีสุข และพรเทพ เสถียรนพเก้า. (2565). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการสภาพแวดล้อมในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสกลนคร. วารสารวิจยวิชาการ, 5(6), 165-178. https://doi.org/10.14456/jra.2022.143
กิตติยา โพธิสาเกตุ. (2561). การพัฒนาแนวทางการจัดสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ภายในสถานศึกษาเอกชนสังกัดอัครสังฆมณฑลท่าแร่-หนองแสง. (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (19 สิงหาคม 2542). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก, หน้า 1-19.
โรงเรียนพันท้ายนรสิงห์วิทยา. (2568). รายงานการจัดสภาพการเรียนรู้ของสถานศึกษา. สมุทรสงคราม: โรงเรียนพันท้ายนรสิงห์วิทยา [เอกสารภายใน].
วารุณี ยะวะหาบ. (2564). แนวทางการพัฒนาการบริหารสภาพแวดล้อมเพื่อการจัดการเรียนรู้ของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม จังหวัดพัทลุง. (การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศศิวิมล จันทสุข. (2567). แนวทางพัฒนาการจัดสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 4. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(4), 760-770.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). นโยบายและจุดเน้นของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. เข้าถึงได้จาก https://www.obec.go.th
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561-2580). เข้าถึงได้จาก https://www.nesdc.go.th
Astin, A. W. (1968). The college environment. Washington, DC: American Council on Education.
Astin, A. W. (1971). Two approaches to measuring students' perceptions of their college environment. Journal of College Student Personnel, 12(3), 169-172.
Best, J. W. (1977). Research in Education. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Deming, W. E. (1982). Quality, productivity and competitive position. Cambridge, MA: MIT Center for Advanced Engineering Study.
Fraser, B. J. (2012). Classroom learning environments: Retrospect, context and prospect. In B. J. Fraser, K. Tobin, & C. McRobbie (Eds.), Second international handbook of science education, 1191-1239. Dordrecht: Springer.
Lund, D. A. (Ed.). (1989). Older bereaved spouses: Research with practical applications. New York, NY: Hemisphere Publishing Corp.
McVey, G. F. (1989). Learning environment. In T. Husen & T. N. Postlethwaite (Eds.), The international encyclopedia of education. Oxford: Pergamon Press.
OECD. (2015). Students, computers and learning: Making the connection. Paris: OECD Publishing
Rovinelli, R. J. (1976). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. International Journal of Solids and Structures, 184, 153-166.
Savage, G. T., Nix, T. W., Whitehead, C. J., & Blair, J. D. (1991). Strategies for assessing and managing organizational stakeholders. Academy of Management Perspectives, 5, 61-75.
