การพัฒนาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้เทคนิค 5W1H โรงเรียนบ้านหนองบัวเงิน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาหนองคาย เขต 1
คำสำคัญ:
สมรรถนะครู; การจัดการเรียนรู้, เชิงรุก; เทคนิค 5W1Hบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาครูให้มีความรู้ความเข้าใจด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้เทคนิค 5W1H 2) พัฒนาครูให้มีสามารถด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้เทคนิค 5W1H 3) ศึกษาความพึงพอใจของครูต่อการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้เทคนิค 5W1H 4) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้เทคนิค 5W1H เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการ 4 ขั้นตอน (PAOR) 2 วงรอบ กลุ่มผู้ศึกษาค้นคว้า ประกอบด้วย ผู้ศึกษาค้นคว้า 1 คน และผู้ร่วมศึกษาค้นคว้า 7 คน เป็นครูโรงเรียนบ้านหนองบัวเงิน ปีการศึกษา 2568 ผู้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมจำนวน 3 คน คือ ผู้อำนวยการโรงเรียน ศึกษานิเทศก์ หัวหน้าวิชาการ เครื่องมือในการศึกษาค้นคว้าได้แก่ แบบทดสอบ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต แบบประเมิน และแบบประเมินความพึงพอใจของผู้ร่วมศึกษาค้นคว้า วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ ค่าส่วน เบี่ยงเบนมาตรฐานและวิเคราะห์ข้อมูลคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1. ผลการพัฒนาความรู้ความเข้าใจในการจัดการเรียนรู้เชิงรุกด้วยเทคนิค 5W1H พัฒนาโดยการใช้กลยุทธ์ประชุมเชิงปฏิบัติการ ผลการทดสอบหลังการอบรม เพิ่มขึ้นมากกว่าก่อนการประชุมเชิงปฏิบัติการ โดยมีคะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้น 5 คะแนน คิดเป็นร้อยละ 20
2. ผลการพัฒนาความสามารถในการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้เทคนิค 5W1H โดยใช้กลยุทธ์การประชุมเชิงปฏิบัติการและการนิเทศติดตาม ของผู้ร่วมศึกษาค้นคว้า อยู่ในระดับมาก
3. ผลการศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้เทคนิค 5W1H ของผู้ร่วมศึกษาค้นคว้า พบว่า มีความพึงพอใจอยู่ในระดับมาก
4. ผลการศึกษาความพึงพอใจของผู้ร่วมศึกษาค้นคว้าต่อการพัฒนาสมรรถนะครูการพัฒนาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้เทคนิค 5W1H โดยรวมทุกด้านอยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
ฐิติรดา เปรมปรี. (2568). การพัฒนาทักษะการอ่านอย่างมีวิจารณญาณในศตวรรษที่ 21 โดยใช้นิทานพื้นบ้านเรื่องตำนานผาแดง-นางไอ่. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 6(2), 547-556. https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JOBU2025/article/view/4916
ณฐาพัชร วรพงศ์พัชร. (2567). การพัฒนาระบบการฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างทักษะดิจิทัลสำหรับครูในยุคปกติใหม่. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 2(5), 1-15.
ณัฐชฎา วิชัยโย และคมสันทิ์ ขจรปัญญาไพศาล. (2564). การพัฒนาครูด้านการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน โรงเรียนกาญจนาภิเษก วิทยาลัยกาฬสินธุ์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 24. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 9(36), 255-264.
ธีระพงษ์ แก้วฝ่าย. (2563). การพัฒนาศักยภาพครูในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการจัดการเรียนรู้ โรงเรียนบ้านนาฮี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 3. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
นพพร สุนะ. (2564). การสร้างสรรค์สื่อดิจิทัลทางการศึกษาด้วยโปรแกรมสำเร็จรูปสำหรับครูยุคศตวรรษที่ 21. นครสวรรค์: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
นารีรัตน์ ศรีชาย. (2564). ผลของการประชุมเชิงปฏิบัติการเพื่อพัฒนาทักษะการผลิตสื่อดิจิทัลของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ.
ราชกิจจานุเบกษา. (2562, 1 พฤษภาคม). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา, 136(57 ก).
โรงเรียนบ้านหนองบัวเงิน. (2567). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษา (Self-Assessment Report: SAR) ประจำปีการศึกษา 2566. หนองคาย: งานประกันคุณภาพการศึกษา โรงเรียนบ้านหนองบัวเงิน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). แนวทางการจัดการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). แนวทางการจัดทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ที่เน้นสมรรถนะทางสาขาวิชาชีพ. กรุงเทพฯ: สำนักการบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2558). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ร่วมสมัยฉบับราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพฯ: สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
สำนักเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). รายงานการศึกษาการพัฒนาคุณภาพผู้เรียนจากผลการทดสอบ O-NET และ PISA. กรุงเทพฯ: บริษัท 21 เซ็นจูรี่ จำกัด.
สำนักเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). รายงานสภาวะการศึกษาไทย ปี 2565: การพัฒนาทักษะดิจิทัลของครูไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
อทิตยา ปัญญาใส. (2568). ผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการแก้ปัญหาทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. วารสาร มจร.อุบลปริทรรศน์, 10(1), 1605-1614.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. Washington, DC: School of Education and Human Development, George Washington University.
Guskey, T. R. (2000). Evaluating professional development. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Herzberg, F. (1959). The motivation to work. New York, NY: John Wiley & Sons.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. (3rd ed.). Waurn Ponds, Victoria: Deakin University Press.
Mayer, R. E. (2021). Multimedia learning. (3rd ed.). New York, NY: Cambridge University Press.
Sweller, J. (2019). Cognitive load theory and educational technology. Educational Technology Research and Development, 67(1), 1-24. https://doi.org/10.1007/s11423-019-09701-3
