Analysis of Buddhist Aesthetics in Isan Literature
Keywords:
Buddhist aesthetics, Isan literatureAbstract
This academic article aims to present Buddhist aesthetics in Isan literature. It found that Buddhist aesthetics is divided into two levels: global beauty; is a beauty that consists of five erotic qualities. In addition, the beauty in the world is the beauty of a mind that is free from defilements. These two levels reflect the beauty of a peaceful, compassionate society. In doing so, Isan literature has become the main source of enhancement of feeling, emotion, and thought reflecting on the way of life who are living in society from time to time. The beauty of Isan literature was found in the various writings embedded with Buddhist doctrines. Moreover, reflect values in various fields such as values, morals, and ways of living in a society.
References
เครือจิต ศรีบุญนาค. (2542). สุนทรียภาพของชีวิต. กรุงเทพฯ: เธิร์ดเวฟ เอ็ดดูเคชั่น.
จรัส พยัคฆราชศักดิ์. (2534). อีสาน 2. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
จารุบุตร เรืองสุวรรณ. (2519). ของดีอีสาน. กรุงเทพฯ: กรมการศาสนา
เติม วิภาคย์พจนกิจ. (2530). ประวัติศาสตร์อีสาน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธวัช ปุณโณทก. (2543). วิเคราะห์วรรณกรรมท้องถิ่นเชิงเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2552). ปรัชญากรีก-บ่อเกิดภูมิปรัชญาตะวันตก. กรุงเทพฯ: สยาม.
เบญจมาศ พลอินทร์. (2525). แง่คิดจากวรรณคดีและวรรณกรรม. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์
พระมหารังสันต์ กิตฺติปญฺโญ (ใจหาญ). (2553). การศึกษาวิเคราะห์สุนทรียศาสตร์ในพุทธปรัชญาเถรวาท. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสวนทรา ธมฺมจารี (สุจารี). (2550). การศึกษาวิเคราะห์ปรัชญาศิลปะตามทัศนะของพุทธทาสภิกขุ. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระยาอนุมานราชธน. (2510). การศึกษาเรื่องประเพณีไทย. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
ฟื้น ดอกบัว. (2544). ปวงปรัชญากรีก. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สยาม.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎก ภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์. (2558). ปรัชญาภาษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สวิง บุญเจิม. (2543). ปู่สอนหลาน. อุบลราชธานี: มรดกอีสาน.
อดิศักดิ์ โสมอินทร์. (2523). ภูมิศาสตร์อีสาน. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒมหาสารคาม.