The Study Of Living Behevior According To The Phiosophy Of Sufficiency Economy Of The People. Thung Wang Subdistrict, Satuek District, Buriram Province
Keywords:
Living Behavior, Philosophy of Sufficiency Economy, PeopleAbstract
The objectives of this research were to: 1) study living behavior based on the Philosophy of Sufficiency Economy, 2) compare living behavior according to the Philosophy of Sufficiency Economy categorized by gender, age, occupation, and annual income, and 3) provide recommendations regarding living behavior based on the Philosophy of Sufficiency Economy. This study employed a mixed-methods approach, combining quantitative and qualitative research. The sample consisted of 381 residents of Thung Wang Subdistrict, Satuek District, Buriram Province, selected through simple random sampling. Key informants included 15 individuals, such as the subdistrict headman, community leaders, and village heads. Research instruments included a questionnaire with a reliability coefficient of .98 and an interview guide. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, F-test (One-way ANOVA), and inductive content analysis.
The research findings revealed that:
1. Overall, living behavior based on the Philosophy of Sufficiency Economy was rated at a high level ( = 3.64, S.D. = 0.64). When examined by aspects, the highest-rated aspect was saving, followed by reducing expenses, daily living, natural resource and environmental conservation, generosity, and increasing income.
2. Comparisons of living behavior based on the Philosophy of Sufficiency Economy by gender, age, and occupation showed no significant differences, leading to the rejection of the hypothesis. However, differences in behavior based on annual income were statistically significant at the .05 level, supporting the hypothesis.
3. Recommendations for living behavior based on the Philosophy of Sufficiency Economy include: reducing expenses by planting kitchen gardens, fully utilizing agricultural land, promoting savings and cooperative participation, preserving local traditions, protecting the environment, and establishing welfare funds to support underprivileged members of the community.
References
จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2550ค). ไขพลังขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงเสริมสร้างภูมิคุ้มกันประเทศ. เข้าถึงได้จาก http://www.thairath.co.th/news.php
ปราณี บัววังโป่ง. (2556). พฤติกรรมการดำเนินชีวิตตามแนวทางปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงและคุณภาพชีวิตของประชาชนในหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง "อยู่เย็น เป็นสุข" จังหวัดอุตรดิตถ์. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). อุตรดิตถ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
ภูษิตา วงศ์ธรรมวัฒน์. (2552). ประสิทธิผลของการพัฒนาหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงอยู่เย็นเป็นสุขต้นแบบของจังหวัดปทุมธานี. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราช.
วีธรา เตียวศิริทรัพย์. (2557). การศึกษาผลการดำเนินงานหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงชุมชนหนองตาเข้ม อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
สำนักงานบริหารการทะเบียน กรมการปกครองอำเภอสตึก. (2567). สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร. เข้าถึงได้จาก https://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMONTH/statmonth/#/mainpage
สุภาวดี หันสันเทียะ. (2559). การศึกษาการดำเนินชีวิตตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของประชาชนบ้านม่วงเจริญ ตำบลสระทอง อำเภอหนองหงส์ จังหวัดบุรีรัมย์. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
หัสดี ขวัญไตรรงค์. (2555). ความสัมพันธ์ระหว่างคุณลักษณะผู้นำกับความสำเร็จในการขับเคลื่อนหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงต้นแบบของหมู่บ้านคลองเจ็ดริ้วเก่าตำบลหลักสอง อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.
อำพล เสนาณรงค์. (2550). องคมนตรีของคนไทยช่วยกันเผยแพร่เศรษฐกิจพอเพียง. เข้าถึงได้จาก http://www.manager.co.th/QOL/View News.aspx
อิทธิพล บุบผะศิริ. (2553). ยุทธศาสตร์การพัฒนาหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงต้นแบบ อำเภอวังทอง จังหวัดพิษณโลก. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
