Rehabilitation for Theft Offenders of Nan Province Prison by Applied Three Sucharita Dhamma
Keywords:
Offender; , Theft Case; , Principle of HonestyAbstract
This research aimed to: 1) Study the level of rehabilitation of theft offenders at Nan Provincial Prison; 2) Examine the relationship between the principle of Sucharita-Dhamma and the rehabilitation of theft offenders at Nan Provincial Prison; 3) Propose a model for the rehabilitation of theft offenders at Nan Provincial Prison based on the application of the Sucharita-Dhamma principle. This study employed a mixed-methods approach. Quantitative data were collected using questionnaires from a sample group of 118 participants, with the appropriate sample size of 92 calculated using Taro Yamane’s formula. Data were analyzed using a statistical software package for social science research. For the qualitative aspect, in-depth interviews were conducted with 10 key informants, and the data were analyzed using descriptive content analysis.
The research results found that:
1. The overall level of rehabilitation for theft offenders at Nan Provincial Prison was found to be at a high level. When classified by aspect, the highest average was in the area of specific rehabilitation for inmates, followed by the area of basic rehabilitation.
2. The relationship between the principle of Sucharita-Dhamma and the rehabilitation of theft offenders at Nan Provincial Prison was positively correlated at a relatively high level. Hypothesis testing revealed a statistically significant positive correlation at the 0.01 level, thus supporting the research hypothesis.
3. The proposed rehabilitation model for theft offenders at Nan Provincial Prison consists of two main aspects: 1) basic rehabilitation for inmates and 2) specific rehabilitation for inmates. By applying the principle of Sucharita-Dhamma, the rehabilitation of theft offenders can be made more effective and efficient.
References
กรมราชทัณฑ์. (2566). การรายงานสถิติผู้ต้องขังราชทัณฑ์ทั่วประเทศ. เข้าถึงจาก http://www.correct.go.th/rt103pdf/report_result.php?date=2023-07-01&report=
กิตติ แก้วกระจ่าง. (2565). กระบวนการพัฒนาพฤตินิสัยของผู้ต้องขังเชิงบูรณาการ. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ฉัตรชัย อุประแสน. (2565). รูปแบบการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำความผิดคดีลักทรัพย์เรือนจำกลางเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ณฐวัฒน์ ธิมิตร. (2566). การพัฒนาคุณภาพชีวิตบุคลากรขององค์การบริหารส่วนตำบลดงพญา อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ถนอมขวัญ อยู่สุข. (2563). การพัฒนาคุณภาพชีวิตเชิงพุทธของผู้เกษียณอายุการปฏิบัติงานจากกรมชลประทาน. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทัศมาวดี จากภาพ. (2564). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุการพัฒนาสุขภาวะผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธนภัทร วางอภัย. (2560). การเตรียมความพร้อมก่อนปล่อยสำหรับผู้ต้องขังที่มีแนวโน้มกระทำผิดซ้ำของเรือนจำพิเศษกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรังสิต.
ธารารัตน์ วงค์เทพ. (2566). การบูรณาการหลักไตรสิกขาเพื่อการฟื้นฟูคุณภาพชีวิตผู้ต้องขังในเรือนจำจังหวัดน่าน. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธีระยุทธ แพ่งจันทึก. (2564). การพัฒนาพฤติกรรมผู้ต้องขังของเรือนจำกลางคลองไผ่ อำเภอสีคิ้ว จังหวัดนครราชสีมา. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
นิมิต ทัพวนานต์. (2560). การพัฒนาแนวทางการป้องกันการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังไร้ญาติ. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2556). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: เพ็ทแอนด์โฮมจำกัด.
พิรญาณ์ โคตรชมภู. (2561). การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้ต้องขังเชิงพุทธบูรณาการ. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ระพีพัฒน์ กิตติภิรมย์สันต์. (2566). การประยุกต์หลักพุทธรรมเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลทุ่งช้าง อำเภอทุ่งช้าง จังหวัดน่าน. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เรืองศักดิ์ สุวารี. (2560). แนวทางการปฏิบัติและพัฒนาผู้ต้องขังคดีความมั่นคงในพื้นที่จังหวัดชายแดนใต้ของราชอาณาจักรไทย. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.
เรือนจำจังหวัดน่าน. (2566). รายงานสถิติจำนวนผู้ต้องขัง ณ สิ้นเดือนกรกฎาคม 2566. เอกสารประกอบรายงานฝ่ายทัณฑปฏิบัติเรือนจำจังหวัดน่านกรมราชทัณฑ์.
วรปพัฒน์ มั่นยำ และศุภกร ปุญญฤทธิ์. (2563). สาเหตุและแนวทางการป้องกันการกระทำผิดซ้ำของผู้ต้องขังในคดีลักทรัพย์ กรณีศึกษาเรือนจำจังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 6(3), 74-83.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis. (2nd ed.). New York: Harper and Row.