Developing Teacher Competencies in lnclusive Learning Management
Abstract
This study aimed to 1) develop teachers’ knowledge and understanding of inclusive learning management, 2) develop teachers’ skills in implementing inclusive learning management, and 3) examine teachers’ satisfaction with the development of their inclusive learning management skills. The study employed an action research design. The research participants and informants consisted of teachers and the director of Anuban Saksupha School, totaling seven participants. The research instruments included an interview form, a knowledge test, a recording form, and an assessment form. Quantitative data were analyzed using the mean, standard deviation, and percentage, while qualitative data were analyzed through content analysis.
The findings revealed that:
1. The research participants demonstrated increased knowledge and understanding of inclusive learning management, with all assessed items rated at a good level.
2. The participants developed appropriate skills and were able to implement inclusive learning management correctly, with the overall level rated as high.
3. The participants were satisfied with the development of their inclusive learning management skills, with the overall level rated as high. The combination of workshops and supervision helped improve teachers’ knowledge, understanding, and skills in inclusive learning management in accordance with the research objectives.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2558). แนวทางการพัฒนาสถานศึกษาต้นแบบการเรียนรวม (inclusive schools). (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ.
กิ่งเพชร ส่งเสริม. (2552). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรวมแบบคละชั้นที่มีเด็กที่มีความต้องการพิเศษในโรงเรียนประถมศึกษา. (วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
คนอง จอมคำ. (2555). การดำเนินการจัดการศึกษา แบบโรงเรียนรวมของโรงเรียนขนาดเล็ก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 4. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
โครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. (2534). สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน เล่ม 5 โครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์.
จรรยา ชื่นเกษม และกัลยา ชนะภัย. (2558). เอกสารประกอบการเรียน รายวิชา การศึกษาพิเศษ. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
ชนิดาภา โสหา. (2560). การพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาแบบเรียนรวมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25. (วิทยานิพนธ์การศึกษา มหาบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ชำนาญ ศรีวงษ์. (2560). รูปแบบการบริการการศึกษาแบบมีส่วนร่วมในโรงเรียนแกนนำเรียนรวม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 1-5 โดยประยุกต์ใช้หลัก ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ดารณี อุทัยรัตนกิจ และคณะ. (2546). การจัดการศึกษาสำหรับเด็กออทิสติก. ใน เอกสารประกอบการประชุมวิชาการวิทยาการก้าวหน้าในกุมารเวชศาสตร์ ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: แพทยสมาคมแห่งประเทศไทย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). พื้นฐานการวิจัยการศึกษา. มหาสารคาม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
เบญจา ชลชารินทร์. (2546). คู่มือการบริการจัดการเรียนร่วมโดยใช้โครงสร้างซีต. กรุงเทพฯ: เพทายการพิมพ์.
เบญจา ชลธาร์นนท์. (2544). การศึกษาแบบเรียนรวม.เอกสารประกอบการสอนรายวิชาการศึกษา แบบเรียนรวม. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏสวนดุสิต.
ประภัสสร สรวนรัมย์. (2554). สภาพและปัญญาการดำเนินงานจัดการเรียนร่วมสำหรับเด็กพิเศษตาม โครงสร้างซีท (SEAT Framework) ในโรงเรียน สังกัดส˚านักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 2. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
ผดุง อารยะวิญญู และคณะ. (2549). การวิจัยเพื่อพัฒนาโรงเรียนต้นแบบในการเรียนรวมระหว่างเด็กปกติกับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ. กรุงเทพฯ: โครงการจัดตั้งสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้มีความสามารถพิเศษและเด็กที่มีความต้องการพิเศษแห่งชาติ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
รดา ธรรมพูนพิสัย. (2556). สภาพปัญญาและแนวทางการจัดการเรียนร่วมในโรงเรียนแกนนำจัดการ เรียนร่วม สังกัดสานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานราธิวาส. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). สงขลา: มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
รัตนาภรณ์ อัตธรรมรัตน์. (2554). Special Education & Inclusive Learning. ขอนแก่น: ขอนแก่นการพิมพ์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2555). พจนานุกรม ศัพท์ศึกษาศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
สมพร หวานเสร็จ. (2545). การจัดการศึกษาแบบเรียนร่วม (Inclusive Education). อุบลราชธานี: อุบลกิจออฟเซ็ท.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 1. (2562). ข้อมูลสารสนเทศทางการศึกษา ประจำปีการศึกษา 2562. เลย: กลุ่มนโยบายและแผนงาน/งานสารสนเทศ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 1.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). แนวทางการประเมินคุณภาพตามมาตรฐาน การเรียนรวมเพื่อการประกันคุณภาพภายใน. กรุงเทพฯ: สำนักงานพระพุทธศาสนา แห่งชาติ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2561). รายงานผลการดำเนินงานประจ˚าปี งบประมาณ พ.ศ. 2561 ของสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วน จำกัด เอ็น.เอ.รัตนะเทรดดิ้ง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รายงานการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สกศ. สำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ.
Barrows, H. S. & Tamblyn, R. M. (1980). Problem-Based Learning: An Approach to Medical Education. New York: Springer.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (2019). Active learning: Creating excitement in the classroom. San Francisco, CA: Jossey-Bass Publishers.
Feldman, D. C., & Arnold, H. J. (1983). Managing careers in organizations: Job satisfaction. New York, NY: Pergamon Press.
Kemmis, S., & McTaggart, R. (1988). The action research planner. Deakin University.
Kotler, P., & Armstrong, G. (2002). Marketing management: Analysis, planning, implementation, and control. Upper Saddle River, NJ: Prentice-Hall.
Torp, L., & Sage, S. (2002). Problems as possibilities: Problem-based learning for K–16 education. (2nd ed.). Alexandria, VA: Association for Supervision and Curriculum Development.
