กลยุทธ์และวัตถุประสงค์การสื่อสารความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรธุรกิจในประเทศไทย

ศราวุธ ทองแก้ว; ธาตรี ใต้ฟ้าพูล

ผู้แต่ง

ศราวุธ ทองแก้ว คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
รศ.ดร.ธาตรี ใต้ฟ้าพูล คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

บทคัดย่อ

ข้อตกลงโลกแห่งสหประชาชาติมีบทบาทสำคัญที่ทำให้แนวคิดความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรธุรกิจหรือซีเอสอาร์แพร่หลายไปทั่วโลก ซึ่งการสื่อสารซีเอสอาร์มีความจำเป็นต่อการดำเนินงานซีเอสอาร์ แต่การสื่อสารซีเอสอาร์มีความแตกต่างกันในแต่ละประเทศ การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลยุทธ์และวัตถุประสงค์การสื่อสารซีเอสอาร์ในประเทศไทย การวิจัยนี้ใช้วิธีสัมภาษณ์กับผู้บริหารงานด้านซีเอสอาร์ของบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยและอยู่ในรายชื่อหุ้นยั่งยืน 7 ท่าน และนักวิชาการที่ศึกษาวิจัยในด้านซีเอสอาร์ 4 ท่าน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า กลยุทธ์และวัตถุประสงค์การสื่อสารซีเอสอาร์สอดคล้องกับสมมติฐานการวิจัย แต่มีระดับความสำคัญที่แตกต่างกัน โดยกลยุทธ์การให้ข้อมูลแก่ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเป็นกลยุทธ์ที่ถูกใช้มากที่สุดในประเทศไทย ส่วนกลยุทธ์การมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียถูกใช้กับชุมชนท้องถิ่นโดยรอบองค์กร สำหรับวัตถุประสงค์การสื่อสารซีเอสอาร์ ผลการวิจัยพบว่า วัตถุประสงค์ที่สำคัญที่สุดคือ เพื่อยกระดับภาพลักษณ์ขององค์กร และเพื่อแสดงถึงความชอบธรรมและความรับผิดชอบขององค์กร ซึ่งผลการวิจัยดังกล่าว ทำให้องค์กรธุรกิจสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการกำหนดกลยุทธ์และวัตถุประสงค์การสื่อสารซีเอสอาร์ของตน

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

เจนปรียา แคล้วสูงเนิน, วิจิตรา จำลองราษฎร์, และภัทรสิริ กุนเดชา. (2567). นวัตกรรมสีเขียว การจัดการด้านสิ่งแวดล้อม ความได้เปรียบทางการแข่งขัน และการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้เสียที่มีต่อผลการดำเนินงานอย่างยั่งยืนของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(5), 1032–1044.

ปาริชาต สถาปิตานนท์, และพิชญ์ณัฐ เนื่องจำนง. (2559). การสื่อสารเรื่องความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กร ธุรกิจ: จากแนวคิดสู่ปฏิบัติการและเส้นทางวิจัยที่ท้าทายในอนาคต. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 9(1), 73-91.

ภาณุมาศ มนัสประเสริฐ, อภิญญา พูนพานิชย์, และสุธาสินี แดงก้อน. (2559). รูปแบบ กลยุทธ์ และการสื่อสารความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรธุรกิจที่ปรากฏในนิตยสาร “บ้านและสวน”. Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 9(1), 1381–1398.

วรวุฒิ ไชยศร, และ บุญสม เกษะประดิษฐ์. (2560). การสื่อสารเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมของบริษัทจดทะเบียนในประเทศไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 9(3), 140–152.

อุไรรัตน์ อภิวัฒนกุล, และจินตวีร์ เกษมศุข. (2565). รูปแบบกิจกรรมความรับผิดชอบสังคมกับความยั่งยืนของธุรกิจ: กรณีศึกษา บมจ.ทรู คอร์ปอเรชั่น. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 14(3), 293–306.

Ajayi, O. A., & Mmutle, T. (2021). Corporate reputation through strategic communication of corporate social responsibility. Corporate Communications: An International Journal, 26(5), 1-15.

Birth, G., Illia, L., Lurati, F., & Zamparini, A. (2008). Communicating CSR: practices among Switzerland's top 300 companies. Corporate Communications: An International Journal, 13(2), 182-196.

Crane, A., & Glozer, S. (2016). Researching corporate social responsibility communication: Themes, opportunities and challenges. Journal of Management Studies, 53(7), 1223-1252.

D'Andrea, A., Pizzichini, L., Marasca, S., & Gregori, G. L. (2019). CSR communication: the use of internet-based tools. Symphonya. Emerging Issues in Management(2), 38-59.

Dahlsrud, A. (2008). How corporate social responsibility is defined: an analysis of 37 definitions. Corporate social responsibility and environmental management, 15(1), 1-13.

Dare, M., Schirmer, J., & Vanclay, F. (2014). Community engagement and social licence to operate. Impact assessment and project appraisal, 32(3), 188-197.

Dong, C., Zhang, Y., & Ao, S. (2024). How to engage employees in corporate social responsibility? Exploring corporate social responsibility communication effects through the reasoned action approach. Management Communication Quarterly, 38(1), 27-59.

Du, S., Bhattacharya, C. B., & Sen, S. (2010). Maximizing business returns to corporate social responsibility (CSR): The role of CSR communication. International Journal of Management Reviews, 12(1), 8-19.

Ellerup Nielsen, A., & Thomsen, C. (2018). Reviewing corporate social responsibility communication: a legitimacy perspective. Corporate Communications: An International Journal, 23(4), 492-511.

Freeman, R. E. (1984). Strategic management: a stakeholder approach, Pitman.

Grunig, J. E., & Hunt, T. T. (1984). Managing public relations. Holt, Rinehart and Winston.

Ho, S. S. H., Oh, C. H., & Shapiro, D. (2024). Can corporate social responsibility lead to social license? A sentiment and emotion analysis. Journal of Management Studies, 61(2), 445-476.

Issarawornrawanich, P., & Wuttichindanon, S. (2018). Corporate social responsibility practices and disclosures in Thailand. Social Responsibility Journal, 14(4), 318–332.

Ji, Y. G., Tao, W., & Rim, H. (2020). Mapping corporate social responsibility research in communication: A network and bibliometric analysis. Public Relations Review, 46(5), 101963.

Morsing, M., & Schultz, M. (2006). Corporate social responsibility communication: stakeholder information, response and involvement strategies. Business Ethics: A European Review, 15(4), 323-338.

Prayukvong, P., & Olsen, M. (2009). Research paper on promoting corporate social responsibility in Thailand and the role of volunteerism. The NETWORK of NGO and Business Partnerships for Sustainable Development, commissioned by UNDP.

Rajanakorn, N. (2012). Examining corporate social responsibility in Thailand: A view from Thai companies (Doctoral dissertation, University of Tennessee, Knoxville). TRACE: Tennessee Research and Creative Exchange. https://trace.tennessee.edu/utk_graddiss/1428