Strategies and Objectives of CSR Communication in Thailand
Abstract
The United Nations Global Compact plays an important role in popularizing the concept of Corporate Social Responsibility (CSR) worldwide. CSR communication is essential for CSR implementation; however, CSR communication practices differ across nations. This study aims to examine CSR communication strategies and objectives in Thailand. The research used interviews with 7 CSR executives of companies listed on the Stock Exchange of Thailand and listed in the Sustainable Stock and 4 CSR scholars. The data were analyzed using content analysis. The research results found that CSR communication strategies and objectives were consistent with the research hypothesis but had different importance levels. The stakeholder information strategy is the most commonly used strategy in Thailand, while the stakeholder involvement strategy is used with local communities surrounding the corporates. For CSR communication objectives, the research results found that the most important objectives are to enhance corporate image and to demonstrate legitimacy and accountability. The research results allow corporates to use this as a guideline for determining the CSR communication strategies and objectives.
Downloads
References
เจนปรียา แคล้วสูงเนิน, วิจิตรา จำลองราษฎร์, และภัทรสิริ กุนเดชา. (2567). นวัตกรรมสีเขียว การจัดการด้านสิ่งแวดล้อม ความได้เปรียบทางการแข่งขัน และการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้เสียที่มีต่อผลการดำเนินงานอย่างยั่งยืนของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(5), 1032–1044.
ปาริชาต สถาปิตานนท์, และพิชญ์ณัฐ เนื่องจำนง. (2559). การสื่อสารเรื่องความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กร ธุรกิจ: จากแนวคิดสู่ปฏิบัติการและเส้นทางวิจัยที่ท้าทายในอนาคต. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 9(1), 73-91.
ภาณุมาศ มนัสประเสริฐ, อภิญญา พูนพานิชย์, และสุธาสินี แดงก้อน. (2559). รูปแบบ กลยุทธ์ และการสื่อสารความรับผิดชอบต่อสังคมขององค์กรธุรกิจที่ปรากฏในนิตยสาร “บ้านและสวน”. Veridian E-Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 9(1), 1381–1398.
วรวุฒิ ไชยศร, และ บุญสม เกษะประดิษฐ์. (2560). การสื่อสารเพื่อความรับผิดชอบต่อสังคมของบริษัทจดทะเบียนในประเทศไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 9(3), 140–152.
อุไรรัตน์ อภิวัฒนกุล, และจินตวีร์ เกษมศุข. (2565). รูปแบบกิจกรรมความรับผิดชอบสังคมกับความยั่งยืนของธุรกิจ: กรณีศึกษา บมจ.ทรู คอร์ปอเรชั่น. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 14(3), 293–306.
Ajayi, O. A., & Mmutle, T. (2021). Corporate reputation through strategic communication of corporate social responsibility. Corporate Communications: An International Journal, 26(5), 1-15.
Birth, G., Illia, L., Lurati, F., & Zamparini, A. (2008). Communicating CSR: practices among Switzerland's top 300 companies. Corporate Communications: An International Journal, 13(2), 182-196.
Crane, A., & Glozer, S. (2016). Researching corporate social responsibility communication: Themes, opportunities and challenges. Journal of Management Studies, 53(7), 1223-1252.
D'Andrea, A., Pizzichini, L., Marasca, S., & Gregori, G. L. (2019). CSR communication: the use of internet-based tools. Symphonya. Emerging Issues in Management(2), 38-59.
Dahlsrud, A. (2008). How corporate social responsibility is defined: an analysis of 37 definitions. Corporate social responsibility and environmental management, 15(1), 1-13.
Dare, M., Schirmer, J., & Vanclay, F. (2014). Community engagement and social licence to operate. Impact assessment and project appraisal, 32(3), 188-197.
Dong, C., Zhang, Y., & Ao, S. (2024). How to engage employees in corporate social responsibility? Exploring corporate social responsibility communication effects through the reasoned action approach. Management Communication Quarterly, 38(1), 27-59.
Du, S., Bhattacharya, C. B., & Sen, S. (2010). Maximizing business returns to corporate social responsibility (CSR): The role of CSR communication. International Journal of Management Reviews, 12(1), 8-19.
Ellerup Nielsen, A., & Thomsen, C. (2018). Reviewing corporate social responsibility communication: a legitimacy perspective. Corporate Communications: An International Journal, 23(4), 492-511.
Freeman, R. E. (1984). Strategic management: a stakeholder approach, Pitman.
Grunig, J. E., & Hunt, T. T. (1984). Managing public relations. Holt, Rinehart and Winston.
Ho, S. S. H., Oh, C. H., & Shapiro, D. (2024). Can corporate social responsibility lead to social license? A sentiment and emotion analysis. Journal of Management Studies, 61(2), 445-476.
Issarawornrawanich, P., & Wuttichindanon, S. (2018). Corporate social responsibility practices and disclosures in Thailand. Social Responsibility Journal, 14(4), 318–332.
Ji, Y. G., Tao, W., & Rim, H. (2020). Mapping corporate social responsibility research in communication: A network and bibliometric analysis. Public Relations Review, 46(5), 101963.
Morsing, M., & Schultz, M. (2006). Corporate social responsibility communication: stakeholder information, response and involvement strategies. Business Ethics: A European Review, 15(4), 323-338.
Prayukvong, P., & Olsen, M. (2009). Research paper on promoting corporate social responsibility in Thailand and the role of volunteerism. The NETWORK of NGO and Business Partnerships for Sustainable Development, commissioned by UNDP.
Rajanakorn, N. (2012). Examining corporate social responsibility in Thailand: A view from Thai companies (Doctoral dissertation, University of Tennessee, Knoxville). TRACE: Tennessee Research and Creative Exchange. https://trace.tennessee.edu/utk_graddiss/1428
Downloads
Published
Issue
Section
License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ และตารางประกอบที่ลงพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้นิพนธ์ กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นตามเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใดๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์เพียงผู้เดียว
