Folk Media for Political Knowledge Dissemination
Keywords:
Folk Media; Informing; PoliticsAbstract
This academic article presents views on the application of folk media as a channel for disseminating political knowledge to people in communities and localities. Folk media come from local people and have a long history of involvement with their ways of life. Folk media can also accurately reflect people's changing ways of life in every era, so they have been passed down from generation to generation as part of the local cultural heritage. Folk media also play a role in interconnecting people and building relationships. This report can be considered a kind of communications innovation that combines political content and cultural studies. This concept can be applied to folk media for spreading political knowledge in other communities, and politicians, academics, or other interested parties may find applications for this concept in their work.
Downloads
References
กาญจนา แก้วเทพ. (2554). สื่อพื้นบ้านศึกษาในสายตานิเทศศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.
.____________. (2554). สื่อเก่า สื่อใหม่ ใจเชื่อมร้อย. กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.
กิดานันท์ มลิทอง. (2548). เทคโนโลยีและการสื่อสารเพื่อการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจำกัด อรุณการพิมพ์.
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2559, 1 ตุลาคม). วัฒนธรรม วิถีชีวิตและภูมิปัญญา. http.//www.culture.go.th
จุไรรัตน์ ทองคำชื่นวิวัฒน์. (2553). การสื่อสารกับการถ่ายทอดภูมิปัญญาด้านการเกษตรในจังหวัดชัยนาทเพื่อการอนุรักษ์และการพัฒนาท้องถิ่น กรณีศึกษา ข้าวกล้องหอมนิลของกลุ่มอินทรีย์ชีวภาพบ้านใหญ่. วารสารจันทรเกษมสาร 15(29), 17-30.
ชิโนรส ถิ่นวิไลสกุล. (2554). สื่อพื้นบ้านกับการสร้างอัตลักษณ์ของชุมชนศาลายา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
เทคนิคในกระบวนการจูงใจ. ทฤษฎีการโน้มน้าวใจ. เข้าถึงได้จาก http://old-book.ru.ac.th/e-book/a/AP205/Ap205-7.pdf วันที่สืบค้น 20 มิถุนายน 2563
ธิติพัฒน์ เอี่ยมนิรันดร์. (2562). แนวทางการศึกษาชุดวิชา การวิจัยและการพัฒนานวัตกรรมการสื่อสารทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่นขั้นสูง ประเด็นสาระที่ 3 แนวทางและประเด็นปัญหาการวิจัยการสื่อสารทางการเมืองและการปกครองท้องถิ่น. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เธียรชัย อิศรเดช กาญจนา แก้วเทพ. (2549). สื่อพื้นบ้านขานรับงานสุขภาพ. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นารีนารถ กิตติเกษมศิลป์. (2539). การเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับโรคเอดส์ผ่านสื่อพื้นบ้านเพลงซอ [วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปิยตา สุนทรปิยะพันธ์. (2560). การสื่อสารในการเผยแพร่ความรู้ทางการเมืองผ่านหนังตะลุง [วิทยานิพนธ์ ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พิชิต ทนงค์. (2550). การสื่อสารทางการเมืองกับการสร้างอัตลักษณ์ประชาธิปไตยของเยาวชนในจังหวัดอุบลราชธานี. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พีระพงศ์ สุจริตพันธ์. (2562). การสื่อสารทางการเมืองผ่านหนังตะลุงภาคใต้ : ศึกษาในห้วงวิกฤตการณ์. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร ปีที่ 10 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม - ธันวาคม 2562), หน้า 276.
พุทธา ศรีสุวรรณ. (2552). การศึกษาการเปิดรับและความพึงพอใจต่อสื่อพื้นบ้านภาคใต้ของเยาวชนในสถานศึกษาจังหวัดสุราษฎร์ธานี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี.
ยุทธพร อิสรชัย. (2561). หน่วยที่ 8 แนวคิดการสื่อสารทางการเมือง. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วลัญช์ภัทร จียังศุวัต. (2559). กระบวนการเปลี่ยนแปลงสื่อพื้นบ้านการฟ้อนเล็บฟ้อนเทียน. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ศรีปาน รัตติกาลชลากร. (2538). บทบาทของสื่อพื้นบ้านในวัฒนธรรมมอญในอำเภอพระประแดง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมสุข หินวิมาน. (2548). สื่อพื้นบ้านสื่อสารสุข. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2563). ทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Published
Issue
Section
License
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ และตารางประกอบที่ลงพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้นิพนธ์ กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นตามเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใดๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์เพียงผู้เดียว