Thematic Villages Applied for Marketing Communication of Ban Chiang Cultural Tourism Community
Keywords:
Thematic Villages; Community Based Tourism; Marketing Communication; Ban ChiangAbstract
Research article on Thematic Villages Applied for Marketing Communication of Ban Chiang Cultural Tourism Community uses a qualitative research methodology. Collect data through in-depth interviews with key informants and participant observations. Thematic Villages concept is a popular community tourism management approach in European countries. A work process that emphasizes community participation to create the main idea that is the identity of the community through products, price, place, and promotion. The aim of Thematic Villages is to create entrepreneurs in the community. Community members have alternative incomes and entrepreneurs are born in the community. Ban Chiang Cultural Tourism Community, Udon Thani Province it is another tourism community that has been successful in receiving tourism awards. This tourist community presents the main concept of tourism, which is "Following the Black Soil, Ban Chiang Civilization".
The results of the research found that the work process in tourism management is about determining the marketing mix. The community has brought unique community capital to market to make a difference from other tourism communities. Ban Chiang Tourism uses a variety of marketing communication tools that are effective. The community is consistently supported by government agencies and academics. Therefore, able to convey specific concepts of the community clearly. By applying the concept of tourism in Thematic Villages to analyze the work process of the Ban Chiang community, it can reveal the success components of this community.
Downloads
References
ธรรมจักร เล็กบรรจง. (2562). การจัดการการท่องเที่ยวแบบ Slow Tourism โดยการมีส่วนร่วม
ของชุมชนเกาะสุกร จังหวัดตรัง. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 12, 1 (มกราคม-กุมภาพันธ์).
Lakbanchong, T. (2019). Slow Tourism Management with Community Participation in
Koh Sukorn, Trang Province. Veridian E-Journal, Silpakorn University,
Humanities, Social Sciences and Arts. 12, 1 (January-February).
นรีนุช ดำรงชัย. (2555). มิจิโนะเอคิ: สถานีริมถนนความสำเร็จจากญี่ปุ่นสู่ความเข้มแข็งของชุมชน ไทย. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์. 52, 1(มกราคม - มีนาคม), 209-234.
Damrongchai, N. (2012). Michinoeki (Roadside Station): A Success Story from Japan to Thailand’s Community Development. NIDA Development Journal. 52, 1(January - March), 209-234.
ณัฏฐพัชร มณีโรจน์. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทย
นานาชาติ. 13(2), 25-46.
Nattapach Maneeroj. (2017). Community Based Tourism Management. Journal of
International and Thai Tourism. 13(2), 25-46.
พรพิมล ขำเพชร, และรุ่งรวี จิตภักดี. (2562). นวัตกรรมเชิงสร้างสรรค์ในการจัดการท่องเที่ยวโดย
ชุมชน. วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร. 14, 1(มกราคม - เมษายน).
Khamphet, P & Jitphakdee, R. (2019). Creative Innovations in Community Based Tourism Management. Journal of Business, Economics and Communications: BEC
Journal. 14, 1(January - April).
พรรณภัทร ใจเอื้อ. (2562). การพัฒนาตนเองของผู้นำสภาองค์กรชุมชน กรณีศึกษา : ผู้นำสภาองค์กร ชุมชนในพื้นที่อำเภอชุมแสง จังหวัดนครสวรรค์. บัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์ นครสวรรค์. 7, 3(กันยายน - ธันวาคม), 11-24.
Jai-uea, P. (2019). Self-Development of Community Organization Council Leaders. Case Study : Organization Council Leaders. Community in Chum Saeng District Nakhon Sawan Province. Journal of Graduate Review Nakhon Sawan Buddhist College. 7, 3(September-December), 11-24.
พัฒนาการท่องเที่ยว, สำนักงาน. (2550). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. คู่มือเครือข่ายการ ท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพมหานคร : ศรีเมืองการพิมพ์.
Tourism Development, Office. (2007). Ministry of Tourism and Sports. Network guide Community based tourism. Bangkok : Sri Muang Printing.
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเชียง. (2553). นำชมพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเชียง. กรุงเทพมหานคร : อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
Ban Chiang National Museum. (2010). Take a tour of the Ban Chiang National Museum. Bangkok : Amarin Printing and Publishing.
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ บ้านเชียง. (2550). มรดกวัฒนธรรมบ้านเชียง. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ดอกเบี้ย
Ban Chiang National Museum. (2007). Ban Chiang Cultural Heritage. 2nd edition. Bangkok : Dokbia Printing House.
รัตนา บุญเลิศ. (2562). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านท่าขันทอง อำเภอเชียง
แสน จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ โรงแรมและ
การท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยพะเยา.
Boonlert, R. (2019). Guidelines for the development of tourism by the Ban Tha
Khanthong community, Chiang Saen district, Chiang Rai province. Master's
Thesis Management hotel and tourism University of Phayao.
ชุมพร สุทธิบุญ. สัมภาษณ์, 27 มิถุนายน 2563.
Suthibun, P. Interview, June 27, 2020.
Kłoczko-Gajewska, A. (2013). General characteristics of thematic villages in Poland. Visegrad Journal on Bioeconomy and Sustainable Development. 2(2), 60-63.
Bass, B. M., & Riggio, R. E. (2006). Transformational leadership. Hove, East Sussex :
Psychology press.
Gangewere, R. J. (1999). Theme City: Imagining Pittsburgh. Inside Carnegie, September/October. Dostępny w Internecie: http://www. carnegiemuseums. org/cmag/bk_issue/1999/sepoct/feat6. html.
Ngabiyanto, M., Susanti, M. H., & Setiajid, M. (2019, May). Empowering and Developing The Local Potency Through Thematic Village in Semarang. In International Conference on Rural Studies in Asia (ICoRSIA 2018). Atlantis Press.
Sala, K. (2020). Entrepreneurship in Tourism in Rural Problem Areas. Case Stage of
the West Pomeranian Voivodeship: Hradec Economic Days 2020 [Online].
Available from: http://hdl.handle.net/20.500.12603/278 [2020, April 1].
Szymanska, Joanna & Jedlička, Pavel. (2020). The Importance of High Nature Value Areas in the Development of the Rural Areas of Lower Silesia Conference: Hradec Economic Days 2020 [Online], pp.794-803. Available from: DOI: 10.36689/uhk/hed/2020-01-089 [2020, April 1].
Downloads
Published
Issue
Section
License
บทความ ข้อความ ภาพประกอบ และตารางประกอบที่ลงพิมพ์ในวารสารเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้นิพนธ์ กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นตามเสมอไป และไม่มีส่วนรับผิดชอบใดๆ ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์เพียงผู้เดียว
