บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์: จิตรกรรมเพลงภาพชีวิต ประสิทธิ์ ศิลปบรรเลง
คำสำคัญ:
จิตรกรรมเพลงภาพชีวิต ประสิทธิ์ ศิลปบรรเลง, ปี่, โคโตะบทคัดย่อ
บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์จิตรกรรมเพลงภาพชีวิต ประสิทธิ์ ศิลปบรรเลง ประพันธ์ขึ้นเพื่อสร้างสรรค์บทเพลงร่วมสมัยที่บูรณาการแนวคิดการประพันธ์ของดนตรีตะวันตกเข้ากับวัฒนธรรมดนตรีไทยและดนตรีญี่ปุ่น ซึ่งถ่ายทอดเรื่องราวความประทับใจที่เกิดขึ้นจากชีวประวัติของอาจารย์ประสิทธิ์ ศิลปบรรเลง (ค.ศ. 1912-1999) ศิลปินแห่งชาติ สาขาศิลปะการแสดง (นักแต่งเพลง) ผู้มีความสามารถทั้งทางด้านดนตรีไทยและดนตรีตะวันตก บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์ชิ้นนี้มี 3 กระบวน ได้แก่กระบวนที่ 1 “วังบูรพาภิรมย์” สำหรับปี่ บรรเลงเดี่ยวกับวงออกเท็ต บรรยายถึงหลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) บิดาของอาจารย์ประสิทธิ์ ผู้วางรากฐานให้อาจารย์ประสิทธิ์ได้เดินบนเส้นทางสายดนตรี กระบวนที่ 2 “โตเกียวองงากุกักโก” สำหรับโคโตะ บรรเลงเดี่ยวกับวงสตริงควินเท็ต บรรยายช่วงชีวิตของอาจารย์ประสิทธิ์ขณะไปศึกษาต่อที่ประเทศญี่ปุ่น และกระบวนที่ 3 “บ้านบาตร” สำหรับปี่ในและโคโตะ บรรเลงเดี่ยวกับวงวินด์ซิมโฟนี บรรยายถึงช่วงชีวิตการทำงานของอาจารย์ประสิทธิ์หลังกลับจากประเทศญี่ปุ่น บทเพลงนี้มีความยาวประมาณ 35 นาที ประพันธ์ด้วยระบบดนตรีที่มีศูนย์กลางเสียง มีการใช้บันไดเสียงเฉพาะที่แทนลักษณะของดนตรีไทยและดนตรีญี่ปุ่น ซึ่งเป็นการต่อยอดพัฒนาการการประพันธ์ดนตรีร่วมสมัยที่มีอิทธิพลทางวัฒนธรรมจากดนตรีไทยและดนตรีญี่ปุ่นเข้ากับดนตรีตะวันตก มีคุณค่าทั้งในแง่สุนทรียศาสตร์และในเชิงวิชาการ
เอกสารอ้างอิง
2. ณรงค์ฤทธิ์ ธรรมบุตร. อรรถาธิบายและบทวิเคราะห์บทเพลงที่ประพันธ์โดย ณรงค์ฤทธิ์ ธรรมบุตร. กรุงเทพฯ: ธนาเพลส, 2553.
3. ณัชชา พันธุ์เจริญ. พจนานุกรมศัพท์ดุริยางคศิลป์. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: เกศกะรัต, 2554.
4. ประสิทธิ์ ศิลปบรรเลง. อนุสรณ์พระราชทานเพลิงศพนายประสิทธิ์ ศิลปะบรรเลง. กรุงเทพฯ: วชิรินทร์สาส์น, 2542.
5. พูนพิศ อมาตยกุล. การก่อเกิดเพลงไทยสากล: แนวคิดด้านดนตรีวิทยา. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง, 2554.
6. วิบูลย์ ตระกูลฮุ้น. "คอนแชร์โตสำหรับวงออร์เคสตรา (Concerto for Orchestra)." วารสารดนตรีรังสิต 11, 1 (2559): 33-45.
7. ศิริมงคล นาฏยกุล. ผกาวลี ตำนานละครเวทีของไทย. กรุงเทพฯ: อินทนิล. 2555.
8. อติภพ ภัทรเดชไพศาล. เสียงของศตวรรษ สังเขปแนวคิดและเทคนิคของ 10 นักแต่งเพลงสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์, 2560.
9. อานันท์ นาคคง, อัษฎาวุธ สาคริก, และสุจิตต์ วงษ์เทศ. หลวงประดิษฐไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) มหาดุริยกวีลุ่มเจ้าพระยาแห่งอุษาคเนย์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน, 2547.
10. Adler, Samuel. The Study of Orchestration. New York: W.W. Norton & Company, 2002.
11. Miyagi & Yamakawa. Sugu Yakunitatsu Hogaku no Gakuri to Jitsai. Tokyo: Hogaku Sha, 2002.
12. Ohara, Inuma and others. Chugakusei no Gakki. Tokyo: Kyoiku-Geijutsu Sha, 2016.
13. Sorell, N. “A study of unique artist and his music: Prasidh Silpabanleng, (1912-1999).” SPAFA Journal 10, 1 (2000), 5-24.
14. Yokoi & Sakai. Nihon and Asia no Dento Ongaku. Tokyo: Meiji Tosho, 2014.



