ศึกษาการบริหารจัดการศูนย์ดนตรีของโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี

ผู้แต่ง

  • ธนาณัติ กันสัย โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี
  • อนุรักษ์ บุญแจะ วิทยาลัยการดนตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
  • พนัง ปานช่วย วิทยาลัยการดนตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา

คำสำคัญ:

การบริหาร, ศูนย์ดนตรี, โรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี

บทคัดย่อ

            การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาการบริหารจัดการศูนย์ดนตรีของโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เป็นการดำเนินการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ โดยการเปรียบเทียบข้อมูลที่ได้กับแนวคิดและทฤษฎี 7-S ของแมคคินซีย์ เป็นเกณฑ์ในการจัดทำเครื่องมือ ผู้ที่ให้ข้อมูลในการวิจัยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มของผู้บริหารและกลุ่มบุคลากรผู้ปฏิบัติงานกับศูนย์ดนตรี ทั้งสิ้นรวม 12 คน

            ผลการวิจัยพบว่า ศูนย์ดนตรีโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี เป็นองค์กรที่มีประสิทธิภาพและมีปัจจัยความสำเร็จที่สำคัญในเรื่องของการบริหารด้านโครงสร้างที่แข็งแรง แบ่งงานเป็นสัดส่วน คือ งานบริหารจัดการเรียนการสอน งานสนับสนุนการเรียนการสอนและงานฝึกซ้อมวงดนตรี ด้านกลยุทธ์ ศูนย์ดนตรีมีการวางแผนในเรื่องของการกำหนดเป้าหมายที่เป็นไปตามวิสัยทัศน์และแผนพัฒนาของโรงเรียน โดยเน้นมีผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง ในการทำงานศูนย์ดนตรีมีการทำงานอย่างเป็นระบบและทำงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย มีการทำงานร่วมกันเป็นทีม อย่างไรก็ตามก็ยังมีปัญหาทางด้านบุคลากรที่มีไม่เพียงพอที่จะตอบสนองต่อความต้องการ ในเรื่องการขาดงานของบุคลากร การโยกย้ายและทดแทนกันในส่วนงานอื่น จึงทำให้บุคลากรขาดทักษะและความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านในบางส่วน

 

เอกสารอ้างอิง

กมล ภู่ประเสริฐ. การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ, 2544.

กรมวิชาการ. การวิจัยเชิงพัฒนาระดับโรงเรียน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว, 2536.

คณะเซนต์คาเบรียล. ทิศทางการจัดการศึกษาในแนวทางมงฟอร์ต: การจัดการศึกษาแนวมงฟอร์ตในศตวรรษที่ 21. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: บริษัท กรีนไลฟ์พริ้นติ้งเอ้าส์ จำกัด, 2559.

ทองภัก เพชรกอง. “ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหาร 7’S กับประสิทธิผลการบริหารความเสี่ยงตามความคิดเห็นของคณะกรรมการและเจ้าหน้าที่ของสหกรณ์ออมทรัพย์ครูในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์.” วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 2557.

ธิติ ปัญญาอินทร์. “ระบบการเรียนการสอนของอาจารย์ผู้สอนวิชาทฤษฎีดนตรีตะวันตกในมหาวิทยาลัยราชภัฎ.” วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล, 2550.

ไพศาล ดั่นคุ้ม. 7-S MODEL. อ่างทอง: สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอ่างทอง, 2545.

มนญา กัปวัฒนวรสุข. “การศึกษาแนวทางการประยุกต์รูปแบบการบริหารจัดการตามแนวคิดของ แมคคินซีย์ (McKinney’s) ในสถานศึกษาปฐมวัยเอกชน.” วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา, 2550.

อำนาจ ธีระวนิช. การวิจัยและพัฒนาขบวนการสหกรณ์ในพื้นที่จังหวดชลบุรี. กรุงเทพฯ: คณะวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2549.

Brown, W. B., and Dennis J. Moberg. Organization Theory and Management: A Macro Approach. New York: John Wiley and Sons, 1980.

Hammond, Sarah, and others. Good School for Young Children. New York: McMillan Publishing, 1967.

Hellriegel, Don, Susan E. Jackson, and John W. Slocum. Management A Competency-Based Approach. Mason, OH: Thomson South-Western, 2004.

Max, Weber, and Talcott Parsons. The Theory of Social and Economic Organizations. Edited by A.M. Handerson. New York: Free Press, 1947.

Steiner, Elizabeth. Methodology of theory construction. Sydney: Educology Research Associates, 1988.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

17.01.2021

รูปแบบการอ้างอิง

กันสัย ธนาณัติ, บุญแจะ อนุรักษ์, และ ปานช่วย พนัง. 2021. “ศึกษาการบริหารจัดการศูนย์ดนตรีของโรงเรียนอัสสัมชัญธนบุรี”. วารสารดนตรีรังสิต 16 (1):30-44. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/rmj/article/view/234723.

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย