การเปรียบเทียบความรู้เรื่องเพศในเพลงพื้นบ้านภาคกลางกับวรรณกรรมตำราเพศศาสตร์ของไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อคัดสรรความรู้เรื่องเพศจาก “ตัวบท” ของเพลงพื้นบ้านภาคกลาง ซึ่งเป็นข้อมูลมุขปาฐะและข้อมูลภาคสนาม ที่รวบรวมระหว่างปี 2559-2560 ในเขตพื้นที่ภาคกลาง และเพื่อเปรียบเทียบความรู้เรื่องเพศในเพลงพื้นบ้านภาคกลางกับในวรรณกรรมตำราเพศศาสตร์ของไทย จำนวน 6 ฉบับ ซึ่งรวบรวมและศึกษาไว้ในงานวิจัยเรื่อง วรรณกรรมตำราเพศศาสตร์ของคนไทยภาคกลาง : ไขความลับเป็นความรู้ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยคติชนวิทยาและวรรณคดีศึกษา ผลการศึกษา พบว่า มีประเด็นเรื่องเพศในเพลงพื้นบ้านที่ตรงกับวรรณกรรมตำราเพศศาสตร์ รวม 35 ประเด็น แบ่งประเภทตามลักษณะเนื้อหาได้ 3 กลุ่ม ได้แก่ 1) ความเชื่อทางเพศ ได้แก่ ความเชื่อเรื่องทำนายเศษนารี และนรลักษณ์ 2) ธรรมเนียมนิยมเรื่องเพศ ได้แก่ กิริยาอาการหรือความประพฤติสื่อนัยทางเพศ และ 3) ความรู้เรื่องเพศ ได้แก่ ท่าเพศสัมพันธ์ และสมุนไพรรักษาฟื้นฟูสมรรถภาพทางเพศ การนำเสนอความรู้เรื่องเพศในเพลงพื้นบ้าน พบว่า มี 2 ลักษณะ คือ 1) การกล่าวถึงชื่อ และ 2) กล่าวอ้างในเชิงเปรียบเทียบ เพื่อแสดงความสามารถและสร้างความสนุกสนานมากกว่าจะมุ่งให้ความรู้โดยตรง ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่าความรู้เรื่องเพศมีในสังคมไทยมานานพอสมควรโดยเฉพาะชาวบ้านสืบทอดกันอย่างแพร่หลายจนสามารถนำมาใช้เป็นมุกตลกในการแสดงที่เข้าใจและมีอารมณ์ขบขันร่วมกันได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
กุหลาบ มัลลิกะมาส. (2528). ระเบียบวิธีศึกษาคติชนวิทยา. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาภาษาไทย 8: คติชนวิทยา สำหรับครู, ล.2. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
บัวผัน สุพรรณยศ. (2563). เพลงพื้นบ้านภาคกลาง: ศิลปะการสอนเพศศึกษาแบบชาวบ้านไทย: รายงานวิจัย. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล, คณะศิลปศาสตร์.
พนม เกตุมาน. (ม.ป.ป.). การสอนเพศศึกษา ตามพัฒนาการทางเพศ. สืบค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2559,จาก https://www.psyclin.co.th/new_page_50.htm
พูนพิศ อมาตยกุล. (2527). เพศสัมพันธ์ในวรรณคดีไทย. ภาษาและวัฒนธรรม, 4(2), 14-25.
ภารดีบุญเพิ่ม. (2544). การสอนเพศศึกษาของครอบครัวที่มีบุตรวัยรุ่น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
รื่นฤทัย สัจจพันธ์. (2560). ความรู้ทั่วไปทางภาษาไทย ตอนที่ 3 วรรณคดีไทย (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง
สมบัติสมศรีพลอย. (2559).กลอนแดง: วัจนกรรมบริภาษยอกย้อนในเพลงอีแซว.วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 36(2), 113-126.
สุกัญญาสุจฉายา. (2523). เพลงปฏิพากย์: การศึกษาในเชิงวรรณคดีวิเคราะห์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ
สุกัญญา สุจฉายา (บรรณาธิการ). (2561). ไขความลับวรรณกรรมตำราเพศศาสตร์. นครปฐม: มหาวิทยาลัย มหิดล, คณะศิลปศาสตร์, โครงการวิจัย“วรรณกรรมตำราเพศศาสตร์ของคนไทยภาคกลาง: ไขความลับเป็นความรู้”.
สุคนธ์แสนหมื่น. (2549). การศึกษาเพลงปรบไก่ดอนข่อย เพชรบุรี(ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพ ฯ.
อานนท์กาญจนโพธิ์. (2554). เพลงปรบไก่: การละเล่นสมัยอยุธยาที่หยาบคายที่สุดของไทย. เอกสารประกอบงานเกริกวิชาการ, 3 กุมภาพันธ์ 2554.
เอนก อารีพรรค, และสุวัทนา อารีพรรค. (2525). เรียนรู้เรื่องเพศ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Suphanyot, B. (2007). Sexuality in Thai folk songs. Manusya: Journal of Humanities, 10(1), 92-101. Retrieved from http://www.manusya.journals.chula.ac.th/wp-content/uploads/2021/06/7.Buaphan_92-102.pdf
