แนวคิดของครูใหญ่ที่มีต่อการฝึกปฏิบัติการเป็นผู้นำด้านการสอน: กรณีศึกษาในตำบลทางตอนใต้ของประเทศภูฏาน

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยแบบผสมผสาน มีวัตถุประสงค์เพื่อระดับและความแตกต่างในแนวความคิดของครูใหญ่ ที่มีต่อการฝึกปฏิบัติการเป็นผู้นำด้านการสอน ซึ่งขึ้นอยู่กับปัจจัยด้านบุคคลและด้านสถาบัน รวมถึงอุปสรรคในการฝึกปฏิบัติความเป็นผู้นำในตำบลแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศภูฎาน เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างคือ ครูใหญ่จากโรงเรียนในตำบลแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของประเทศภูฎาน จำนวน 31 คน โดยใช้แบบสอบถาม (PIMRS) และการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานและการวิเคราะห์เนื้อหา  ผลการวิจัย พบว่า ครูใหญ่มีการฝึกปฏิบัติการเป็นผู้นำด้านการสอนในระดับมาก และมีความคงที่ระหว่างปัจจัยด้านบุคคลและด้านสถาบัน ในข้อคำถามที่เกี่ยวกับหน้าที่การฝึกปฏิบัติความเป็นผู้นำด้านการสอนทั้ง 10 ข้อ อยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 3.58) นอกจากนี้อุปสรรคในด้านความเป็นผู้นำด้านการสอนประกอบด้วย ภาระหน้าที่มีปริมาณมาก การจำกัดด้านเวลา สื่อการสอนมีน้อย ไม่พอเพียง ขาดแคลนครู การจำกัดด้านการสนับสนุนเพื่อพัฒนาความเป็นมืออาชีพ ความไม่สอดคล้องระหว่างความคาดหวังและความสำคัญ จากผลการวิจัยดังกล่าวผู้วิจัยสรุปได้ว่า การสร้างวัฒนธรรมการเรียนนั้นไม่เพียงขึ้นอยู่กับคุณสมบัติทางการศึกษา หากแต่ยังขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมการทำงาน ทัศนคติของชุมชนทางวิชาการที่มีต่อการเรียนรู้ด้วยตนเองภายใต้การควบคุมดูแลที่มีประสิทธิภาพในด้านความเป็นผู้นำด้านการสอน